Matthew 9

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1พระเยซูลงเรือข้ามไปยังเมืองของพระองค์

2มีคนหามชายที่เป็นอัมพาตนอนบนเสื่อมา เมื่อพระเยซูเห็นความเชื่อของพวกเขาก็พูดกับชายที่เป็นอัมพาตว่า “จงชื่นใจเถิด ลูกเอ๋ย บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว”

3พวกครูสอนกฎบัญญัติบางคนได้ยินเช่นนั้นก็คิดในใจว่า “คนนี้กำลังดูหมิ่นพระเจ้า!”

4พระเยซูรู้ความคิดของพวกเขาจึงพูดว่า “ทำไมท่านคิดชั่วอยู่ในใจ

5ที่จะพูดว่า ‘บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว’ กับ ‘จงลุกขึ้นเดินไป’ อย่างไหนจะง่ายกว่ากัน

6แต่เพื่อให้พวกท่านรู้ว่า ในโลกนี้ บุตรมนุษย์มีสิทธิอำนาจที่จะยกโทษบาปได้” แล้วพระองค์จึงพูดกับชายที่เป็นอัมพาตว่า “จงลุกขึ้น แบกเสื่อแล้วกลับบ้านไปเถิด”

7แล้วชายคนนั้นก็ลุกขึ้นกลับบ้าน

8เมื่อฝูงชนเห็นก็อัศจรรย์ใจและสรรเสริญพระเจ้าผู้ให้สิทธิอำนาจนี้แก่มนุษย์

9เมื่อพระเยซูออกไปจากที่นั่นก็เห็นชายคนหนึ่งชื่อมัทธิวกำลังนั่งอยู่ที่ด่านเก็บภาษี จึงพูดกับเขาว่า “จงตามเรามา” มัทธิวก็ลุกขึ้นตามพระองค์ไป

10ขณะพระเยซูกำลังกินอาหารเย็นที่บ้านของมัทธิว มีคนเก็บภาษีและคนบาปหลายคนมาร่วมกินอาหารกับพระองค์และพวกสาวก

11เมื่อพวกฟาริสีเห็นก็ถามสาวกของพระองค์ว่า “ทำไมอาจารย์ของเจ้าจึงกินอาหารร่วมกับคนเก็บภาษีและคนบาป”

12เมื่อพระเยซูได้ยินจึงพูดว่า “คนสุขภาพดีไม่ต้องการหมอ แต่คนป่วยต้องการ

13จงไปศึกษาให้เข้าใจความหมายของข้อความที่ว่า ‘เราประสงค์ความเมตตา ไม่ใช่เครื่องบูชา’ เพราะเราไม่ได้มาเพื่อเรียกคนชอบธรรม แต่มาเพื่อเรียกคนบาป”

14พวกศิษย์ของยอห์นมาถามพระองค์ว่า “พวกเรากับฟาริสีถืออดอาหารบ่อยครั้ง แต่ทำไมสาวกของท่านไม่ถืออดอาหาร”

15พระเยซูตอบว่า “จะให้แขกของเจ้าบ่าวทุกข์โศกตอนที่เจ้าบ่าวอยู่ด้วยได้อย่างไร เวลานั้นจะมาถึง เมื่อเจ้าบ่าวจะถูกพรากไป เมื่อนั้นพวกเขาจะอดอาหาร

16ไม่มีใครเอาผ้าใหม่ที่ยังไม่หดไปปะเสื้อเก่า เพราะผ้าใหม่จะหดรั้งผ้าเก่าให้ขาดกว้างกว่าเดิม

17และไม่มีใครเทเหล้าองุ่นใหม่ใส่ถุงหนังเก่า ถ้าเขาทำ ถุงหนังก็จะขาด แล้วเหล้าองุ่นจะไหลออกหมด ถุงหนังก็จะเสียหาย แต่พวกเขาจะเทเหล้าองุ่นใหม่ใส่ถุงหนังใหม่ และรักษาไว้ได้ทั้งสองอย่าง”

18ขณะที่พระองค์กำลังพูดอยู่ นายธรรมศาลาคนหนึ่งมาคุกเข่าและพูดกับพระองค์ว่า “ลูกสาวของข้าพเจ้าเพิ่งเสียชีวิต โปรดมาวางมือบนตัวเธอและเธอจะมีชีวิต”

19พระเยซูลุกขึ้นไปกับเขา พวกสาวกก็ไปด้วย

20เวลานั้นมีหญิงคนหนึ่งตกเลือดเรื้อรังมาสิบสองปี เข้ามาทางด้านหลังพระองค์และแตะชายเสื้อคลุม

21เธอคิดในใจว่า “ถ้าเพียงฉันแตะเสื้อคลุมของพระองค์ ฉันก็จะหายโรค”

22พระเยซูหันมาเห็นเธอและพูดว่า “ลูกสาว จงชื่นใจเถิด ความเชื่อของเจ้าได้รักษาเจ้าแล้ว” เธอก็หายโรคตั้งแต่วินาทีนั้น

23เมื่อพระเยซูเข้าไปในบ้านของนายธรรมศาลา ก็เห็นผู้คนส่งเสียงดังกับพวกคนที่กำลังเป่าปี่

24พระองค์พูดว่า “ออกไปเถิด เด็กหญิงคนนี้ยังไม่ตายแค่หลับอยู่” พวกเขาก็พากันหัวเราะเยาะพระองค์

25หลังจากผู้คนออกไปข้างนอกแล้ว พระองค์จึงเข้าไปข้างใน จับมือเด็กหญิง และเธอก็ลุกขึ้น

26ข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วแคว้นนั้น

27ขณะที่พระเยซูออกจากที่นั่น ชายตาบอดสองคนเดินตามพระองค์มาพร้อมร้องขึ้นว่า “บุตรดาวิด ขอเมตตาพวกเราด้วยเถิด”

28พอเข้าไปในบ้าน ชายตาบอดทั้งสองคนก็มาหา แล้วพระเยซูถามเขาว่า “พวกเจ้าเชื่อไหมว่าเราทำสิ่งนี้ได้” พวกเขาตอบว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พวกเราเชื่อ”

29พระองค์แตะที่ตาของพวกเขาและพูดว่า “ให้เป็นไปตามความเชื่อของเจ้าเถิด”

30พวกเขาก็มองเห็น พระเยซูกำชับเขาอย่างหนักแน่นว่า “อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้”

31แต่พวกเขาออกไปกระจายข่าวเกี่ยวกับพระองค์ทั่วแคว้นนั้น

32ขณะที่พวกเขากำลังออกไป มีคนพาชายคนหนึ่งที่ถูกผีสิงและพูดไม่ได้มาหาพระเยซู

33และเมื่อขับผีออกแล้ว คนใบ้จึงพูดได้ ผู้คนก็อัศจรรย์ใจพูดกันว่า “ไม่เคยพบเห็นอะไรแบบนี้ในอิสราเอลเลย”

34แต่พวกฟาริสีพูดว่า “เขาขับผีออกได้ก็เพราะเจ้าแห่งผี”

35พระเยซูไปทั่วเมืองและหมู่บ้านต่างๆ พระองค์สอนในธรรมศาลา ประกาศข่าวประเสริฐเรื่องอาณาจักรของพระเจ้า และรักษาโรคและความเจ็บป่วยทุกชนิด

36เมื่อพระองค์เห็นฝูงชนก็สงสาร เพราะพวกเขาถูกรังควานและไร้ที่พึ่ง เหมือนแกะที่ไม่มีผู้เลี้ยง

37พระองค์จึงพูดกับพวกสาวกว่า “พืชผลที่ต้องเก็บเกี่ยวมีมาก แต่คนงานมีน้อย

38ดังนั้นจงขอองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งการเก็บเกี่ยว ให้ส่งคนงานมาเก็บเกี่ยวพืชผลของพระองค์”

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →