Matthew 15

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1พวกฟาริสีและครูสอนกฎบัญญัติบางคนจากเยรูซาเล็มมาถามพระเยซูว่า

2“ทำไมสาวกของท่านละเมิดธรรมเนียมของผู้อาวุโส พวกเขาไม่ล้างมือก่อนกินอาหาร”

3พระเยซูตอบว่า “แล้วทำไมพวกท่านละเมิดพระบัญญัติของพระเจ้าเพราะเห็นแก่ธรรมเนียมของตัวเอง

4เพราะพระเจ้าพูดว่า ‘จงให้เกียรติพ่อแม่ของเจ้า’ และ ‘ใครแช่งด่าพ่อแม่ต้องมีโทษถึงตาย’

5แต่พวกท่านพูดว่า ถ้าใครประกาศว่าสิ่งใดที่เคยใช้เพื่อช่วยเหลือพ่อแม่ก็เป็นสิ่งที่ ‘อุทิศถวายแด่พระเจ้าแล้ว’

6พวกเขาจึงไม่ต้อง ‘ให้เกียรติพ่อหรือแม่’ ดังนั้นพวกท่านทำให้พระวจนะของพระเจ้าเป็นโมฆะ เพราะเห็นแก่ธรรมเนียมของตัวเอง

7พวกคนหน้าซื่อใจคด! อิสยาห์พูดถูกเมื่อเผยพระวจนะถึงพวกท่านว่า

8‘คนพวกนี้ยกย่องเราแต่ปาก แต่ใจห่างไกลจากเรา

9พวกเขานมัสการเราโดยเปล่าประโยชน์ คำสอนของเขาเป็นเพียงกฎเกณฑ์ของมนุษย์’ ”

10พระเยซูเรียกฝูงชนเข้ามาหาและพูดว่า “จงฟังและเข้าใจ

11สิ่งที่เข้าไปในปากมนุษย์ ไม่ได้ทำให้เขาเป็นมลทิน แต่สิ่งที่ออกจากปากต่างหากที่ทำให้เป็นมลทิน”

12จากนั้นพวกสาวกมาถามว่า “พระองค์รู้ไหมว่าพวกฟาริสีขุ่นเคืองมากเมื่อได้ยินเช่นนี้”

13พระองค์ตอบว่า “ต้นไม้ทุกต้นที่พระบิดาในสวรรค์ของเราไม่ได้ปลูกไว้จะถูกถอนราก

14ช่างเขาเถิด เขาเป็นคนนำทางที่ตาบอด ถ้าคนตาบอดนำทางคนตาบอด ทั้งคู่ก็จะตกหลุม”

15เปโตรพูดว่า “ขออธิบายอุปมานี้แก่พวกเราเถิด”

16พระเยซูถามว่า “พวกเจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ

17ไม่เห็นหรือว่าสิ่งใดที่เข้าไปในปากก็ลงท้องแล้วขับถ่ายออกไป

18แต่สิ่งที่ออกจากปากนั้นออกมาจากใจ และทำให้มนุษย์เป็นมลทิน

19เพราะความคิดชั่ว การเข่นฆ่า การคบชู้ การทำบาปทางเพศ การลักขโมย การเป็นพยานเท็จ การนินทาว่าร้าย ล้วนออกมาจากใจ

20สิ่งเหล่านี้ทำให้มนุษย์เป็นมลทิน ส่วนการกินอาหารโดยไม่ล้างมือ ไม่ทำให้เป็นมลทิน”

21จากที่นั่นพระเยซูเข้าสู่เขตเมืองไทระและไซดอน

22มีหญิงชาวคานาอันคนหนึ่งจากละแวกนั้นมาร่ำร้องต่อพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า บุตรดาวิด ขอเมตตาดิฉันด้วย ลูกสาวของดิฉันถูกผีสิงทรมานเหลือเกิน”

23พระเยซูไม่ตอบสักคำ พวกสาวกจึงมาและรบเร้าพระองค์ว่า “ให้หญิงนี้ไปเถิดเพราะเธอมาร่ำร้องไม่หยุด”

24พระองค์ตอบว่า “เราถูกส่งมาเพื่อแกะหลงของอิสราเอลเท่านั้น”

25หญิงนั้นมาคุกเข่าพูดว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ช่วยดิฉันด้วย!”

26พระองค์ตอบว่า “การเอาอาหารของลูกโยนให้สุนัขก็ไม่ถูกต้อง”

27หญิงนั้นพูดว่า “จริงเช่นนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้า แต่สุนัขยังได้กินเศษอาหารที่หล่นจากโต๊ะของนาย”

28พระเยซูจึงตอบว่า “หญิงเอ๋ย เจ้ามีความเชื่อยิ่งใหญ่ ให้เป็นไปตามที่เจ้าขอเถิด” และลูกสาวของเธอก็หายเป็นปกติในทันที

29พระเยซูออกจากที่นั่นไปตามชายฝั่งทะเลสาบกาลิลี แล้วขึ้นไปนั่งบนเนินเขา

30ฝูงชนกลุ่มใหญ่มาหาพระองค์ โดยนำคนง่อย คนตาบอด คนพิการ คนใบ้ และคนป่วยอื่นๆ มาวางแทบเท้าของพระองค์ และพระองค์ก็รักษาพวกเขา

31ผู้คนล้วนประหลาดใจเมื่อเห็นคนใบ้พูดได้ คนพิการหายเป็นปกติ คนง่อยเดินได้ และคนตาบอดมองเห็น พวกเขาจึงสรรเสริญพระเจ้าแห่งอิสราเอล

32พระเยซูจึงเรียกพวกสาวกมาและพูดว่า “เราสงสารคนเหล่านี้ พวกเขามาอยู่กับเราสามวันแล้วและไม่มีอะไรกิน เราไม่อยากให้พวกเขากลับไปทั้งที่ยังหิวอยู่ เขาอาจหมดแรงกลางทาง”

33พวกสาวกตอบว่า “ในที่ห่างไกลเช่นนี้ เราจะหาอาหารจากที่ไหนมาพอเลี้ยงคนมากมายได้”

34พระเยซูถามว่า “พวกเจ้ามีขนมปังกี่ก้อน” เขาตอบว่า “เจ็ดก้อนกับปลาเล็กๆ สองสามตัว”

35พระองค์บอกฝูงชนให้นั่งลงที่พื้น

36จากนั้นจึงรับขนมปังเจ็ดก้อนกับปลา เมื่อขอบคุณพระเจ้าแล้ว พระองค์ก็หักขนมปังส่งให้พวกสาวก และพวกเขาก็แจกให้ผู้คน

37ทุกคนได้กินจนอิ่ม หลังจากนั้นพวกสาวกเก็บเศษอาหารที่เหลือได้เจ็ดตะกร้าเต็ม

38จำนวนคนที่กินอาหารมีสี่พันคนไม่รวมผู้หญิงและเด็ก

39หลังจากพระเยซูให้ฝูงชนกลับไปแล้ว ก็ลงเรือไปแถบบริเวณมากาดาน

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →