Matthew 25

Thai Tok

1คำ อุปมา เกี่ยว กับ สาว พรหมจารี สิบ คน " เมื่อ ถึง วัน นั้น อาณาจักร แห่ง สวรรค์ จะ เปรียบ เหมือน หญิง พรหมจารี สิบ คน ถือ ตะเกียง ของ ตน ออก ไป รับ เจ้าบ่าว

2ใน พวก เธอ เป็น คน ที่ มี ปัญญา ห้า คน และ เป็น คน โง่ ห้า คน

3พวก ที่ โง่ นั้น เอา ตะเกียง ของ ตน ไป แต่ หา ได้ เอา น้ำมัน ไป ด้วย ไม่

4แต่ คน ที่ มี ปัญญา นั้น ได้ เอา น้ำมัน ใส่ ภาชนะ ไป กับ ตะเกียง ของ ตน ด้วย

5เมื่อ เจ้าบ่าว ยัง ช้า อยู่ พวก เธอ ทุก คน ก็ พา กัน ง่วงเหงา และ หลับ ไป

6ครั้น เวลา เที่ยง คืน ก็ มีเสียง ร้อง มา ว่า ` ดูเถิด เจ้าบ่าว มา แล้ว จง ออก มา รับ ท่าน เถิด '

7บรรดา หญิง พรหมจารี เหล่า นั้น ก็ ลุก ขึ้น ตกแต่ง ตะเกียง ของ ตน

8พวก ที่ โง่ นั้น ก็ พูด กับ พวก ที่ มี ปัญญา ว่า ` ขอ แบ่ง น้ำมัน ของ ท่าน ให้ เรา บ้าง เพราะ ตะเกียง ของ เรา ดับ อยู่ '

9พวก ที่ มี ปัญญา จึง ตอบ ว่า ` ทำ อย่าง นั้น ไม่ ได้ เกรง ว่า น้ำมัน จะ ไม่ พอ สำหรับ เรา และ เจ้า จง ไป หา คน ขาย ซื้อ สำหรับ ตัว เอง จะ ดี กว่า '

10เมื่อ พวก เธอ กำลัง ไป ซื้อ นั้น เจ้าบ่าว ก็ มา ถึง ผู้ ที่ พร้อม อยู่ แล้ว ก็ได้ เข้าไป กับ ท่าน ใน พิธี สมรส นั้น แล้ว ประตู ก็ ปิด

11ภายหลัง หญิง พรหมจารี อีก พวก หนึ่ง ก็ มา ร้อง ว่า ` ท่าน เจ้าข้า ๆ ขอ เปิด ให้ ข้าพเจ้า ทั้งหลาย ด้วย '

12ฝ่าย ท่าน ตอบ ว่า ` เรา บอก ความ จริง แก่ ท่าน ทั้งหลาย ว่า เรา ไม่ รู้จัก ท่าน '

13เหตุ ฉะนั้น จง เฝ้า ระวัง อยู่ เพราะ ท่าน ทั้งหลาย ไม่ รู้ กำหนด วัน หรือ โมง ที่ บุตร มนุษย์ จะ เสด็จ มา

14คำ อุปมา เกี่ยว กับ เงิน ตะ ลัน ต์อาณาจักร แห่ง สวรรค์ ยัง เปรียบ เหมือน ชาย ผู้ หนึ่ง จะ ออก เดินทาง ไป ยัง เมือง ไกล จึง เรียก พวก ผู้ รับ ใช้ ของ ตน มา และ ฝาก ทรัพย์สมบัติ ของ เขา ไว้

15คน หนึ่ง ท่าน ให้ ห้า ตะ ลันต์ คน หนึ่ง สอง ตะ ลันต์ และ อีก คน หนึ่ง ตะ ลัน ต์เดียว ตาม ความ สามารถ ของ แต่ละ คน แล้ว ท่าน ก็ ออก เดินทาง ทันที

16คน ที่ ได้ รับ ห้า ตะ ลัน ต์นั้น ก็ เอา เงิน นั้น ไป ค้าขาย ได้ กำไร มา อีก ห้า ตะ ลันต์

17คน ที่ ได้ รับ สอง ตะ ลัน ต์นั้น ก็ได้ กำไร อีก สอง ตะ ลัน ต์เหมือน กัน

18แต่ คน ที่ ได้ รับ ตะ ลัน ต์เดียว ได้ ขุด หลุม ซ่อน เงิน ของ นาย ไว้

19ครั้น อยู่ มา ช้านาน นาย จึง มา คิด บัญชี กับ ผู้ รับ ใช้ เหล่า นั้น

20คน ที่ ได้ รับ ห้า ตะ ลัน ต์ก็ เอา เงิน กำไร อีก ห้า ตะ ลัน ต์มา ชี้แจง ว่า ` นาย เจ้าข้า ท่าน ได้ มอบ เงิน ห้า ตะ ลัน ต์ไว้ กับ ข้าพเจ้า ดูเถิด ข้าพเจ้า ได้ กำไร มา อีก ห้า ตะ ลันต์ '

21นาย จึง ตอบ เขา ว่า ` ดีแล้ว เจ้า เป็น ผู้ รับ ใช้ ดี และ สัตย์ ซื่อ เจ้า สัตย์ ซื่อ ใน ของ เล็กน้อย เรา จะ ตั้ง เจ้า ให้ ดูแล ของ มาก เจ้า จง ปรีดี ร่วม สุข กับ นาย ของ เจ้า เถิด '

22คน ที่ ได้ รับ สอง ตะ ลัน ต์มา ชี้แจง ด้วยว่า ` นาย เจ้าข้า ท่าน ได้ มอบ เงิน สอง ตะ ลัน ต์ไว้ กับ ข้าพเจ้า ดูเถิด ข้าพเจ้า ได้ กำไร มา อีก สอง ตะ ลันต์ '

23นาย จึง ตอบ เขา ว่า ` ดีแล้ว เจ้า เป็น ผู้ รับ ใช้ ดี และ สัตย์ ซื่อ เจ้า สัตย์ ซื่อ ใน ของ เล็กน้อย เรา จะ ตั้ง เจ้า ให้ ดูแล ของ มาก เจ้า จง ปรีดี ร่วม สุข กับ นาย ของ เจ้า เถิด '

24ฝ่าย คน ที่ ได้ รับ ตะ ลัน ต์เดียว มา ชี้แจง ว่า ` นาย เจ้าข้า ข้าพเจ้า รู้จัก ท่าน ว่า ท่าน เป็น คน ใจแข็ง เกี่ยว ผล ที่ ท่าน มิได้ หว่าน เก็บ ส่ำ สม ที่ ท่าน มิได้ โปรย

25ข้าพเจ้า กลัว จึง เอา เงิน ตะ ลัน ต์ของ ท่าน ไป ซ่อน ไว้ ใต้ ดิน ดูเถิด นี่แหละ เงิน ของ ท่าน '

26นาย จึง ตอบ เขา ว่า ` เจ้า ผู้ รับ ใช้ ชั่วช้า และ เกียจคร้าน เจ้า ก็ รู้อยู่ ว่า เรา เกี่ยว ที่ เรา มิได้ หว่าน เก็บ ส่ำ สม ที่ เรา มิได้ โปรย

27เหตุ ฉะนั้น เจ้า ควร เอา เงิน ของ เรา ไป ฝาก ไว้ ที่ ธนาคาร เมื่อ เรา มา จะ ได้ รับ เงิน ของ เรา ทั้ง ดอกเบี้ย ด้วย

28เพราะฉะนั้น จง เอา เงิน ตะ ลัน ต์เดียว นั้น จาก เขา ไป ให้ คน ที่ มี สิบ ตะ ลันต์

29ด้วยว่า ทุก คน ที่ มี อยู่ แล้ว จะ เพิ่มเติม ให้ แก่ ผู้ นั้น จน มี เหลือเฟือ แต่ ผู้ ที่ ไม่ มี แม้ ว่า ซึ่ง เขา มี อยู่ ก็ จะ ต้อง เอา ไป จาก เขา

30จง เอา เจ้า ผู้ รับ ใช้ ที่ ไร้ ประโยชน์ นี้ ไป ทิ้ง เสีย ที่ มืด ภายนอก ซึ่ง ที่ นั่น จะ มี การ ร้องไห้ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน '

31การ พิพากษา บรรดา ชน ชาติ ต่างๆ เมื่อ บุตร มนุษย์ จะ เสด็จ มา ใน สง่า ราศี ของ พระองค์ พร้อม กับ เหล่า ทูต สวรรค์ อัน บริสุทธิ์ ทั้งปวง เมื่อนั้น พระองค์ จะ ประทับ บน พระ ที่นั่ง อัน รุ่งเรือง ของ พระองค์

32บรรดา ประชาชาติ ต่างๆ จะ ประชุม พร้อม กัน ต่อ พระ พักตร์ พระองค์ และ พระองค์ จะ ทรง แยก มนุษย์ ทั้งหลาย โดย แยก พวก หนึ่ง ออก จาก อีก พวก หนึ่ง เหมือน อย่าง ผู้ เลี้ยง แกะ แยก แกะ ออก จาก แพะ

33และ พระองค์ จะ ทรง จัด ฝูง แกะ ให้ อยู่ เบื้อง ขวา พระ หัตถ์ ของ พระองค์ แต่ ฝูง แพะ นั้น จะ ทรง จัด ให้ อยู่ เบื้อง ซ้าย

34ขณะ นั้น พระ มหา กษัตริย์ จะ ตรัส แก่ บรรดา ผู้ ที่ อยู่ เบื้อง ขวา พระ หัตถ์ ของ พระองค์ ว่า ` ท่าน ทั้งหลาย ที่ ได้ รับ พระ พร จาก พระ บิดา ของ เรา จง มา รับ เอา ราช อาณาจักร ซึ่ง ได้ ตระเตรียม ไว้ สำหรับ ท่าน ทั้งหลาย ตั้งแต่ แรก สร้าง โลก เป็น มรดก

35เพราะว่า เมื่อ เรา หิว ท่าน ทั้งหลาย ก็ได้ จัดหา ให้ เรา กิน เรา กระหาย น้ำ ท่าน ก็ ให้ เรา ดื่ม เรา เป็น แขก แปลก หน้า ท่าน ก็ได้ ต้อนรับ เรา ไว้

36เรา เปลือยกาย ท่าน ก็ได้ ให้ เสื้อ ผ้า เรา นุ่งห่ม เมื่อ เรา เจ็บป่วย ท่าน ก็ได้ มา เยี่ยม เรา เมื่อ เรา ต้อง จำ อยู่ ใน คุก ท่าน ก็ได้ มา เยี่ยม เรา '

37เวลา นั้น บรรดา ผู้ ชอบธรรม จะ กราบ ทูล พระองค์ ว่า ` พระองค์เจ้า ข้า ที่ ข้าพระ องค์ เห็น พระองค์ ทรง หิว และ ได้ จัด มา ถวาย แด่ พระองค์ แต่ เมื่อ ไร หรือ ทรง กระหาย น้ำ และ ได้ ถวาย ให้ พระองค์ ดื่ม แต่ เมื่อ ไร

38ที่ ข้าพระ องค์ ได้ เห็น พระองค์ ทรง เป็น แขก แปลก หน้า และ ได้ ต้อนรับ พระองค์ ไว้ แต่ เมื่อ ไร หรือ เปลือย พระ กาย และ ได้ สวม ฉลองพระองค์ ให้ แต่ เมื่อ ไร

39ที่ ข้าพระ องค์ เห็น พระองค์ ประชวร หรือ ต้อง จำ อยู่ ใน คุก และ ได้ มา เฝ้า พระองค์ นั้นแต่ เมื่อ ไร '

40แล้ว พระ มหา กษัตริย์ จะ ตรัส ตอบ เขา ว่า ` เรา บอก ความ จริง แก่ ท่าน ทั้งหลาย ว่า ซึ่ง ท่าน ได้ กระทำ แก่ คน ใด คน หนึ่ง ใน พวก พี่น้อง ของ เรา นี้ ถึง แม้ จะ ต่ำต้อย เพียง ไร ก็ เหมือน ได้ กระทำ แก่ เรา ด้วย '

41แล้ว พระองค์ จะ ตรัส กับ บรรดา ผู้ ที่ อยู่ เบื้อง ซ้าย พระ หัตถ์ ด้วยว่า ` ท่าน ทั้งหลาย ผู้ ต้อง สาป แช่ง จง ถอย ไป จาก เรา เข้าไป อยู่ ใน ไฟ ซึ่ง ไหม้ อยู่ เป็นนิตย์ ซึ่ง เตรียม ไว้ สำหรับ พญา มาร และ สมุน ของ มัน นั้น

42เพราะว่า เมื่อ เรา หิว ท่าน ก็ มิได้ ให้ เรา กิน เรา กระหาย น้ำ ท่าน ก็ มิได้ ให้ เรา ดื่ม

43เรา เป็น แขก แปลก หน้า ท่าน ก็ ไม่ ได้ ต้อนรับ เรา ไว้ เรา เปลือยกาย ท่าน ก็ ไม่ ได้ ให้ เสื้อ ผ้า เรา นุ่งห่ม เรา เจ็บป่วย และ ต้อง จำ อยู่ ใน คุก ท่าน ไม่ ได้ เยี่ยม เรา '

44เขา ทั้งหลาย จะ ทูล พระองค์ ด้วยว่า ` พระองค์เจ้า ข้า ที่ ข้าพระ องค์ ได้ เห็น พระองค์ ทรง หิว หรือ ทรง กระหาย น้ำ หรือ ทรง เป็น แขก แปลก หน้า หรือ เปลือย พระ กาย หรือ ประชวร หรือ ต้อง จำ อยู่ ใน คุก และ ข้าพระ องค์ มิได้ ปรนนิบัติ พระองค์ นั้นแต่ เมื่อ ไร '

45เมื่อนั้น พระองค์ จะ ตรัส ตอบ เขา ว่า ` เรา บอก ความ จริง แก่ ท่าน ทั้งหลาย ว่า ซึ่ง ท่าน มิได้ กระทำ แก่ ผู้ ต่ำต้อย ที่สุด สัก คน หนึ่ง ใน พวก นี้ ก็ เหมือน ท่าน มิได้ กระทำ แก่ เรา '

46และ พวก เหล่า นี้ จะ ต้อง ออก ไป รับ โทษ อยู่ เป็นนิตย์ แต่ ผู้ ชอบธรรม จะ เข้า สู่ ชีวิตนิรันดร์ "

← Chapter 24 Jump to: Chapter 26 →