Romans 9

Belarusian Bible Maley (© 1931, 1948; у 1985, 1991 Унесены Праўкі)

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1Праўду кажу ў Хрысьце, не маню, сьведчыць мне сумленьне мае ў Духу Сьвятым,

2што вялікі для мяне сум і мука няўстанная сэрцу майму:

3бо я хацеў бы сам быць адлучаным ад Хрыста за братоў маіх, родных мне целам,

4якія ёсьць Ізраільцяне, каторых ёсьць усынаўленьне, і слава, і запаведзі, і даньне законаў, і служэньне, і прырачэньні,

5каторых і айцы, ды з іх Хрыстос целам, Каторы ёсьць над усімі Бог, багаслаўлены навекі, амін.

6Але ня тое, каб слова Божае ня выпаўнілася. Бо ня ўсе тыя Ізраільцяне, што ад Ізраіля,

7і ня ўсе дзеці затым, што яны ад насеньня Аўраамавага, але (сказана): у Ізааку назавецца насеньне табе. (Быт 21:12)

8Гэта значыць: не цялесныя дзеці ёсьць дзеці Божыя, але дзеці прырачэньня прызнаюцца за насеньне.

9А слова прырачэньня гэткае: у той жа час прыду, і ў Сары будзе сын. (Быт 18:10)

10I не адно гэтае, але й Равэка, што зачала за адзін раз ад Ізаака, айца нашага;

11бо, калі яны яшчэ не нарадзіліся іне зрабілі нічога добрага ці благога (каб пастанова Божая ў выбраньні аставалася не з учынкаў, але ад Таго, Хто кліча),

12сказана было ёй: большы будзе ў няволі ў меншага, (Быт. 25:23)

13як і напісана: Якуба я палюбіў, а Ізава зьненавідзеў. (Малах 1:2-3)

14Што-ж скажам? Няўжо-ж няпраўда ў Бога? Няхай ня станецца!

15Бо Ён кажа Майсею: памілую, каго мілую, і зьлітуюся, над кім літуюся. (Вых 33:19)

16Дык не ад таго, хто жадае, і не ад таго, хто бяжыць, але ад Бога, Які мілуе.

17Бо Пісаньне кажа Фараону: дзеля таго самага Я й паставіў цябе, каб паказаць у табе сілу Маю, і каб імя Мае было абвяшчана па ўсей зямлі. (Вых 9:16)

18Дык над кім хоча, зьмілуецца, а каго хоча, жорсткім робіць.

19Ты скажаш мне: За штож яшчэ вінаваціць? бо хто стане насупраць волі Ягонае?

20А ты хто, чалавеча, што спрачаешся з Богам? Ці скажа зробленае зрабіўшаму: на што ты мяне гэтак зрабіў?

21Ці ня ўладны ганчар пад глінаю, каб з таго-ж месіва зрабіць адно начыньне дзеля пашаннасьці, а другое дзеля непашаннасьці?

22Што-ж, калі Бог, хочучы паказаць гнеў і выявіць магутнасьць Сваю, з вялікай доўгацярплівасьцяй ашчаджаў начыньні гневу, гатовыя на загубу,

23каб разам зьявіць багацьце славы Сваей над начыньнямі міласэрдзя, якія Ён прыпас на славу,

24дый над намі, якіх паклікаў ня толькі з Юдэяў, але й із паганаў?

25Як і ў Осіі кажа: Ня мой народ назаву Маім народам, і нялюбую — умілаванай; (Осія 2:23)

26і станецца, што на месцы, гдзе сказана Ім: вы ня мой народ, — там сынамі Бога Жывога названы будуць. (Осія 1:10)

27А Ісая кліча аб Ізраілю: Хаця-б лічба сыноў Ізраілявых была, як пясок у моры, (толькі) астача спасецца:

28бо, канчаючы слова і прысьпяшаючы справядлівасьць, хутка зьдзейсьніць Госпад слова на зямлі. (Ісая 10:22-23)

29I, як прапрарочыў Ісая: калі-б Госпад Саваоф не пакінуў нам насеньня, то мы былі-б, як Садом, і падобнымі сталіся-б да Гаморы. (Ісая 1:9)

30Што-ж скажам? Пагане, якія ня шукалі праведнасьці, атрымалі праведнасьць, праведнасьць ад веры.

31А Ізраіль, шукаючы закону праведнасьці, не дасягнуў закону праведнасьці.

32Чаму? бо ня з веры, а з дзел закону; бо спаткнуліся аб камень спаткненьня,

33як напісана: вось кладу ў Сыоне камень спаткненьня і камень спакусы; але кожны, хто веруе ў Яго, ня будзе асаромлены. (Ісая 28:16; 8:14)

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →