Matthew 27

Thai Tok

1สภา มอบ พระ เยซู ไว้ แก่ ปี ลา ตค รั้น รุ่งเช้า บรรดา พวก ปุโรหิต ใหญ่ และ พวก ผู้ใหญ่ แห่ง ประชาชน ปรึกษา กัน ด้วย เรื่อง พระ เยซู เพื่อ จะ ประหาร พระองค์ เสีย

2เขา จึง มัด พระองค์ พา ไป มอบ ไว้ แก่ ปอน ทิอัส ปี ลา ต เจ้า เมือง

3การ สำนึก ผิด และ ความ ตาย ของ ยู ดา ส ( ก จ 1 : 16 - 19 ) เมื่อ ยู ดา ส ผู้ ทรยศ พระองค์ เห็น ว่า พระองค์ ต้อง ปรับโทษ ก็ กลับ ใจ นำ เงิน สาม สิบ เหรียญ นั้น มา คืนให้ แก่ พวก ปุโรหิต ใหญ่ และ พวก ผู้ใหญ่

4กล่าว ว่า " ข้าพเจ้า ได้ ทำบาป ที่ ได้ ทรยศ โลหิต อัน บริสุทธิ์ " คน เหล่า นั้น จึง ว่า " การ นั้น เป็น ธุระ อะไร ของ เรา เจ้า ต้อง รับ ธุระ เอา เอง "

5ยู ดา ส จึง ทิ้ง เงิน นั้น ไว้ ใน พระ วิหาร และ จาก ไป แล้ว เขา ก็ ออก ไป ผูก คอ ตาย

6พวก ปุโรหิต ใหญ่ จึง เก็บ เอา เงิน นั้น มา แล้ว ว่า " เป็นการ ผิด พระราชบัญญัติ ที่ จะ เก็บ เงิน นั้น ไว้ ใน คลัง พระ วิหาร เพราะ เป็น ค่า โลหิต "

7เขา ก็ ปรึกษา กัน และ ได้ เอา เงิน นั้น ไป ซื้อ ทุ่ง ช่าง หม้อ ไว้ สำหรับ เป็น ที่ ฝัง ศพ คน ต่าง บ้าน ต่าง เมือง

8เหตุ ฉะนั้น ทุ่ง นั้น จึง เรียก ว่า ทุ่ง โลหิต จนถึง ทุกวันนี้

9ครั้ง นั้น ก็ สำเร็จ ตาม พระ วจนะ โดย เยเร มี ย์ศาสดา พยากรณ์ ซึ่ง ว่า ` และ พวก เขา ก็ รับ เงิน สาม สิบ เหรียญ ซึ่ง เป็น ราคา ของ ผู้ ที่ เขา ตี ราคา ไว้ นั้น ' คือ ที่ คน อิส รา เอ ลบาง คน ตี ราคา ไว้

10` แล้วไป ซื้อ ทุ่ง ช่าง หม้อ ตาม ที่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ได้ ทรง บัญชา ข้าพเจ้า '

11พระ เยซู ทรง อยู่ ต่อหน้า ปี ลา ต เมื่อ พระ เยซู ทรง ยืน อยู่ ต่อหน้า เจ้า เมือง เจ้า เมือง จึง ถาม พระองค์ ว่า " ท่าน เป็น กษัตริย์ ของ พวก ยิวหรือ " พระ เยซู ตรัส กับ ท่าน ว่า " ก็ ท่าน ว่า แล้ว นี่ "

12แต่ เมื่อ พวก ปุโรหิต ใหญ่ และ พวก ผู้ใหญ่ ได้ ฟ้อง กล่าวโทษ พระองค์ พระองค์ มิได้ ทรง ตอบ ประการ ใด

13ปี ลา ต จึง กล่าว แก่ พระองค์ ว่า " ซึ่ง เขา ได้ กล่าว ความ ปรักปรำ ท่าน เป็น หลาย ประการ นี้ ท่าน ไม่ ได้ยิน หรือ "

14แต่ พระองค์ ก็ มิได้ ตรัส ตอบ ท่าน สัก คำ เดียว เจ้า เมือง จึง อัศจรรย์ ใจ ยิ่ง นัก

15พวก ยิวให้ ปล่อย บา รับ บัสและ ตัดสิน ให้ พระ เยซู ถูก ประหารชีวิต ใน เทศกาล เลี้ยง นั้น เจ้า เมือง เคย ปล่อย นักโทษ คน หนึ่ง ให้ แก่ หมู่ ชน ตามใจ ชอบ

16คราว นั้น พวก เขา มี นักโทษ สำคัญ คน หนึ่ง ชื่อ บา รับบัส

17เหตุ ฉะนั้น เมื่อ คน ทั้งปวง ชุมนุม กัน แล้ว ปี ลา ต ได้ ถาม เขา ว่า " เจ้า ทั้งหลาย ปรารถนา ให้ ข้าพเจ้า ปล่อย ผู้ ใด แก่ เจ้า บา รับ บัสหรือ พระ เยซู ที่ เรียก ว่า พระ คริสต์ "

18เพราะ ท่าน รู้อยู่ แล้ว ว่า เขา ได้ มอบ พระองค์ ไว้ ด้วย ความ อิจฉา

19ขณะ เมื่อ ปี ลา ต นั่ง บัลลังก์ พิพากษา อยู่ นั้น ภรรยา ของ ท่าน ได้ ใช้ คน มา เรียน ท่าน ว่า " ท่าน อย่า พัวพัน กับ เรื่อง ของ คน ชอบธรรม นั้น เลย ด้วยว่า วัน นี้ ดิฉัน ทุกข์ ใจ หลาย ประการ กับ ความ ฝัน เกี่ยว กับ ท่าน ผู้ นั้น "

20ฝ่าย พวก ปุโรหิต ใหญ่ และ พวก ผู้ใหญ่ ก็ ยุยง หมู่ ชน ขอ ให้ ปล่อย บา รับบัส และ ให้ ประหาร พระ เยซู เสีย

21เจ้า เมือง จึง ถาม เขา ว่า " ใน สอง คน นี้ เจ้า จะ ให้ เรา ปล่อย คน ไหน ให้ แก่ เจ้า " เขา ตอบ ว่า " บา รับบัส "

22ปี ลา ต จึง ถาม พวก เขา ว่า " ถ้า อย่าง นั้น เรา จะ ทำ อย่างไร แก่ พระ เยซู ที่ เรียก ว่า พระ คริสต์ " เขา พา กัน ร้อง แก่ ท่าน ว่า " ให้ ตรึง เขา เสีย ที่ กางเขน เถิด "

23เจ้า เมือง ถาม ว่า " ตรึง ทำไม เขา ได้ ทำ ผิด ประการ ใด " แต่ เขา ทั้งหลาย ยิ่ง ร้อง ว่า " ให้ ตรึง เขา เสีย ที่ กางเขน เถิด "

24เมื่อ ปี ลา ต เห็น ว่าไม่ได้ การ มี แต่ จะ เกิด วุ่นวาย ขึ้น ท่าน ก็ เอา น้ำ ล้างมือ ต่อหน้า หมู่ ชน แล้ว ว่า " เรา ไม่ มี ผิด ด้วย เรื่อง โลหิต ของ คน ชอบธรรม คน นี้ เจ้า รับ ธุระ เอา เอง เถิด "

25บรรดา หมู่ ชน เรียน ว่า " ให้ โลหิต ของ เขา ตก อยู่ แก่ เรา ทั้ง บุตร ของ เรา เถิด "

26ท่าน จึง ปล่อย บา รับ บัสให้ เขา และ เมื่อ ท่าน ได้ โบย ตี พระ เยซู แล้ว ท่าน ก็ มอบ พระองค์ ให้ ถูก ตรึง ที่ กางเขน

27พระ เยซู ทรง ถูก เยาะ เย้ย และ ถูก สวม มงกุฎ หนาม ( มก 15 : 17 - 23 ) พวก ทหาร ของ เจ้า เมือง จึง พา พระ เยซู ไป ไว้ ใน ศาลา ป รี โท เรียม แล้ว ก็ รวม ทหาร ทั้ง กอง ล้อม พระองค์ ไว้

28และ พวก เขา เปลื้อง ฉลองพระองค์ ออก เอา เสื้อ สี แดง เข้ม มา สวม พระองค์

29เมื่อ พวก เขา เอา หนาม สาน เป็น มงกุฎ เขา ก็ สวม พระ เศียร ของ พระองค์ แล้ว เอา ไม้ อ้อ ให้ ถือ ไว้ ใน พระ หัตถ์ เบื้อง ขวา ของ พระองค์ และ เขา ได้ คุกเข่า ลง ต่อ พระ พักตร์ พระองค์ เยาะ เย้ย พระองค์ ว่า " กษัตริย์ ของ พวก ยิวเจ้าข้า ขอ ทรง พระ เจริญ "

30แล้ว เขา ก็ ถ่ม น้ำลาย รด พระองค์ และ เอา ไม้ อ้อ นั้น ตี พระ เศียร พระองค์

31เมื่อ พวก เขา เยาะ เย้ย พระองค์ แล้ว เขา ถอด เสื้อ นั้น ออก แล้ว เอา ฉลองพระองค์ สวม ให้ และ นำ พระองค์ ออก ไป เพื่อ จะ ตรึง เสีย ที่ กางเขน

32ขณะ ที่ พวก เขา ออก ไป นั้น เขา ได้ พบ ชาว ไซ รี นค น หนึ่ง ชื่อ ซี โมน เขา จึง เกณฑ์ คน นั้น ให้ แบก กางเขน ของ พระองค์ ไป

33การ ตรึง ที่ กางเขน ( มก 15 : 24 - 32 ; ลก 23 : 27 - 43 ; ยน 19 : 16 - 27 ) เมื่อ พวก เขา มา ถึง สถาน ที่ แห่ง หนึ่งซึ่ง เรียก ว่า กลโกธา แปล ว่า สถาน ที่ กะโหลก ศีรษะ

34เขา เอา น้ำ องุ่น เปรี้ยว ระคน กับ ของ ขม มา ถวาย พระองค์ เมื่อ พระองค์ ทรง ชิม ก็ ไม่ เสวย

35ครั้น ตรึง พระองค์ ที่ กางเขน แล้ว เขา ก็ เอา ฉลองพระองค์ มา จับ ฉลาก แบ่งปัน กัน เพื่อ จะ สำเร็จ ตาม พระ วจนะ โดย ศาสดา พยากรณ์ ซึ่ง ว่า ` เสื้อ ผ้า ของ ข้าพระ องค์ เขา แบ่งปัน กัน ส่วน เสื้อ ของ ข้าพระ องค์ นั้น เขา ก็ จับ ฉลาก กัน '

36แล้ว พวก เขา ก็ นั่ง เฝ้า พระองค์ อยู่ ที่ นั่น

37และ ได้ เอา ถ้อยคำ ข้อหา ที่ ลงโทษ พระองค์ ไป ติด ไว้ เหนือ พระ เศียร ซึ่ง อ่าน ว่า " ผู้ นี้ คือ เยซู กษัตริย์ ของ ชน ชาติยิว "

38คราว นั้น มี โจร สอง คน ถูก ตรึง ไว้ พร้อม กับ พระองค์ ข้าง ขวา พระ หัตถ์ คน หนึ่ง ข้าง ซ้าย อีก คน หนึ่ง

39ฝ่าย คน ทั้งหลาย ที่ เดิน ผ่าน ไป มา นั้น ก็ ด่าทอ พระองค์ สั่น ศีรษะ ของ เขา

40กล่าว ว่า " เจ้า ผู้ จะ ทำลาย พระ วิหาร และ สร้าง ขึ้น ใน สาม วันน่ะ จง ช่วย ตัว เอง ให้ รอด ถ้า เจ้า เป็น บุตร ของ พระเจ้า จง ลง มา จาก กางเขน เถิด "

41พวก ปุโรหิต ใหญ่ กับ พวก ธร ร มา จาร ย์และ พวก ผู้ใหญ่ ก็ เยาะ เย้ย พระองค์ เช่น กัน ว่า

42" เขา ช่วย คน อื่น ให้ รอด ได้ แต่ ช่วย ตัว เอง ให้ รอด ไม่ ได้ ถ้า เขา เป็น กษัตริย์ ของ ชาติ อิส ราเอล ให้ เขา ลง มา จาก กางเขน เดี๋ยวนี้ เถิด และ เรา จะ เชื่อ เขา

43เขา ไว้ใจ ใน พระเจ้า ถ้า พระองค์ พอ พระทัย ใน เขา ก็ ให้ พระองค์ ทรง ช่วย เขา ให้ รอด เดี๋ยวนี้ เถิด ด้วย เขา ได้ กล่าว ว่า ` เรา เป็น พระ บุตร ของ พระเจ้า ' "

44ถึง โจร ที่ ถูก ตรึง ไว้ กับ พระองค์ ก็ ยัง กล่าว คำ หยาบช้า ต่อ พระองค์ เหมือน กัน

45เกิด ความ มืด ตั้งแต่ เที่ยง จนถึง บ่าย สาม โมง พระ เยซู ทรง สิ้นพระชนม์ ( มก 15 : 33 - 41 ; ลก 23 : 44 - 49 ; ยน 19 : 30 - 37 ) แล้ว ก็ บังเกิด ความ มืด ทั่ว ทั้ง แผ่นดิน ตั้งแต่ เวลา เที่ยง วัน จนถึง บ่าย สาม โมง

46ครั้น ประมาณ บ่าย สาม โมง พระ เยซู ทรง ร้อง เสียง ดัง ว่า " เอ ลี เอ ลี ลา มา สะบัก ธานี " แปล ว่า " พระเจ้า ของ ข้าพระ องค์ พระเจ้า ของ ข้าพระ องค์ ไฉน พระองค์ ทรง ทอดทิ้ง ข้าพระ องค์ เสีย "

47บาง คนใน พวก ที่ ยืน อยู่ ที่ นั่น เมื่อ ได้ยิน ก็ พูด ว่า " คน นี้ เรียก เอ ลียาห์ "

48ใน ทันใด นั้น คน หนึ่ง ใน พวก เขา วิ่ง ไป เอา ฟองน้ำ ชุบ น้ำ องุ่น เปรี้ยว เสียบ ปลาย ไม้ อ้อ ส่ง ให้ พระองค์ เสวย

49แต่ คน อื่น ร้อง ว่า " อย่า เพิ่ง ให้ เรา คอย ดูซิ ว่า เอ ลี ยาห์จะ มา ช่วย เขา ให้ รอด หรือ ไม่ "

50ฝ่าย พระ เยซู เมื่อ พระองค์ ร้อง เสียง ดัง อีก ครั้ง หนึ่ง ก็ ทรง ปล่อย พระ วิญญาณ จิต ออก ไป

51ม่าน กั้น สถาน ที่ บริสุทธิ์ ที่สุด ใน พระ วิหาร ขาด ออก จาก กัน ( ฮ บ 9 : 3 - 8 ; 10 : 19 - 20 ) และ ดูเถิด ม่าน ใน พระ วิหาร ก็ ขาด ออก เป็น สอง ท่อน ตั้งแต่ บน ตลอด ล่าง แผ่นดิน ก็ ไหว ศิลา ก็ แตก ออก จาก กัน

52อุโมงค์ ฝัง ศพ ก็ เปิด ออก ศพ ของ พวก วิ สุทธิ ชน หลาย คน ที่ ล่วง หลับ ไป แล้ว ได้ เป็น ขึ้น มา

53ภายหลัง ที่ พระองค์ ทรง เป็น ขึ้น มา แล้ว เขา ทั้งหลาย ก็ ออก จาก อุโมงค์ พา กัน เข้าไป ใน นคร บริสุทธิ์ ปรากฏ แก่ คน เป็นอันมาก

54บัดนี้ เมื่อ นาย ร้อย และ ทหาร ที่ เฝ้า พระ เยซู อยู่ ด้วย กัน ได้ เห็น แผ่นดินไหว และ เหตุการณ์ เหล่า นั้น ซึ่ง บังเกิด ขึ้น ก็ พา กัน ครั่นคร้าม ยิ่ง นัก จึง พูด กัน ว่า " แท้จริง ท่าน ผู้ นี้ เป็น พระ บุตร ของ พระเจ้า "

55ที่ นั่น มี หญิง หลาย คน ที่ ได้ ติดตาม พระ เยซู จาก แคว้น กา ลิ ลี เพื่อ ปรนนิบัติ พระองค์ มอง ดู อยู่ แต่ ไกล

56ใน พวก นั้น มี มา รี ย์ชาว มัก ดา ลา มา รี ย์มารดา ของ ยาก อบ และ โย เส ส และ มารดา ของ บุตร เศเบดี

57โย เซ ฟชาว บ้าน อา ริ มา เธียนำพระ ศพ ของ พระ เยซู ไป ฝัง ( มก 15 : 42 - 47 ; ลก 23 : 50 - 56 ; ยน 19 : 38 - 42 ) ครั้น ถึง เวลา พลบ ค่ำ มี เศรษฐี คน หนึ่ง มา จาก บ้าน อา ริ มา เธียชื่อ โย เซฟ เป็น สาวก ของ พระ เยซู ด้วย

58เขา ได้ เข้าไป หา ปี ลา ต ขอ พระ ศพ พระ เยซู ปี ลา ต จึง สั่ง ให้ มอบ พระ ศพ นั้น ให้

59เมื่อ โย เซ ฟได้รับ พระ ศพ มา แล้ว เขา ก็ เอา ผ้าป่า น ที่ สะอาด พัน หุ้ม พระ ศพ ไว้

60แล้ว เชิญ พระ ศพ ไป ประดิษฐาน ไว้ ที่ อุโมงค์ ใหม่ ของ ตน ซึ่ง เขา ได้ สกัด ไว้ ใน ศิลา เขา ก็ กลิ้ง หิน ใหญ่ ปิดปาก อุโมงค์ ไว้ แล้ว ก็ จาก ไป

61ฝ่าย มา รี ย์ชาว มัก ดา ลา กับ มา รี ย์อีก คน หนึ่ง นั้น ก็ นั่ง อยู่ ที่ นั่น ตรง หน้า อุโมงค์

62พวก ทหาร ยาม เฝ้า รักษา อุโมงค์ ฝัง ศพ ที่ ประทับตรา ไว้ วัน ต่อ มา คือ วัน ถัด จาก วัน ตระเตรียม พวก ปุโรหิต ใหญ่ และ พวก ฟาริสี พา กัน ไป หา ปี ลา ต

63เรียน ว่า " เจ้าคุณ ขอรับ ข้าพเจ้า ทั้งหลาย จำ ได้ ว่า คน ล่อลวง ผู้ นั้น เมื่อ เขา ยัง มี ชีวิต อยู่ ได้ พูด ว่า ` ล่วง ไป สาม วัน แล้ว เรา จะ เป็น ขึ้น มา ใหม่ '

64เหตุ ฉะนั้น ขอ ได้ มี บัญชา สั่ง เฝ้า อุโมงค์ ให้ แข็งแรง จนถึง วัน ที่ สาม เกลือก ว่า สาวก ของ เขา จะ มา ใน ตอน กลางคืน และ ลัก เอา ศพ ไป แล้ว จะ ประกาศ แก่ ประชาชน ว่า เขา เป็น ขึ้น มา จาก ความ ตาย แล้ว และ การ หลอกลวง ครั้ง นี้ จะ ร้ายแรง ยิ่ง กว่า ครั้ง ก่อน อีก "

65ปี ลา ต จึง บอก เขา ว่า " พวก ท่าน จง เอา ยาม ไป เถิด จง ไป เฝ้า ให้ แข็งแรง เท่า ที่ ท่าน จะ ทำได้ "

66เขา จึง ไป ทำ อุโมงค์ ให้ มั่นคง ประทับตรา ไว้ ที่ หิน และ วาง ยาม ประจำ อยู่

← Chapter 26 Jump to: Chapter 28 →