Matthew 8

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →

1เมื่อพระเยซูลงมาจากภูเขา คนจำนวนมากติดตามพระองค์

2มีชายคนหนึ่งเป็นโรคเรื้อน มาคุกเข่าและพูดกับพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ถ้าพระองค์เต็มใจ พระองค์ก็รักษาข้าพเจ้าให้หายได้”

3พระเยซูจึงยื่นมือแตะตัวชายคนนั้นและพูดว่า “เราเต็มใจ จงหายสะอาดเถิด” ทันใดนั้นตัวเขาก็สะอาดจากโรคเรื้อน

4แล้วพระเยซูพูดกับเขาว่า “จงระวังอย่าบอกเรื่องนี้กับใคร แต่จงไปแสดงตัวต่อปุโรหิตและถวายเครื่องบูชาตามที่โมเสสสั่งไว้ เพื่อเป็นพยานกับพวกเขาว่าเจ้าหายโรคแล้ว”

5เมื่อพระเยซูเข้าไปในเมืองคาเปอรนาอุม มีนายร้อยคนหนึ่งมาขอความช่วยเหลือ

6เขากล่าวว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า คนรับใช้ของข้าพเจ้านอนป่วยเป็นอัมพาตอยู่ที่บ้าน ทุกข์ทรมานยิ่งนัก”

7พระเยซูพูดกับนายร้อยว่า “เราจะไปรักษาเขา”

8เขาตอบว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้าไม่คู่ควรให้พระองค์มาอยู่ใต้ชายคาบ้าน เพียงแต่พระองค์สั่งเท่านั้น คนรับใช้ของข้าพเจ้าก็จะหายป่วย

9เพราะข้าพเจ้าเองมีทั้งผู้บังคับบัญชาและมีทหารใต้บัญชา ข้าพเจ้าสั่งคนนี้ว่า ‘ไป’ เขาก็ไป สั่งคนนั้นว่า ‘มา’ เขาก็มา สั่งคนรับใช้ว่า ‘ทำสิ่งนี้’ เขาก็ทำ”

10เมื่อพระเยซูได้ยินเช่นนี้ก็ประหลาดใจ จึงพูดกับคนทั้งหลายที่ติดตามพระองค์ว่า “เราบอกความจริงว่า เราไม่เคยเห็นใครในอิสราเอลที่มีความเชื่อที่ยิ่งใหญ่อย่างนี้

11เราบอกท่านว่า คนจำนวนมากจะมาจากทิศตะวันออกและตะวันตก และนั่งที่ของตนในงานเลี้ยงร่วมกับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบในอาณาจักรสวรรค์

12แต่พลเมืองของอาณาจักรนั้น จะถูกโยนออกไปสู่ภายนอกที่มืดมิดซึ่งมีการร้องไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน”

13จากนั้นพระเยซูพูดกับนายร้อยว่า “จงไปเถิด จะเป็นไปตามที่ท่านเชื่อ” และคนรับใช้ของเขาก็หายโรคทันที

14เมื่อพระเยซูเข้าไปในบ้านของเปโตร ก็เห็นแม่ยายของเปโตรนอนเป็นไข้อยู่บนเตียง

15พระองค์สัมผัสที่มือของเธอ แล้วเธอก็หายไข้ เธอจึงลุกขึ้นและมาปรนนิบัติพระองค์

16พอตกเย็น คนมากมายที่มีผีสิงถูกพามาหาพระองค์ พระองค์สั่งให้วิญญาณเหล่านั้นออกไป และรักษาคนป่วยทุกคน

17สิ่งนี้เป็นจริงตามที่กล่าวไว้ผ่านทางผู้เผยพระวจนะอิสยาห์ว่า “พระองค์รับความอ่อนแอทั้งหลาย และแบกรับโรคต่างๆ ของเราไว้”

18เมื่อพระเยซูเห็นฝูงชนมาห้อมล้อม จึงสั่งให้ข้ามทะเลสาบไปอีกฟากหนึ่ง

19มีครูสอนกฎบัญญัติคนหนึ่งมาหาและพูดกับพระองค์ว่า “อาจารย์ ข้าพเจ้าจะติดตามท่านไปไม่ว่าที่ใด”

20พระเยซูตอบว่า “หมาจิ้งจอกยังมีโพรง นกยังมีรัง แต่บุตรมนุษย์ไม่มีที่ให้วางศีรษะลงนอน”

21สาวกอีกคนหนึ่งพูดกับพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอให้ข้าพเจ้าไปฝังศพพ่อก่อน”

22แต่พระเยซูบอกเขาว่า “จงตามเรามา ปล่อยให้คนตายฝังคนตายเถิด”

23จากนั้นพระองค์ลงเรือและพวกสาวกไปกับพระองค์ด้วย

24ทันใดนั้นเกิดพายุรุนแรงกลางทะเลสาบ คลื่นซัดท่วมเรือ แต่พระเยซูกำลังนอนหลับอยู่

25พวกสาวกมาปลุกพระองค์และพูดว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ช่วยด้วย! พวกเรากำลังจะจมน้ำตายแล้ว!”

26พระเยซูตอบว่า “พวกเจ้าช่างมีความเชื่อน้อย จะกลัวไปทำไม” พระองค์จึงลุกขึ้นห้ามลมและคลื่น ทุกสิ่งก็สงบนิ่ง

27พวกเขาประหลาดใจและถามว่า “พระองค์เป็นใครกัน แม้แต่ลมและคลื่นยังเชื่อฟังพระองค์”

28เมื่อพระองค์ข้ามฟากมาถึงดินแดนกาดารา มีชายสองคนที่ถูกผีสิงออกจากอุโมงค์วางศพมาหาพระองค์ พวกเขาดุร้ายมากจนไม่มีใครกล้าผ่านแถวนั้น

29พวกเขาตะโกนว่า “พระบุตรของพระเจ้า พระองค์ต้องการอะไรจากพวกเรา พระองค์มาที่นี่เพื่อทรมานเราก่อนกำหนดเวลาหรือ”

30ไม่ไกลจากที่นั่น มีหมูฝูงใหญ่ที่ถูกเลี้ยงไว้

31พวกผีจึงอ้อนวอนพระเยซูว่า “ถ้าพระองค์จะขับพวกเราออก ขอส่งเราเข้าไปในฝูงหมูนั้นเถิด”

32พระองค์พูดกับพวกมันว่า “ไป!” ผีพวกนั้นจึงออกมาและเข้าไปในฝูงหมู หมูทั้งฝูงก็วิ่งกระโจนจากหน้าผาลงทะเลสาบจมน้ำตาย

33พวกคนเลี้ยงหมูวิ่งเข้าไปในเมืองเล่าเรื่องทั้งหมด รวมทั้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับชายสองคนที่ถูกผีสิงนั้น

34แล้วคนทั้งเมืองก็ออกมาหาพระเยซู เมื่อพบพระองค์ก็ขอร้องให้ออกไปจากดินแดนของพวกเขา

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →