Mark 6 — Belarusian Bible (CHNT) 1999

1І, выйшаўшы адтуль, Езус у таварыстве сваіх вучняў направіўся ў сваю бацькаўшчыну.

2І калі прыйшла субота, пачаў вучыць у сынагозе. І многія з слухаючых захапляліся Яго навукаю ды казалі: “Скуль жа гэта ўсё ў Яго? І што гэта за мудрасьць, дадзеная Яму, ды моц такая, што дзейнічае праз Яго рукі?

3Ці ж гэта не рамесьнік, сын Марыі, ці ня брат Якуба і Язэпа, Юды і Сымона? Ці ж і Ягоныя сёстры не прабываюць сярод нас?” І горшыліся з Яго.

4І сказаў ім Езус: “Няма прарока без пашаны, хіба толькі ў сваёй бацькаўшчыне, ды ў сваіх родных, ды ў доме сваім”.

5І ня мог там учыніць ніводнага цуду, толькі некалькі хворых аздаравіў, усклаўшы рукі на іх.

6І дзівіўся з іхняга недаверства. І, вучачы, абходзіў вакалічныя вёскі.

7І паклікаў Дванаццаць, і пачаў пасылаць іх па двух, і даў ім уладу над нячыстымі духамі,

8і загадаў ім, каб ня бралі нічога ў дарогу апрача кія: ані торбы, ані хлеба, ані грошы ў капшуку,

9каб толькі ў сандалы абуваліся і не адзявалі дзьвёх вопраткаў.

10Ды казаў ім: “Дзе зойдзеце ў дом, там заставайцеся да вашага адыходу адтуль.

11А калі вас ня прымуць і ня будуць слухаць, выходзячы, абтрасіце пыл з вашых ног на сьведчаньне ім”.

12І яны, выйшаўшы, заклікалі да навяртаньня,

13ды многа дэманаў выганялі, і многіх намашчалі алеем і аздараўлялі.

14І дачуўся Герод, бо імя Езуса сталася ведамым, і сказаў: “Ян Хрысьціцель уваскрос, і таму многа цудаў ён творыць”.

15Другія ж казалі, што гэта Гальяш. Яшчэ іншыя гаварылі, што гэта прарок, або адзін з прарокаў.

16Пачуўшы гэта ўсё, Герод сказаў: “Гэта Ян, катораму я адсёк галаву, ён уваскрос”.

17Бо сам Герод паслаў і схапіў Яна, і зьвязаў яго ў вязьніцы дзеля Герадыяды, жонкі Філіпа, брата свайго, якую ён узяў за жонку.

18Ян сварыўся на Герода: “Нельга табе мець за жонку жонку брата твайго”.

19А Герадыяда злавала на яго і хацела яго загубіць, але не магла,

20бо Герод баяўся Яна, ведаючы, што ён чалавек справядлівы ды сьвяты, і сьцярог яго ды шмат чаго рабіў, слухаючыся яго, і ахвотна яго слухаў.

21І з нагоды сваіх урадзін Герод справіў баль для князёў, начальнікаў, трыбунаў і старшыняў Галілейскіх.

22І калі дачка Герадыяды паявілася на балі і танцавала, то спадабалася Героду і банкетуючым. І сказаў кароль дзяўчыне: “Прасі мяне, што хочаш, і я дам табе”.

23І прысягнуў ёй: “Пра што будзеш прасіць, дам табе, хоць бы нават палову каралеўства майго”.

24Яна, выйшаўшы, спыталася ў маці сваёй: “Чаго мне прасіць?” Тая ж сказала: “Галаву Яна Хрысьціцеля”.

25Дык яна борзда пабегла да караля і прасіла: “Хачу, каб зараз даў ты мне галаву Яна Хрысьціцеля”.

26І засмуткаваў кароль, але дзеля гэтае клятвы ды дзеля банкетаваўшых не хацеў ёй адмаўляць,

27і паслаў ката, і загадаў прынесьці галаву яго.

28І кат пайшоў, і адсек галаву ў вязьніцы ды прынёс галаву яго на місе, ды падаў дзяўчыне, а дзяўчына аддала яе сваёй маці.

29Пачуўшы пра гэта, вучні ягоныя прыбылі, і забралі яго цела, і палажылі яго ў магіле.

30І, вярнуўшыся да Езуса, апосталы расказалі Яму ўсё, што рабілі і чаго вучылі.

31І Езус кажа ім: “Ідзіце адны ў пустыннае месца, ды аддыхніце крыху”. Бо многа было тых, што прыходзілі і адыходзілі, і нават паесьці ня мелі часу.

32Дык, сеўшы ў лодку, адплылі на бязьлюднае месца адны.

33Але многія бачылі іх адплываючых, і, дадумаўшыся куды, зьбегліся туды пешшу з усіх гарадоў, і выперадзілі іх.

34І, выйшаўшы на бераг, Езус убачыў вялікі натоўп людзей і пашкадаваў іх, бо былі як авечкі без пастыра, і пачаў іх вучыць многа чаго.

35І калі мінула шмат часу, прыйшлі да Яго вучні Яго і казалі: “Тут пустыннае месца, а час ужо позьні,

36адпусьці іх, каб пайшлі да бліжэйшых сёлаў і вёсак, ды купілі сабе штосьці паесьці”.

37У адказ кажа ім Езус: “Вы дайце ім есьці”. Яны адказалі: “Няўжо маем ісьці, і купіць за дзьвесьце дынараў хлеба, і даць ім есьці?”

38Езус пытае ў іх: “Колькі маеце хлябоў? Ідзіце і паглядзіце!” І калі праверылі, кажуць: “Пяць і дзьве рыбы”.

39Дык загадаў ім пасадзіць усіх на зялёнай траве, грамадамі.

40Дык паселіся, грамада за грамадой, па сто і па пяцьдзесят.

41І Езус, узяўшы пяць хлябоў і дзьве рыбы, глянуў у неба, пабагаславіў і паламаў хлябы, і даў вучням сваім, каб падавалі людзям. І дзьве рыбы разьдзяліў між усіх.

42І ўсе елі, і наеліся,

43і з астаткаў сабралі дванаццаць кашоў і рэшткі рыбы.

44А тых, што елі, было пяць тысяч мужчынаў.

45І зараз змусіў Езус вучняў сваіх сесьці ў лодку і перад Ім плысьці на другі бераг у Бэтсаіду, пакуль Ён адпусьціць людзей.

46І, адправіўшы іх, сам пайшоў на гару маліцца.

47І калі сьцямнела, лодка была на сярэдзіне мора, Ён жа адзін на зямлі.

48І бачачы іх, як мучыліся пры вёслах, бо дуў супраўціўны вецер, каля чацьвёртай варты ноччу прыйшоў да іх, ідучы па моры, ды маніўся мінуць іх.

49Але яны, убачыўшы Езуса, ідучага па моры, думалі, што гэта здань, і закрычалі.

50Усе бо бачылі Яго і стрывожыліся. Ён зараз прамовіў да іх, ды сказаў ім: “Супакойцеся, гэта Я, ня бойцеся!”

51І увайшоў у лодку да іх, і вецер сьціх. Ды тым болей яны дзівіліся ў душы,

52бо нічога не зразумелі з хлябамі, бо сэрца іх было засьлеплена.

53І калі пераплылі, апынуліся ў зямлі Генэсарэцкай і прысталі да берагу.

54І ледзь выйшлі з лодкі, адразу пазналі Яго (людзі),

55і, разьбегшыся па ўсёй той ваколіцы, пачалі на лежаках зносіць хворых туды, дзе, як чулі, быў Езус.

56І, калі ўваходзіў у якое-колечы пасяленьне, або горад, або вёску, клалі перад Ім хворых на пляцах, і прасілі Яго, каб хоць краю Яго адзеньня маглі дакрануцца; і колькі з іх дакранулася Яго, былі аздароўлены.