Matthew 16

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1พวกฟาริสีและสะดูสีมาหาพระเยซูและทดสอบพระองค์ โดยขอให้แสดงหมายสำคัญจากสวรรค์

2พระเยซูตอบว่า “ตอนเย็นท่านพูดว่า ‘อากาศจะปลอดโปร่งเพราะฟ้าแดง’

3ตอนเช้าพูดว่า ‘วันนี้จะเกิดพายุเพราะฟ้าแดงและครึ้มฝน’ ท่านดูลักษณะของท้องฟ้าออก แต่หมายสำคัญของวาระต่างๆ ท่านกลับดูไม่ออก

4คนในยุคชั่วร้ายและไม่ซื่อสัตย์ต่อพระเจ้ามองหาหมายสำคัญ แต่จะไม่ได้รับหมายสำคัญใดๆ ยกเว้นหมายสำคัญของโยนาห์” แล้วพระเยซูก็ไปจากพวกเขา

5เมื่อข้ามทะเลสาบ พวกสาวกลืมเอาขนมปังมาด้วย

6พระเยซูพูดกับพวกเขาว่า “จงระแวดระวังเชื้อของพวกฟาริสีและสะดูสี”

7พวกเขาพูดคุยกันว่า “เป็นเพราะเราลืมเอาขนมปังมาด้วย”

8พระเยซูรู้ว่าพวกเขาพูดอะไรกัน จึงถามว่า “พวกเจ้าช่างมีความเชื่อน้อย ทำไมเจ้าพูดกันเรื่องไม่มีขนมปัง

9ยังไม่เข้าใจอีกหรือ จำไม่ได้แล้วหรือว่าขนมปังห้าก้อนเลี้ยงคนห้าพันคน แล้วเก็บที่เหลือได้กี่ตะกร้า

10หรือขนมปังเจ็ดก้อนเลี้ยงคนสี่พันคน แล้วเก็บที่เหลือได้กี่ตะกร้า

11พวกเจ้าไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าเราไม่ได้พูดถึงขนมปัง แต่ให้ระวังเชื้อของพวกฟาริสีและสะดูสี”

12พวกเขาจึงเข้าใจว่าพระองค์ไม่ได้เตือนให้ระวังเชื้อที่ใช้ในขนมปัง แต่ให้ระวังคำสอนของฟาริสีและสะดูสี

13เมื่อพระเยซูมาถึงเขตซีซารียาฟีลิปปี พระองค์ถามพวกสาวกว่า “ผู้คนพูดกันว่าบุตรมนุษย์เป็นใคร”

14พวกสาวกตอบว่า “บางคนว่าเป็นยอห์นผู้ให้บัพติศมา บางคนว่าเป็นเอลียาห์ บางคนว่าเป็นเยเรมีย์หรือเป็นผู้เผยพระวจนะคนหนึ่ง”

15พระองค์ถามว่า “แล้วพวกเจ้าล่ะ ว่าเราเป็นใคร”

16ซีโมนเปโตรตอบว่า “พระองค์เป็นพระเมสสิยาห์ พระบุตรของพระเจ้าผู้มีชีวิตอยู่”

17พระเยซูตอบว่า “พระพรเป็นของเจ้า ซีโมนลูกชายโยนาห์ เพราะมนุษย์ไม่ได้เปิดเผยเรื่องนี้แก่เจ้า แต่พระบิดาของเราในสวรรค์เปิดเผย

18เราบอกว่าเจ้าคือเปโตร และบนศิลานี้เราจะสร้างคริสตจักรของเราและประตูแดนมรณาจะเอาชนะคริสตจักรนั้นไม่ได้เลย

19เราจะมอบกุญแจแห่งอาณาจักรสวรรค์แก่เจ้า เจ้าผูกมัดสิ่งใดในโลกสิ่งนั้นจะถูกผูกมัดในสวรรค์ และเจ้าปลดปล่อยสิ่งใดในโลกสิ่งนั้นจะถูกปลดปล่อยในสวรรค์”

20พระองค์สั่งไม่ให้พวกสาวกบอกใครว่าพระองค์เป็นพระเมสสิยาห์

21นับจากนั้นมา พระเยซูเริ่มอธิบายแก่พวกสาวกว่าพระองค์ต้องไปเยรูซาเล็มและทนทุกข์หลายประการด้วยน้ำมือของพวกผู้อาวุโส หัวหน้าปุโรหิต กับครูสอนกฎบัญญัติ พระองค์ต้องถูกประหาร แล้วในวันที่สามจะฟื้นขึ้นสู่ชีวิต

22เปโตรพาพระองค์เลี่ยงออกไป และเริ่มท้วงติงพระองค์ว่า “ไม่มีทางองค์พระผู้เป็นเจ้า! สิ่งนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นกับพระองค์!”

23พระเยซูหันมาพูดกับเปโตรว่า “ถอยไปเจ้าซาตาน! เจ้าเป็นหินให้เราสะดุด เจ้าไม่ได้คิดอย่างพระเจ้า แต่คิดอย่างมนุษย์”

24จากนั้นพระเยซูพูดกับพวกสาวกว่า “ถ้าใครปรารถนาจะเป็นสาวกของเรา ต้องปฏิเสธตนเอง แบกกางเขนของตน และตามเรามา

25เพราะใครต้องการเอาชีวิต รอดจะเสียชีวิต แต่ใครสละชีวิตของตนเพื่อเราจะได้ชีวิต

26จะมีประโยชน์อะไรถ้าคนหนึ่งจะได้โลกนี้ทั้งใบ แต่ต้องสูญเสียจิตวิญญาณของตน หรือใครจะเอาอะไรมาแลกกับจิตวิญญาณของตนได้

27เพราะบุตรมนุษย์จะมาด้วยเกียรติสิริของพระบิดาพร้อมกับพวกทูตสวรรค์ เมื่อนั้นพระองค์จะมอบรางวัลให้แต่ละคนตามการกระทำของเขา

28เราบอกความจริงว่า บางคนที่ยืนอยู่ที่นี่จะไม่ได้ลิ้มรสความตาย ก่อนจะได้เห็นบุตรมนุษย์มาในอาณาจักรของพระองค์”

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →