Hebrews 2

Irish 1970 (An Tiomna Nua 1970 (Ó Cuinn))

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Is móide mar sin agus is beaichte a chaithfimid ar chualamar a bhreathnú, ar eagla faillí a dhéanamh iontu.

2Mar má bhí an briathar ó bhéal aingeal baileach éifeachtúil, agus má cúitíodh go fíorcheart le gach easumhlaíocht agus éagóir dá ndeamadh air,

3cad é an bealach éalaithe a bheas againne má dhéanaimid neamhiontas den mhórshlánú seo atá anois ann? Ba é an Tiarna a nocht an chéad uair riamh é, agus thug an méid a chuala uaidh é fianaise dúinne air,

4agus Dia ag tabhairt fianaise air freisin le comharthaí agus le hiontais agus le mórfhearta éagsúla agus le tíolaici an Spioraid Naoimh á ndáileadh mar ba thoil leis féin.

5Mar níor chuir Dia an domhan seo atá le teacht, a bhfuilimid ag caint air, faoi smacht na n-aingeal.

6Tá fianaise éigin tugtha áit éigin mar seo, “Cad é an duine go gcuimhníonn tú air, nó mac an duine a mbíonn aire agat air?

7Má chuir tú é ar feadh seala ghearr ar chéim ab isle ná na haingil, tá barr glóire agus onóra curtha agat air,

8agus gan ní nach bhfuil curtha faoina chosa agat.” Anois nuair a chuir sé gach ní faoina chosa, níor fhág sé aon ní nach mbíonn faoina smacht. Ach mar atá anois, ní fheicimid gach ní faoina smacht.

9Ach feicimid Íosa, a bhí á chur ar feadh seala ghearr ar chéim ab isle ná na haingil, agus barr glóire agus onóra curtha mar choróin air de bharr an bháis a bhí á íhulaingt, ionas go mblaisfeadh sé an bás a rachadh ar sochar do chách le grásta Dé.

10Mar nuair a bhí an té sin is cúis agus is cuspóir do gach dúil bheo ag seoladh mórshlua clann mhac ar shlí a slánaithe, ba chuí dó an ceannródaí a bhí i gceannas a slánaithe a thabhairt chun feabhas foirfeachta leis na pianta a dʼfhulaing sé.

11Mar is den aon bhunús amháin an té a naomhaíos agus an dream a bhíos á naomhú. Ar an ábhar sin ní náire leis bráithre a thabhairt orthu,

12nuair a deir se, “Foilseoidh mé dʼainm do mo bhráithre, molfaidh mé i gceartlár an chomhthionóil thú.”

13Agus arís, “Cuirfidh mé mo mhuinín ann.” Agus arís eile, “Seo mé féin agus an chlann a bhronn Dia orm.”

14Mar sin ó bíonn an chlann páirteach i gcolainn agus i bhfuil, bhí seisean mar an gcéanna páirteach iontu, ionas go scriosfadh sé lena bhás an té sin a bhfuil cumhacht an bháis aige, is é sin an diabhal,

15agus go bhfuasclódh sé an dream uile a bhí i ndaoirse ar feadh a saoil trí eagla an bháis.

16Mar is cinnte nach iad na haingil atá i gceist aige, ach sliocht Abrachaim.

17Bʼéigean dó mar sin bheith ar chomh-chosúlacht lena dheartháireacha ar gach aon slí, le bheith ina ardsagart trócaireach dílis i dtreo Dé, ag déanamh leorghnímh i bpeacaí an phobail.

18Óir ó bhí sé féin ag fulaingt agus ó cuireadh cathú air, is féidir leis cuidiú leis an dream atá i gcathú.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →