Jeremiah 5

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1ท่านทั้งหลายจงวิ่งไปมาตลอดถนนทั้งปวงแห่งเมืองยะรูซาเลม, แลดู, จงเสาะหาในที่กว้างขวางทั้งปวงแห่งเมืองนั้น, ดูว่าจะพบปะผู้หนึ่งผู้ใด, จะมีคนใดๆ ที่ได้กระทำความสัตย์ธรรมที่ได้เสาะหาความจริง, แลเราจะยกโทษเมืองนั้นเสีย.

2แลถึงเขาทั้งหลายได้ออกปากว่า, ยะโฮวาทรงชีวิตอยู่, แท้จริงเขาสบถสาบานเป็นความเท็จ.

3โอ้พระยะโฮวาพระเนตรของพระองค์ไม่ได้ทอดดูเหนือความสัตย์ดอกหรือ, พระองค์ได้ตีโบยเราทั้งหลาย, แต่เขาไม่โศกเศร้า. พระองค์ได้ล้างผลาญเขา, แต่เขาทั้งหลายไม่ยอมรับห้ามปราม. เขาได้กระทำหน้าของตัวให้แข็งกว่าก้อนหิน, เขาไม่ได้ยอมกลับเสีย.

4เหตุดังนี้ข้าพเจ้าจึงว่า, แท้จริงคนเหล่านี้เป็นคนเข็ญใจ, เขาเป็นคนโฉดเขลา, เพราะเขาไม่รู้จักทางของพระยะโฮวา, และความซื่อสัตย์แห่งพระเจ้าของเขา.

5ข้าพเจ้าจะไปหาคนผู้ใหญ่, แลจะพูดกับเขาเหล่านั้น, เพราะเขารู้จักทางของพระยะโฮวา, แลความซื่อสัตย์แห่งพระเจ้าของเขา, แต่คนเหล่านี้โดยใจพร้อมกันได้หักแอกเสียหมดแล้ว, แลได้ทำเครื่องที่มัดให้ขาดเสียแล้ว,

6เพราะเหตุดังนี้สิงห์โตตัวหนึ่งออกมาแต่ป่าจะฆ่าเขา, แลหมาไนตัวหนึ่งออกมาแต่ทะเลทรายจะกระทำให้เขาเสียไป, เสือดาวตัวหนึ่งจะมองดูข้างเมืองทั้งปวงของเขา, ทุกๆ คนที่ออกจากที่นั่นเขาจะต้องกัดฉีกเสียเป็นชิ้นๆ, เพราะการผิดของเขามากมาย, แลการถอยหลังของเข้าทวีขึ้นแข็งแรง.

7เราจะยกความผิดของเจ้าเพราะการนี้อย่างไรได้, ลูกหลานของเจ้าได้ละทิ้งเราเสียแล้ว, แลได้สาบานโดยสิ่งซึ่งไม่ได้เป็นพระเจ้า. เมื่อเราได้เลี้ยงเขาทั้งปวงให้อิ่ม, ขณะนั้นเขาก็ประพฤติผิดประเวณี, แลประชุมกันเป็นกองๆ ในเรือนหญิงแพศยา.

8เขาเป็นเหมือนอย่างม้าในเวลาเช้าที่เขาเลี้ยงไว้ดี, เขาทุกตัวคนร้องเรียกเสียงฮี้แฮ่ตามภรรยาของเพื่อนบ้าน.

9พระยะโฮวาได้ตรัสว่า, เราจะไม่ต้องเยี่ยมลงโทษ, เพราะการชั่วเหล่านี้หรือ, มิควรที่จิตต์ใจของเราจะแก้แค้นเมืองเช่นนี้หรือ

10จงปีนขึ้นไปบนกำแพงเมืองนั้นแลทำลายเสีย, แต่อย่าให้ถึงที่สิ้นเชิง, ใบเสมาสำหรับบนนั้นจงเอาไปเสียเพราะไม่ใช่เป็นของพระยะโฮวา.

11ด้วยว่าตระกูลของยิศราเอลแลตระกูลของยะฮูดาได้กระทำอธรรมต่อเรานัก. พระยะโฮวาได้ตรัส,

12เขาทั้งปวงได้มุสาแก่พระยะโฮวา, แลเขาได้ว่าไม่ใช่พระองค์, แลความร้ายจะมาเหนือพวกเรามิได้, แลกะบี่แลข้าวแพงจะไม่มา,

13แลพวกทำนายจะกลับเป็นลม, แลคำ (ของพระเจ้า) ไม่ได้อยู่ในเขาดังนี้แลจะต้องกระทำแก่เขา,

14เพราะเหตุดังนี้พระยะโฮวาพระเจ้าของพลโยธาทั้งหลายได้ตรัสดังนี้ว่า, เพราะเจ้าทั้งปวงได้พูดคำนี้, ดูเถิด, เราจะกระทำให้ถ้อยคำของเราที่มีในปากเจ้าให้เป็นไฟ, แลไพร่พลเหล่านี้จะเป็นฟืน, แลไฟนั้นจะเผาเขาทั้งปวงเสียหมด.

15นี่แน่ะ, เราจะนำเมืองแห่งหนึ่งให้มาแต่ไกลมาเหนือพวกเจ้า, โอ้ตระกูลยิศราเอล, พระยะโฮวาได้ตรัส, เมืองนั้นมีแรงนัก, เป็นเมืองแต่โบราณ, เป็นเมืองที่ภาษาเขาเจ้าก็ไม่รู้จัก, แลเขาพูดอย่างไรเจ้าไม่เข้าใจกัน.

16ฝักสำหรับใส่ลูกธนูของเขาเป็นหลุมฝังศพเปิดอยู่, เขาทั้งหลายล้วนแต่คนแรงนัก.

17แลเขาจะกินข้าวเหลืองในนาข้าวของเจ้า, แลขนมของเจ้าเสียหมด, คือข้าวแลขนมที่สำหรับลูกชายลูกหญิงของเจ้าเขาจะกิน, เขาจะกินฝูงแกะแลแพะแลฝูงวัวของเจ้าหมด, แลเขาจะกินผลเถาองุ่น, แลผลต้นมะเดื่อหมด, แลเขาจะกระทำให้เมืองทั้งปวงของเจ้าที่มีกำแพงที่เจ้าได้ไว้ใจนั้น, ให้ยากจนยับเยินลงด้วยกะบี่.

18พระยะโฮวาได้ตรัสว่า, ถึงกระนั้นเราจะไม่กระทำให้เจ้าทั้งหลายถึงที่สิ้นเชิงในคราวนั้น

19แลจะบังเกิดเหตุเมื่อเจ้าทั้งหลายจะถามว่า, เหตุไรพระยะโฮวาพระเจ้าของพวกเราได้กระทำการเหล่านี้ให้แก่พวกเรา, ขณะนั้นเจ้าจงตอบเขาทั้งปวงว่า, ดุจพวกเจ้าได้ละทิ้งเรา, แลได้ปรนนิบัติรูปพระต่างๆ ในประเทศของเจ้า, ดังนั้นเจ้าทั้งปวงจะต้องปรนนิบัติคนต่างประเทศในประเทศที่ไม่ใช่ของพวกเจ้า.

20จงประกาศความนี้ในตระกูลยาโคบแลป่าวร้องความนี้ในตระกูลยะฮูดาว่า,

21โอ้ไพร่พลโฉดเขลาและปราศจากความเข้าใจ, ผู้มีตาแลไม่ได้เห็น, มีหูแลไม่ได้ยิน, จงฟังเอาข้อความนี้เถิด.

22พระยะโฮวาได้ตรัสว่า, เจ้าทั้งหลายไม่กลัวเราหรือ, เจ้าจะไม่สะเทือนต่อหน้าเราหรือ, คือเราผู้ที่ได้วัดหาดทรายเพื่อจะเป็นเขตต์แดนสำหรับมหาสมุทร, โดยหมายอันยืดยาวไม่รู้สิ้น, เพื่อน้ำทะเลจะพ้นเขตต์แดนมิได้, แลถึงมาตรแม้นคลื่นทะเลนั้นโดดขึ้นน้ำนั้นจะชะนะที่เขตต์แดนนั้นมิได้, ถึงน้ำนั้นร้องครืนๆ, จะข้ามแดนนั้นมิได้.

23แต่ไพร่พลเหล่านี้มีจิตต์มักขัดขวางแลกบฏ. เขาขัดขวาง, แลไปเสียหมดแล้ว.

24แลเขาไม่ได้พูดแต่ในใจของตัวว่า, บัดเดี๋ยวนี้ให้พวกเรากลัวเกรงพระยะโฮวาพระเจ้าของเรา, ผู้ที่ได้โปรดให้มีฝน, ฝนต้นแลฝนปลายตามฤดูฝน, ชั่วอาทิตย์ทั้งหลายที่ได้กำหนดไว้สำหรับเกี่ยวข้าวนั้นพระองค์ได้ไว้เพื่อพวกเรา.

25ความอสัตย์อธรรมของพวกเจ้าได้หันกลับคุณเหล่านี้เสียแล้ว, แลความผิดของพวกเจ้าได้ยุดหน่วงความดีจากพวกเจ้าแล้ว.

26ด้วยว่าในท่ามกลางไพร่พลของเราได้พบปะพวกคนชั่ว, เขานอนคอยจับเหมือนหนึ่งคนที่ได้ตั้งบ่วงแร้ว, เขาตั้งจั่นเพื่อจะจับคน.

27กรงไก่เต็มด้วยนกไก่ฉันใด, บ้านเรือนของเขาเต็มด้วยความฉ้อฉันนั้น. อาศัยเหตุนี้เขาได้เป็นใหญ่แลมั่งมีขึ้น.

28เขาอ้วนพีขึ้น, ตัวของเขาสดใส, เออเขาทำเกินความผิดของคนชั่ว. เขาไม่ได้ตัดสินความ, คือความของพวกกำพร้า, ถึงกระนั้นเขาเจริญอยู่, แลความสมควรของคนยากเขาไม่ได้พิพากษา.

29พระยะโฮวาตรัสว่า, เราจะไม่ต้องเยี่ยม (ลงโทษเขา) เพราะการเหล่านี้หรือ, จิตต์ใจของเราจะไม่ต้องแก้แค้นบนเมืองเช่นนี้หรือ,

30การอัศจรรย์อย่างหนึ่งและการพิลึกพึงกลัวอย่างหนึ่งได้ต้องกระทำในประเทศนี้,

31พวกทำนายได้ทำนายมุสา, แลพวกปุโรหิตได้ครอบครองเพราะการประพฤติของพวกทำนายนั้น, แลไพร่พลของเราได้เห็นชอบด้วย, แลเมื่อจะถึงที่สุดปลาย, พวกเจ้าจะกระทำอย่างไรได้

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

หนังสือแนะนำ

อรรถาธิบาย อรรถาธิบาย Jeremiah → เฝ้าเดี่ยว คู่มือเฝ้าเดี่ยว Jeremiah → รับพระคัมภีร์นี้ พระคัมภีร์ศึกษา (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ ) →