Mark 14 — Belarusian Bible (CHNT) 1999

1А да Пасхі і сьвята Праснакоў заставалася два дні. Дык першасьвятары і кніжнікі шукалі, як Езуса схапіць хітрасьцю і забіць.

2Казалі аднак: “Толькі не ў сьвяточны дзень, каб не дайшло да замяшаньня ў народзе”.

3І калі Езус быў у Бэтаніі, у доме Сымона пракажанага, і супачываў за сталом, прыйшла жанчына, маючая алябастравую пасудзінў каштоўнага алею нардовага, і, пабіўшы алябастар, выліла Езусу на галаву.

4А некаторыя з прысутных абураліся ў сабе і казалі: “Пашто было марнаваць гэты алей?

5Можна было гэты алей прадаць даражэй, чым за трыста дынараў, і надзяліць убогіх”. І наракалі на яе.

6А Езус бараніў: “Пакіньце яе! Чаму робіце ёй прыкрасьць? Яна добры ўчынак зрабіла адносна Мяне.

7Бо ўбогіх заўсёды маеце ў сябе і, калі захочаце, зможаце ім добра рабіць, а Мяне не заўсёды мець будзеце.

8Яна, што магла, зрабіла: намашчэньнем цела Маё прыгатавала на пахаваньне.

9Сапраўды кажу вам: Ва ўсім сьвеце, дзе толькі будзе вешчана Эвангельле, што яна зрабіла, будзе расказвацца ў памяць аб ёй”.

10А Юда Іскарыёт, адзін з Дванаццаці, пайшоў да першасьвятароў, каб Яго выдаць.

11Яны вельмі ўзрадаваліся і абяцалі Яму даць грошы. Ён жа шукаў, як Яго ў адпаведны час выдаць.

12У першы дзень (сьвята) Праснакоў, калі забіваецца ягнё пасхальнае, кажуць Яму вучні: “Дзе хочаш, каб мы пайшлі і прыгатавалі Табе есьці Пасху?”

13І пасылае двух вучняў сваіх і кажа ім: “Ідзіце ў горад, і спаткае вас чалавек, які будзе несьці збан вады; ідзіце за ім.

14І, куды ўвойдзе, скажыце гаспадару дома: “Вучыцель кажа: Дзе Мне прызначана сьвятліца, у якой разам з Маімі вучнямі мог бы спажываць Пасху?”

15Ён вам пакажа вялікую сьвятліцу прыгатаваную; вось там прыгатуйце месца нам”.

16Дык адправіліся вучні Ягоныя ў горад ды знайшлі, як ім сказаў, і прыгатавалі Пасху.

17І калі настаў вечар, прыходзіць туды з Дванаццацьцю.

18І калі сядзелі за сталом і елі, кажа Езус: “Сапраўды кажу вам: Адзін з вас, каторы есьць са Мною, выдасьць Мяне”.

19Яны пасмутнелі і адзін за другім сталі пытацца: “Ці гэта ня я?”

20Езус кажа ім: “Адзін з Дванаццаці, які мачае са Мною руку ў місе.

21Што праўда, Сын Чалавечы ідзе, як аб ім напісана. Аднак гора чалавеку, праз якога Сын Чалавечы будзе выдадзены! Лепш было б, каб той чалавек ня быў нарадзіўшыся”.

22І калі яны вячэралі, Езус узяў хлеб, і, багаславіўшы, ламаў і даў ім, і казаў: “Бярыце, гэта ёсьць Цела Маё”.

23І, ўзяўшы келіх, падзяку складаючы, даў ім; і пілі з яго ўсе.

24І казаў ім: “Гэта ёсьць Кроў Мая Новага Запавету, каторая за многіх праліваецца.

25Сапраўды кажу вам: Ня буду піць ужо з гэтага плоду вінаграднага аж да таго дня, калі буду піць новае (віно) ў Каралеўстве Божым”.

26І, адсьпяваўшы гімн, узьняліся на гару Аліўную.

27І кажа ім Езус: “У гэту ноч вы ўсе згоршыцеся з Мяне, бо напісана: “Удару пастыра і разьбягуцца авечкі”,

28але калі ўваскрэсну, папераджу вас у Галілеі”.

29А Пётар кажа Яму: “Хоць бы ўсе згоршыліся з Цябе, але ня я”.

30І кажа яму Езус: “Сапраўды кажу табе: Ты сёньня, у гэту ноч, перш, чым двойчы певень засьпявае, тройчы вырачашся Мяне”.

31Але ён тым мацней гаварыў: “Хоць бы мне трэба было памерці з Табою, ня выракуся Цябе”. Падобна і ўсе яны казалі.

32І прыходзяць ў сяло, званае Гетсэманія, і кажа Езус вучням сваім: “Пабудзеце тут, пакуль Я памалюся”.

33І бярэ з сабою Пятра, і Якуба, і Яна, і пачаў тужыць і сумаваць.

34І кажа ім: “Сумная душа Мая аж да сьмерці, пабудзьце тут і чувайце”.

35І, крыху адыйшоўшыся, Ён упаў на зямлю і маліўся, каб, калі магчыма, абмінула Яго гэтая часіна.

36І казаў: “Абба, Ойча! Табе ўсё магчыма, ухілі ад Мяне гэту чашу, аднак ня тое, што Я хачу, але што Ты!”

37І прыходзіць да іх, і знаходзіць іх сьпячых. Дык кажа Пятру: “Сымон, ты сьпіш? Ня мог бы ты хоць гадзіну ня спаць?

38Чувайце і маліцеся, каб не папасьці ў спакушэньне: бо дух ахвочы, але цела кволае”.

39І, адыйшоўшыся, зноў маліўся ў гэтыя самыя словы.

40І, зноў вярнуўшыся, застаў іх сьпячымі, бо вочы іхнія былі сонныя, і ня ведалі, што Яму казаць.

41Ды трэці раз прыходзіць да іх і кажа ім: “Сьпіце яшчэ і адпачываеце? Даволі! Ужо прыйшла пара: вось жа Сын Чалавечы будзе выдадзены ў рукі грэшнікаў.

42Падымайцеся, ідзёмце, ужо блізка той, хто Мяне мае выдаць”.

43І калі Езус яшчэ гаварыў, надыйшоў Юда, адзін з Дванаццаці, а з ім вялікая грамада з мячамі і палкамі ад першасьвятароў, і кніжнікаў ды старшыняў.

44Здраднік жа Ягоны даў ім знак, кажучы: “Каго я пацалую, гэта Ён, хапайце Яго і вядзіце асьцярожна”.

45І калі надыйшоў, зараз жа прыступіўся да Езуса і кажа: “Раббі!”, і пацалаваў Яго.

46Яны ж наваліліся на Яго і схапілі Яго.

47А адзін з тых, што былі з Езусам, выцягнуўшы меч, ударыў слугу першасьвятара і адсёк яму вуха.

48І ў адказ Езус кажа ім: “Як на разбойніка выйшлі з мячамі і палкамі, каб узяць Мяне.

49Штодзень быў Я з вамі ў сьвятыні, вучачы, і вы ня ўзялі Мяне, але няхай зьдзейсьнілісяцца Пісаньне”.

50Тады вучні Ягоныя, пакінуўшы Яго, усе паўцякалі.

51І адзін юнак, адзеты толькі посьцілкай на голае цела, ішоў за Ім, і яго схапілі,

52але ён выкруціўся з посьцілкі і голы ўцёк ад іх.

53І прывялі Езуса да першасьвятара, і сабраліся першасьвятары, старшыні і кніжнікі.

54Пётар жа здалёку ішоў за Ім, аж увайшлі яны ў панадворак першасьвятара, і потым сядзеў са слугамі, і грэўся пры агні.

55А першасьвятары ды ўся Рада шукалі сьведчаньня супраць Езуса, каб засудзіць Яго на сьмерць, але не знаходзілі.

56Бо многа фальшыва сьведчылі супраць Яго, але іх сьведчаньні не зыходзіліся.

57І некаторыя, падняўшыся, фальшыва сьведчылі супраць Яго, кажучы:

58“Мы чулі, як Ён казаў: “Развалю гэту сьвятыню, пабудаваную рукамі, а па трох днях збудую іншую, якая будзе не рукамі пабудавана”.

59Але і іх сьведчаньні не зыходзіліся.

60І першасьвятар, стаўшы пасярэдзіне, спытаўся ў Езуса: “Чаму нічога не адказваеш, што яны Табе закідаюць?”

61Езус жа маўчаў і нічога не адказваў. Тады першасьвятар спытаўся Яго, кажучы: “Ці Ты — Хрыстос, Сын Багаслаўленага?”

62Езус сказаў яму: “Я ёсьць, і вы ўбачыце Сына Чалавечага, седзячага праваруч Магутнасьці ды прыходзячага ў воблаках нябесных”.

63І першасьвятар, разьдзіраючы адзеньне сваё, кажа: “Пашто патрэбны нам яшчэ сьведкі?

64Вы чулі блюзьнерства; што думаеце?” І яны ўсе прысудзілі, што Ён варты сьмерці.

65І некаторыя пачалі на Яго пляваць і засланяць твар Яго ды біць кулакамі, кажучы, на Яму: “Праракуй!” І слугі білі Яго па твары.

66І калі Пётар быў на панадворку, на вуліцы, прыходзіць адна з служанак першасьвятара

67і, убачыўшы Пятра, які грэўся, прыглядаючыся яму, кажа: “І ты быў з Езусам Назарэцкім?”

68Але ён запярэчыў, кажучы: “Але я ня ведаю, ані разумею, пра што ты гаворыш”. І выйшаў на вонкі панадворку, і засьпяваў певень.

69І служанка, зноў угледзеўшы яго, пачала казаць акружаючым: “Гэта адзін з іх”.

70А ён паўторна адрокся. І небавам, тыя, што там стаялі, кажуць Пятру: “Ты запраўды з іх, бо ты — Галілеец”.

71А ён пачаў клясьціся і прысягаць: “Ня ведаю гэтага чалавека, аб якім кажаце”.

72І адразу зноў засьпяваў певень. Тады Пётар успомніў словы, якія яму казаў Езус: “Раней чым двойчы засьпявае певень, ты тры разы вырачашся Мяне”, і пачаў плакаць.