Hebrews 6

Irish 1970 (An Tiomna Nua 1970 (Ó Cuinn))

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1Fágaimis mar sin uraiceacht tosaigh theagasc Chríost agus téimis chun cinn chun iomlán aibíochta, gan an dúshraith a chur arís dʼaithrí ó oibreacha an bháis agus de chreideamh a dhírítear ar Dhia,

2agus teagasc faoi ionluithe, agus faoi leagan lámh, agus faoi aiséirí ó mhairbh, agus faoi bhreithiúnas síoraí.

3Agus déanfaimid é seo má cheadaíonn Dia dúinn é.

4Mar ní ní indéanta é an dream úd ar tugadh léiriú solais dóibh dʼaon uair amháin a bhlais an tíolacadh neamhaí, agus a bhí rannpháirteach sa Naomh-Spiorad,

5agus a bhlais a bhfuil dʼfheabhas i bhfocal Dé agus cumhachtaí na haoise atá le teacht, a thabhairt chun athaithreachais an dara huair,

6fad agus a bhíonn siad ag céasadh Mhac Dé agus ag caitheamh dímheasa air dʼaonghnó.

7An ithir a dʼól an fhearthainn ba mhinic a titeadh uirthi, agus a thugann fásra uaithi atá fóirsteanach don dream sin a mbítear á hoibriúʼina gcoinne, bíonn beannacht uirthi ó Dhia.

8Ach más driseoga agus fothann-áin a thugann sí uaithi, tá sí ó mhaith agus i ngar do bheith faoi mhallacht; agus is é a loscadh an deireadh a bhéas uirthi.

9Ach siúd is go labhraímid mar seo, a chairde dile, táimid cinnte gur fearr an scéal agaibhse sa mhéid a bhaineas le slánú an anama.

10Mar níl Dia chomh héagórach agus go mbeadh sé dall ar bhur saothar agus ar an ngrá Dé a rinne sibh ar na naoimh, mar atá á dhéanamh agaibh go fóill.

11Agus ba mhian linn go dtaispeánfadh gach duine agaibh an dúthracht chéanna leis an dóchas a lándeimhniú agus a dhearbhú go deireadh,

12dʼfhonn gan bheith spadánta, ach ina ionad sin ag déanamh aithrise ar an dream atá ina n-oidhrí ar na gealltanais trína gcreideamh agus a mbuanseasmhacht.

13Mar nuair a bhí Dia ag déanamh gealltanais le hAbracham, ó nach raibh aon duine aige ab íhearr ná é féin le tabhairt le mionnú, thug sé é féin mar mhionnaí,

14ag rá, “Is mé féin a bheannós le beannacht thú agus a mhéadós i méid thú.”

15Agus bʼamhlaidh dʼAbracham a fuair seilbh ar an ngealltanas ó bheith fadfhulangach.

16Agus ar ndóigh bíonn daoine ag tabhairt mionna in ainm duine is fearr ná iad féin, agus cuirtear críoch le gach conspóid le mionn dearbhaithe.

17Mar sin nuair ba mhian le Dia neamhathraitheacht a ruin a dhéanamh níos soiléire dʼoidhrí an ghealltanais, chuir sé mionn isteach idir é agus iad,

18ionas go mbeadh dhá ní neamhathraithe nárbh fhéidir le Dia bheith bréagach iontu, le misneach láidir a chur ionainn a theith faoina dhídean le breith ar an dóchas atá curtha romhainn.

19Bíonn sé seo againn mar ancaire anama atá bunúsach buanseasmhach, an dóchas a théas isteach uainn romhainn sa serin is faide istigh taobh thall den bhrat,

20a ndeachaigh Íosa isteach ann mar réamhtheachtaire thar ár geeann, agus é i ndiaidh a cheaptha mar ardsagart síoraí de réir ord Mhelcisedec.

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →