Jeremiah 22

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →

1พระยะโฮวาได้ตรัสดังนี้ว่า, เจ้าจงลงไปถึงวังของกษัตริย์แห่งยะฮูดา, แลบอกคำนี้ในที่นั้น,

2แลบอกว่า โอ้กษัตริย์ของยะฮูดา, ผู้ที่ได้นั่งบนพระที่นั่งของดาวิด, ตัวท่านก็ดีแลพวกบ่าวของท่านก็ดี, แลไพร่พลของท่านที่ได้เข้าในประตูเหล่านี้, จงฟังเอาคำของพระยะโฮวาเถิด.

3พระยะโฮวาได้ตรัสดังนี้ว่า, เจ้าทั้งหลายจงประพฤติเป็นความสัตย์แลชอบธรรม, แลช่วยผู้ที่ต้องเสียเปล่าให้ออกจากมือของผู้ข่มขี่, แลอย่าทำการผิด, อย่าทำร้ายแก่ผู้ต่างประเทศ, แก่คนกำพร้า, แลแก่หญิงม่าย, แลอย่าให้เลือดคนอันไม่มีผิดไหลออกในที่ตำบลนี้.

4ด้วยว่าถ้าเจ้าทั้งหลายได้ประพฤติตามนี้จริงไซร้, จึงจะมีกษัตริย์ทั้งหลายเสด็จนั่งบนพระที่นั่งของดาวิด, เข้ามาในประตูวังนี้, กำลังนั่งในราชรถแลบนม้า, ทั้งพวกบ่าวของพระองค์,

5แลไพร่พลของพระองค์, แต่ทว่าถ้าพวกเจ้าไม่ฟังคำเหล่านี้, เราจะสาบานโดยชื่อของเราเองว่า, วังนี้จะต้องเป็นร้างเปล่า,

6พระยะโฮวาได้ตรัส, เพราะพระยะโฮวาได้ตรัสดังนี้แก่วังของกษัตริย์ยะฮูดาว่า, เจ้าเป็นฆีละอาดแก่เรา, แลเป็นศีรษะเมืองละบาโนน. แท้จริงเราจะกระทำให้เจ้าเป็นป่าดอน, แลเป็นบ้านเมืองซึ่งไม่มีคนอยู่.

7แลเราจะจัดแจงจำพวกสำหรับทำลายต่อสู้เจ้า, เขาทุกตัวคนจะถือเครื่องอาวุธ, แลเขาจะตัดต้นสนทั้งหลายที่ได้เลือกสรรไว้นั้น, แลจะทิ้งในไฟ.

8แลประเทศมากหลายจะเดินผ่านหน้าเมืองนี้, เขาจะกล่าวแก่เพื่อนทุกตัวคนว่า, เหตุผลประการใดพระยะโฮวาได้กระทำเช่นนั้นแก่เมืองใหญ่นี้เล่า.

9เมื่อขณะนั้น, เขาทั้งปวงจะตอบว่า, เหตุเพราะเขาทั้งหลายได้ละทิ้งซึ่งความไมตรีของพระยะโฮวาพระเจ้าของเขา, แลได้ไหว้พระอื่นๆ ต่างๆ, แลได้ปรนนิบัติพระเหล่านั้น

10เจ้าทั้งหลายอย่าร้องไห้เพราะคนตาย, หรืออย่าเศร้าหมองใจเพราะเขา, แต่จงร้องไห้น้ำตาไหลหนักเพราะเขาที่ได้ออกไปจากเมือง, ด้วยว่าเขาจะไม่กลับมาอีกเลย, แลจะไม่เห็นเมืองที่เกิดของตัวอีก.

11พระยะโฮวาได้ตรัสดังนี้ว่าถึงซาลุนบุตรของโยซียา, กษัตริย์แห่งเมืองยะฮูดา, ที่ได้เสวยราชย์แทนโยซียาพระราชบิดาของตัว, คือผู้ที่ได้ออกจากตำบลนี้แล้ว, ว่าเขาจะไม่กลับมาอีกเลย,

12แต่เขาจะต้องตายในที่เขาทั้งปวงได้พาตัวเขาเป็นชะเลยนั้น, แลจะไม่เห็นแผ่นดินนี้อีกเลย

13วิบากจงมีแก่เขา, ที่ได้สร้างเรือนของตัวโดยความอสัตย์อธรรม, และได้ทำห้องทั้งหลายของตัวโดยความผิด, คือผู้ที่ได้ใช้เพื่อนบ้านของตัวปราศจากค่าจ้าง, แลไม่ได้ให้อะไรแก่เขาเพราะการที่เขาได้ทำนั้น,

14ผู้ที่ได้ว่า, เราจะสร้างเรือนสำหรับตัวเราให้กว้างขวาง, และให้มีห้องใหญ่ต่างๆ, แลจะตัดช่องเป็นหน้าต่างสำหรับตัว, แลเรือนนั้นแล้วไปด้วยไม้ยางสน, และทาสีด้วยชาด.

15เจ้าจะเสวยราชย์เพราะเจ้าได้หุ้มตัวไว้ด้วยยางสนหรือ, พระราชบิดาของเจ้าได้กินแลดื่มแลได้กระทำความชอบแลความสัตย์ธรรมมิใช่หรือ, ก็จึงได้เกิดความสุขแก่ท่าน.

16ท่านได้ตัดสินความของคนยากเข็ญใจ, ขณะนั้นจึงได้เถิดความสุขแก่ท่าน. นี่มิใช่ความที่รู้จักเราหรือ, พระยะโฮวาได้ตรัส.

17แต่หน่วยตาของเจ้า, แลใจคือของเจ้าประพฤติแต่เพื่อความโลภของเจ้า, แลเพื่อที่จะให้เลือดของคนไม่มีผิดตกไหล, แลเพื่อความข่มเหง, แลเพื่อความร้าย.

18เหตุฉะนี้พระยะโฮวาได้ตรัสถึงยะโฮยาคีม, บุตรชายของโยซียา, กษัตริย์เมืองยะฮูดาว่า, เขาทั้งปวงจะไม่เศร้าหมองสงสารเพราะยะโฮยาคีมเลย, ว่า, โอ้โอ๋พี่ชายเราหรือ, โอ้โอ๋พี่หญิงเรา, เขาจะไม่เสียดายเพราะเจ้าว่า, โอ้โอ๋เจ้านาย, หรือโอ้โอ๋รุ่งเรืองของท่าน.

19ยะโฮยาคีมจะถูกฝังศพของตัวด้วยการศพสำหรับตัวลาตัวหนึ่ง, ที่เขาลากเอาไปทั้งนอกประตูเมืองยะรูซาเลมนั้น

20เจ้าจงขึ้นไปถึงเขาละบาโนน, แลยกเสียงของเจ้าในตำบลบาซาน, แลร้องจากภูเขาอะบาริม, เพราะบรรดาคนที่รักเจ้านั้นทำลายเสียแล้ว.

21เราได้บอกแก่เจ้าในความจำเริญของเจ้า, แต่เจ้าได้ตอบว่า, เราจะไม่ได้ยิน. นี่แลเป็นอย่างธรรมเนียมของเจ้าแต่หนุ่มๆ ของเจ้ามา, คือเจ้าหาได้ฟังเสียงของเราไม่.

22ลมจะกินบรรดาเจ้านายของเจ้าแลผู้ที่รักทั้งปวงของเจ้าจะต้องเข้าไปในความชะเลย, แท้จริงเมื่อขณะนั้น, เจ้าจะต้องละอายตกตะลึงเพราะบรรดาความบาปของเจ้า.

23โอ้โอ๋เจ้าชาวเมืองละบาโนนเอ๋ย, ที่ได้ทำรังของตัวในที่ต้นสนทั้งปวงนั้น, เจ้าจะต้องการสงสารมากเท่าใดเมื่อเจ้าจะมีลมเบ่งมาเหนือตัว, จะมิปวดเหมือนอย่างหญิงกำลังคลอดบุตรนั้นเล่า.

24พระยะโฮวาได้ตรัสว่า, เราเป็นอยู่ (มั่นคงฉันใด). ถึงคัลนาบุตรยะโฮยาคีมกษัตริย์เมืองยะฮูดา, เป็นแหวนตราที่มือขวาของเรา, ถึงกระนั้นเราจะถอดเจ้าออกจากที่นั่น,

25แลเราจะยกเจ้าให้เข้าในมือคนที่ได้หาชีวิตของเจ้า, แลเข้าในมือเขาที่เจ้าได้กลัวหน้าเขานั้นคือในมือนะบูคัศเนซัรกษัตริย์เมืองบาบูโลน, แลเข้าในมือพวกเคเซ็ด.

26แลเราจะทอดทิ้งเจ้าออกไปนอก, แลมารดาของเจ้าที่ได้คลอดเจ้า, ให้เข้าไปในประเทศอื่นที่เจ้าไม่ได้เกิด, แลเจ้าจะต้องตายในที่นั่น.

27แต่ประเทศที่เขาทั้งปวงปรารถนากลับไปอยู่นั้น, เขาจะไม่กลัวไปอยู่เลย.

28คัลนาคนนี้เป็นภาชนะหักทิ้งเสียแล้วหรือ. เป็นภาชนะอันหนึ่งที่ไม่มีอะไรชอบหรือ. เหตุไฉนเขากับเผ่าพันธุ์ของเขาต้องทอดทิ้งข้างนอก, แลเขาต้องทอดทั้งในประเทศที่เขาทั้งปวงไม่รู้จักเล่า.

29โอ้แผ่นดินโลก, แผ่นดินโลก, แผ่นดินโลกเอ๋ย, จงฟังคำของพระยะโฮวาได้ตรัสดังนี้ว่า,

30เจ้าจงเขียนว่า, คนนี้จะปราศจากลูก, เป็นคนหนึ่งซึ่งจะไม่เจริญในวันเดือนของตัว, ด้วยว่าผู้ชายคนหนึ่งคนใดในเผ่าพันธุ์ของเขาจะไม่เจริญเลย, จะไม่นั่งบนพระที่นั่งของดาวิดครอบครองเมืองยะฮูดาอีกเลย

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →

หนังสือแนะนำ

อรรถาธิบาย อรรถาธิบาย Jeremiah → เฝ้าเดี่ยว คู่มือเฝ้าเดี่ยว Jeremiah → รับพระคัมภีร์นี้ พระคัมภีร์ศึกษา (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ ) →