Matthew 25

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 24 Jump to: Chapter 26 →

1อาณาจักรสวรรค์เป็นเหมือนหญิงสาวพรหมจรรย์สิบคนถือตะเกียงออกไปรับเจ้าบ่าว

2มีคนโง่ห้าคน คนฉลาดห้าคน

3คนโง่เอาตะเกียงไป แต่ไม่เอาน้ำมันไปด้วย

4ส่วนคนฉลาดเอาน้ำมันใส่เหยือกถือไปพร้อมตะเกียง

5เป็นเวลานานกว่าเจ้าบ่าวจะมา ทั้งสิบคนง่วงและหลับไป

6มีเสียงร้องดังขึ้นตอนเที่ยงคืนว่า ‘เจ้าบ่าวมาแล้ว! ออกมารับเถิด!’

7หญิงสาวทั้งสิบคนจึงตื่นขึ้นแต่งไส้ตะเกียง

8หญิงที่โง่พูดกับหญิงที่ฉลาดว่า ‘แบ่งน้ำมันให้เราบ้าง ตะเกียงของเราจวนจะดับแล้ว’

9หญิงฉลาดตอบว่า ‘ไม่ได้หรอก น้ำมันไม่พอสำหรับเราและเจ้า ไปซื้อจากคนขายน้ำมันเองเถิด’

10ขณะกำลังไปซื้ออยู่นั้นเจ้าบ่าวก็มาถึง พวกที่พร้อมอยู่ก็ไปงานเลี้ยงพร้อมกับเจ้าบ่าวและประตูก็ปิด

11หลังจากนั้นหญิงสาวอีกห้าคนมาร้องเรียก ‘นายท่าน นายท่าน เปิดประตูให้พวกเราด้วย!’

12แต่เขาตอบว่า ‘เราบอกความจริงว่าเราไม่รู้จักเจ้า’

13ดังนั้นจงเฝ้าระวังให้ดี เพราะเจ้าไม่รู้วันเวลานั้น

14อาณาจักรสวรรค์ยังเปรียบเหมือนชายคนหนึ่งจะออกเดินทาง จึงเรียกคนรับใช้มามอบหมายให้ดูแลทรัพย์สิน

15เขาให้ทองคำห้าถุง แก่คนหนึ่ง สองถุงแก่คนหนึ่ง และหนึ่งถุงแก่อีกคนหนึ่ง ตามความสามารถของแต่ละคน แล้วเขาก็ไป

16คนที่รับทองคำห้าถุงนำไปลงทุนทันทีและได้กำไรมาอีกห้าถุง

17คนที่รับสองถุงก็เช่นกันได้กำไรมาอีกสองถุง

18ส่วนคนที่รับหนึ่งถุงไปขุดหลุมเอาทองคำของนายซ่อนไว้

19หลังจากผ่านไปนาน นายก็กลับมาคิดบัญชีกับคนรับใช้

20คนที่รับทองคำห้าถุงนำอีกห้าถุงมาเรียนว่า ‘เจ้านาย ท่านให้ทองคำห้าถุง ข้าพเจ้าได้กำไรมาอีกห้าถุง’

21เจ้านายตอบว่า ‘ดีมาก เจ้าเป็นคนรับใช้ที่ดีและสัตย์ซื่อ เจ้าสัตย์ซื่อในสิ่งเล็กน้อย เราจะตั้งเจ้าให้ดูแลสิ่งมากมาย มามีความสุขร่วมกันกับนายของเจ้าเถิด’

22คนที่รับสองถุงก็มาเรียนว่า ‘เจ้านาย ท่านให้ทองคำสองถุง ข้าพเจ้าได้กำไรมาอีกสองถุง’

23เจ้านายตอบว่า ‘ดีมาก เจ้าเป็นคนรับใช้ที่ดีและสัตย์ซื่อ เจ้าสัตย์ซื่อในสิ่งเล็กน้อย เราจะตั้งเจ้าให้ดูแลสิ่งมากมาย มามีความสุขร่วมกันกับนายของเจ้าเถิด’

24จากนั้นคนที่รับหนึ่งถุงมาเรียนว่า ‘เจ้านาย ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านเป็นคนเข้มงวด เก็บเกี่ยวสิ่งที่ท่านไม่ได้เพาะปลูก และรวบรวมผลที่ท่านไม่ได้หว่าน

25ข้าพเจ้ากลัวจึงเอาทองคำไปซ่อนไว้ใต้ดิน นี่คือทองคำของท่าน’

26เจ้านายตอบว่า ‘เจ้าคนรับใช้ชั่วและเกียจคร้าน! เจ้าก็รู้ว่าเราเก็บเกี่ยวสิ่งที่เราไม่ได้เพาะปลูกและรวบรวมผลที่เราไม่ได้หว่าน

27เจ้าน่าจะเอาทองคำของเราไปฝากธนาคาร เพื่อเวลาที่เรากลับมา เราจะได้คืนพร้อมดอกเบี้ย

28จงเอาทองคำหนึ่งถุงนี้ไปให้คนที่มีสิบถุง

29เพราะใครมีอยู่แล้วก็จะได้รับเพิ่มจนล้นเหลือ ส่วนใครไม่มี แม้ที่มีอยู่ก็จะถูกริบไปจากเขา

30โยนเจ้าคนรับใช้ไร้ค่านั้นออกไปที่มืดข้างนอก ซึ่งมีการร่ำไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน’

31เมื่อบุตรมนุษย์มาด้วยเกียรติสิริพร้อมทูตสวรรค์ทั้งหมด พระองค์จะนั่งบนบัลลังก์ด้วยสง่าราศี

32ชนชาติทั้งสิ้นจะมาชุมนุมกันต่อหน้าพระองค์ และพระองค์จะแยกผู้คนออกจากกันเหมือนผู้เลี้ยงแยกแกะออกจากแพะ

33แกะนั้นจะให้อยู่ที่ด้านขวา ส่วนแพะอยู่ด้านซ้ายของพระองค์

34แล้วองค์ราชาจะกล่าวกับบรรดาคนที่อยู่ด้านขวาว่า ‘พวกท่านผู้ได้รับพรจากพระบิดา มารับมรดกเถิด คืออาณาจักรที่เตรียมไว้สำหรับท่านตั้งแต่สร้างโลก

35เพราะเมื่อเราหิว ท่านให้เรากิน เรากระหาย ท่านให้เราดื่ม เราเป็นคนแปลกหน้า ท่านก็ต้อนรับเรา

36เราต้องการเครื่องนุ่งห่ม ท่านก็ให้เรา เราเจ็บป่วย ท่านได้ดูแล เราอยู่ในคุก ท่านก็มาเยี่ยม’

37แล้วคนชอบธรรมจะตอบว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า พวกเราเห็นพระองค์หิวและให้พระองค์กินตอนไหน หรือเราให้พระองค์ดื่มเวลาที่กระหายเมื่อไหร่

38เราเห็นพระองค์เป็นคนแปลกหน้าและต้อนรับไว้ หรือให้เครื่องนุ่งห่มเมื่อพระองค์ต้องการตอนไหน

39เราเห็นพระองค์ป่วย อยู่ในคุก และไปเยี่ยมพระองค์เมื่อใด’

40องค์ราชาจะตอบว่า ‘เราบอกความจริงว่า สิ่งใดที่ท่านทำให้แก่พี่น้องคนหนึ่งของเราที่เล็กน้อยที่สุด ก็ได้ทำให้เราด้วย’

41แล้วพระองค์จะพูดกับพวกคนที่อยู่ด้านซ้ายของพระองค์ว่า ‘พวกเจ้าที่ถูกสาปแช่ง จงไปจากเรา ไปยังไฟนิรันดร์ที่เตรียมไว้สำหรับมารร้ายกับพวกของมัน

42เพราะเมื่อเราหิว เจ้าไม่ได้ให้เรากิน เรากระหายก็ไม่ให้เราดื่ม

43เราเป็นคนแปลกหน้าก็ไม่ต้อนรับ เราต้องการเครื่องนุ่งห่มก็ไม่ได้ให้ เราเจ็บป่วยและอยู่ในคุก เจ้าก็ไม่ดูแล’

44พวกเขาก็จะตอบเช่นกันว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า พวกเราเห็นพระองค์หิว กระหาย ต้องการเครื่องนุ่งห่ม เป็นคนป่วย หรืออยู่ในคุก แล้วไม่ช่วยเหลือพระองค์ตอนไหน’

45พระองค์จะตอบว่า ‘เราบอกความจริงว่า สิ่งใดที่เจ้าไม่ได้ทำให้แก่คนหนึ่งที่เล็กน้อยที่สุดในคนเหล่านี้ เจ้าก็ไม่ได้ทำให้เราด้วย’

46แล้วพวกเขาต้องไปรับโทษนิรันดร์ แต่คนชอบธรรมจะไปรับชีวิตนิรันดร์”

← Chapter 24 Jump to: Chapter 26 →