Proverbs 10

Thai NTV (พระคัมภีร์ ฉบับแปลใหม่ (NTV))

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1สุภาษิตของซาโลมอน ลูกที่มีสติปัญญาทำให้บิดายินดี แต่ลูกที่โง่เง่าทำให้มารดาเป็นทุกข์

2สมบัติที่ได้มาจากความชั่วร้ายไม่มีประโยชน์อันใด แต่ความชอบธรรมช่วยให้พ้นจากความตาย

3พระผู้เป็นเจ้า จะไม่ปล่อยให้คนมีความชอบธรรมหิวโหย แต่ทำให้คนชั่วร้ายผิดหวังเมื่อเกิดความอยาก

4มือของคนเกียจคร้านนำมาซึ่งความยากจน แต่มือของคนขยันนำความมั่งมีมาสู่ตน

5คนที่เก็บสะสมในฤดูร้อนเป็นลูกที่ชาญฉลาด แต่คนที่นอนหลับในฤดูเก็บเกี่ยวเป็นลูกที่น่าอับอาย

6พระพรเป็นดั่งมงกุฎบนศีรษะของผู้มีความชอบธรรม แต่ปากของคนชั่วร้ายปกปิดความโหดร้าย

7ผู้มีความชอบธรรมเป็นพระพรซึ่งอยู่ในความทรงจำของเรา แต่ชื่อของผู้ชั่วร้ายจะไม่ยั่งยืน

8จิตใจของผู้มีสติปัญญายอมรับคำบัญญัติ แต่คนโง่ปากพล่อยย่อมประสบกับความพินาศ

9คนดำเนินชีวิตด้วยสัจจะย่อมมีชีวิตที่ดำเนินไปด้วยความปลอดภัย แต่คนที่คดโกงจะถูกจับได้

10คนหลิ่วตาก่อปัญหา และคนโง่ปากพล่อยย่อมประสบกับความพินาศ

11ปากของผู้มีความชอบธรรมเป็นเสมือนน้ำพุแห่งชีวิต แต่ปากของคนชั่วร้ายปกปิดความโหดร้าย

12ความเกลียดชังก่อให้เกิดการทะเลาะวิวาท แต่ความรักให้อภัยการกระทำผิดทุกอย่าง

13จะพบสติปัญญาได้ที่ริมฝีปากของผู้หยั่งรู้ แต่ไม้เรียวมีไว้สำหรับหลังของผู้ขาดความเข้าใจ

14คนมีสติปัญญาสะสมความรู้ไว้ แต่ปากของคนโง่นำความเสียหายมาสู่ตนเอง

15ความมั่งมีของคนรวยเป็นเสมือนเมืองที่มีการคุ้มกันอย่างแข็งแกร่ง แต่ความยากไร้เป็นความเสียหายของคนจน

16ค่าแรงของผู้มีความชอบธรรมคือการได้มาซึ่งชีวิต สิ่งที่คนชั่วร้ายได้รับคือการลงโทษ

17หนทางที่นำไปสู่ชีวิตเป็นของคนที่เอาใจใส่ในคำสั่งสอน แต่คนที่ปฏิเสธคำตักเตือนจะหลงผิดไป

18คนที่ปกปิดความเกลียดชังของตนเป็นคนโกหก และคนที่พูดว่าร้ายเป็นคนเบาปัญญา

19การใช้คำพูดหลายคำย่อมเปิดโอกาสให้ทำผิดได้ แต่คนที่ยับยั้งปากไว้ได้เป็นคนฉลาดรอบคอบ

20ลิ้นของผู้มีความชอบธรรมเป็นเสมือนแร่เงินอันบริสุทธิ์ ใจของคนชั่วร้ายมีค่าเพียงน้อยนิด

21คำพูดจากปากของผู้มีความชอบธรรมเป็นคำสอนที่ดีสำหรับคนเป็นจำนวนมาก แต่คนโง่ตายเพราะไร้ความคิด

22พระพรของ พระผู้เป็นเจ้า ทำให้คนมั่งมี และพระองค์ไม่เพิ่มเติมความทุกข์ลงไปในความมั่งมีนั้น

23คนโง่เพลิดเพลินกับการกระทำที่เลวร้าย แต่คนหยั่งรู้ชื่นชอบในสติปัญญา

24สิ่งที่คนชั่วร้ายหวาดกลัวจะมาถึงตัวเขา และบรรดาผู้มีความชอบธรรมจะได้รับสิ่งที่เขาพึงปรารถนา

25เมื่อลมพายุผ่านพ้นไป คนชั่วร้ายจะสูญหายไปหมด แต่ผู้มีความชอบธรรมมั่นคงไปชั่วนิรันดร์

26น้ำส้มสายชูสัมผัสฟัน และควันสัมผัสตาเป็นเช่นไร คนเกียจคร้านก็เป็นเช่นนั้นต่อนายของเขา

27ความเกรงกลัว พระผู้เป็นเจ้า ทำให้มีชีวิตยั่งยืนนาน ในขณะที่จำนวนปีของผู้ชั่วร้ายจะสั้นลง

28ความหวังของบรรดาผู้มีความชอบธรรมก่อให้เกิดความยินดี แต่การคาดหมายของคนชั่วร้ายเป็นการสูญเปล่า

29หนทางของ พระผู้เป็นเจ้า เป็นที่พึ่งของผู้มีสัจจะ แต่หายนะเป็นของผู้กระทำความชั่ว

30ผู้มีความชอบธรรมไม่มีวันที่จะหวั่นไหว แต่คนชั่วร้ายจะไม่มีหลักแหล่งอยู่บนแผ่นดินโลก

31ปากของผู้มีความชอบธรรมหลั่งคำพูดซึ่งแสดงถึงสติปัญญา แต่ลิ้นที่บิดเบือนจะถูกตัดออก

32ริมฝีปากของผู้มีความชอบธรรมย่อมรู้ว่าอะไรเป็นสิ่งที่เหมาะสม แต่ปากของคนชั่วร้ายมีแต่ความบิดเบือน

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →