Romans 11

Belarusian Bible Maley (© 1931, 1948; у 1985, 1991 Унесены Праўкі)

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1Дык кажу: няўжо-ж Бог адапхнуў народ Свой? Няхай ня станецца! Бо і я Ізраільцянін ад насеньня Аўраамавага, з калена Бэніямінавага.

2Не адапхнуў Бог народу Свайго, які Ён наперад ведаў. Ці ня ведаеце, што кажа Псаньне (у апавяданьні) аб Ільлі? як той скардзіцца Богу на Ізраіля, кажучы:

3Госпадзе! прарокаў Тваіх пазабівалі, ахвярнікі тваі зруй навалі; астаўся я адзін, і душу маю? шукаюць. (3 Царств. 19:14)

4Што-ж кажа яму (Божы) адказ? Я пакінуў Сабе сем тысячаў чалавекаў, што ня ўкленчылі перад Ваалам. (3 Царств. 19:18)

5Вось гэтак і ў цяперашні час, па выбару ласкі, захавалася рэшта.

6Калі-ж праз ласку, дык не праз учынкі; іначай ласка ня была-б ужо ласкай. А калі праз учынкі, дык гэта ўжо ня ласка: іначай учынак ня ёсьць ужо ўчынак.

7Што-ж? Ізраіль чаго шукаў, таго не дастаў; выбраныя дасталі, а рэшта разьлютавалася,

8як напісана: Даў ім Бог духа дрымоты, вочы, якімі ня бачаць, і вушы, якімі ня чуюць, ажно па сяньняшні дзень. (Ісая 29:10; Другазак. 29:4)

9I Давід кажа: Хай будзе ім стол іх сеткаю і цянётамі, і спакусай і адплатаю;

10няхай зацьмяцца вочы іх, каб ня бачыць, і хрыбет іх няхай будзе сагнуты назаўсёды. (Псал 68:23-24)

11Дык кажу: няўжо-ж яны спаткнуліся, каб зусім упасьці? Няхай ня станецца. Але ад іх упадку збаўленьне паганам, каб збудзіць у іх рупнасьць.

12Калі-ж упадак іх — багацьце сьвету, і абядненьне іх - багацьце паганам, дык колькі-ж балей іх поўня?

13Вам-жа кажу, паганам: як Апостал паганаў, я ўслаўлю служэньне мае,

14ці ня збуджу рупнасьці ў сваякоў маіх на целу і ці ня збаўлю некаторых з іх?

15Бо, калі забракаваньне іх — замірэньне сьвету, дык што прыняцьце, як ня жыцьцё з мёртвых?

16Калі рашчына сьвятая, дык і месіва; і калі корань сьвят, дык і гальлё.

17Калі-ж некаторыя з галін адламаліся, а ты-ж, быўшы дзікай аліўкай, прышчапіўся замест іх і стаўся злучом караня й соку аліўкі,

18дык не вывышшайся перад галінамі; калі-ж вывышшаешся, дык ня ты дзержыш корань, але корань — цябе.

19Дык скажаш: галіны адламаліся, каб мне прышчапіцца.

20Добра. Яны адламаліся няверыем, а ты дзержышся вераю; ня пышайся, але бойся.

21Бо, калі Бог прыродных галін не пашкадаваў, дык глядзі, ці й цябе пашкадуе.

22Дык бачу дабрату і срогасьць Божую: срогасьць да адпаўшых, а дабрата да цябе, калі будзеш у дабраце (Божай); іначай і ты будзеш адцяты.

23I тыя, калі не астануцца у няверыі, прышчэпяцца, бо Бог дуж ізноў прышчапіць іх.

24Бо, калі ты адсечаны ад дзікое папрыродзе аліўкі і, насупраць прыродзе, прывіўся да добрае аліўкі, колькі-ж балей тыя, што згодны з прыродай, прышчэпяцца да свае аліўкі?

25Бо не хачу пакінуць вас, браты, у няведаньні аб гэтай тайне, (каб вы былі мудрымі праз сябе), — што разьлютаванне сталася ў Ізраілю часткова, да часу, пакуль увойдзе поўная лічба паганаў,

26ды гэтак увесь Ізраіль спасён будзе, як напісана: прыдзе з Сыону Збавіцель і адверне бязбожнасьць ад Якуба;

27і гэта ім ад мяне запавет, калі зьніму з іх грахі іхнія. (Ісая 59:20-21)

28Паводле-ж Эвангельля яны ворагі вам; а паводле выбраньня — умілаваныя Божыя дзеля айцоў.

29Бо дары і прызваньне Божае нязьменныя.

30Як і вы некалі былі непаслухмянымі, а цяпер памілаваны праз ненаслухмянасьць іхнюю,

31гэтак і яны цяпер непаслухмяныя, каб праз зьмілаваньне над вамі і самі яны памілаваны былі.

32Бо ўсіх Бог замкнуў у непаслухмянасьць, каб усіх памілаваць.

33О, глыбіня багацьця і мудрасьці і веданьня Божага! Як недасяжныя прысуды Яго і нявысьледны шляхі Ягоныя!

34Бо хто пазнаў розум Госпада? Ці хто быў райцам Яму? (Ісая 40:13)

35Ці кто даў Яму наперад, каб Ён аддаў яму? (Ісая 40:13-14)

36Бо ўсё з Яго і праз Яго і ў Яго. Яму слава навекі. Амін.

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →