1 Kings 20 — Khmer 2014 (អាល់គីតាប)

1ស្តេចបេនហា‌ដាដ ជាស្តេចស្រុកស៊ីរី បានប្រមូលកង‌ទ័ពទាំងមូល ហើយមានស្តេចសម្ពន្ធ‌មិត្តសាម‌សិបពីរនាក់ ព្រមទាំងកង‌ពលសេះ និងរទេះចំបាំងរួមជាមួយផង លើកគ្នាមកឡោម‌ព័ទ្ធ និងវាយលុកក្រុងសាម៉ារី។

5អ្នកនាំសារមកជួបស្តេចអហាប់ជាថ្មីជម្រាបថា៖ «ស្តេចបេន-ហា‌ដាឌមានប្រសាសន៍ដូចតទៅ: យើងបានចាត់គេឲ្យមកជម្រាបស្តេចថា ត្រូវប្រគល់មាស ប្រាក់ ពួកស្រីស្នំ និងបុត្រារបស់ស្តេចមកឲ្យយើង។

6ដូច្នេះថ្ងៃស្អែក ពេលថ្មើរនេះ យើងនឹងចាត់អ្នកបម្រើឲ្យមកជួបស្តេច ពួកគេនឹងប្រមូលអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងដំណាក់ស្តេច និងក្នុងផ្ទះសម្បែងរបស់អ្នកបម្រើ គឺពួកគេប្រមូលយករបស់របរទាំងប៉ុន្មានដែលស្តេចស្រឡាញ់ពេញចិត្ត»។

7ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រ‌អែលកោះហៅអះលី‌ជំអះទាំងអស់ក្នុងស្រុក ហើយប្រាប់ថា៖ «សូមអស់លោកពិចារ‌ណាមើល ស្តេចនោះចង់បង្ករឿងហេតុជាមួយយើងហើយ! ដ្បិតស្តេចបានចាត់គេឲ្យមកទាម‌ទារពួកស្រីស្នំ និងបុត្រា ព្រមទាំងមាសប្រាក់របស់យើង ហើយយើងពុំបានបដិសេធទេ!»។

8ពួកអះលី‌ជំអះ និងប្រជា‌ជនទាំងមូលជម្រាបស្តេចអហាប់៖ «សូមស្តេចកុំស្តាប់ និងយល់ព្រមតាមពាក្យស្តេចនោះឡើយ!»។

9ពេលនោះ ស្តេចក៏មានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកអ្នកនាំសាររបស់ស្តេចបេនហា‌ដាដាដថា៖ «ចូរទៅជម្រាបស្តេចដូចតទៅ: សេចក្តីទាំងប៉ុន្មាន ដែលស្តេចចាត់គេ ឲ្យមកទាម‌ទារពីខ្ញុំលើកដំបូងនោះ ខ្ញុំសុខចិត្តធ្វើតាម តែខ្ញុំពុំអាចធ្វើតាមសេចក្តីដែលស្តេចទាម‌ទារ ជាលើកទីពីរនេះបានទេ»។ អ្នកនាំសារយកពាក្យនេះទៅជម្រាបស្តេចបេនហា‌ដាដាដវិញ។

10ស្តេចបេនហា‌ដាដាដចាត់គេឲ្យមកជម្រាបស្តេចអហាប់ទៀតថា៖ «យើងនឹងឲ្យពលទាហានរបស់យើងកំទេចក្រុងសាម៉ារី សូម្បីតែធូលីដីមួយក្បង់ក៏មិនសល់ដែរ! បើយើងមិនធ្វើដូច្នេះទេ សូមព្រះទាំង‌ឡាយដាក់ទោសយើងចុះ!»។

11ស្តេចអ៊ីស្រ‌អែលប្រាប់គេឲ្យជម្រាបស្តេចបេនហា‌ដាដដូចតទៅ: «“អ្នកដែលចេញទៅច្បាំង មិនត្រូវអួត‌អាងដូចអ្នកច្បាំងឈ្នះនោះឡើយ!”»។

12ស្តេចបេនហា‌ដាដឮពាក្យនេះ នៅពេលកំពុងផឹកសុរាជាមួយស្តេចសម្ពន្ធ‌មិត្តនៅក្នុងជំរំ។ ស្តេចបញ្ជាពលទាហានថា៖ «ចូររៀប‌ចំខ្លួនប្រយុទ្ធ!»។ ពួកគេក៏រៀប‌ចំទ័ពបម្រុងនឹងវាយលុកទី‌ក្រុង។

13ពេលនោះមានណាពីម្នាក់ ចូលមកជួបស្តេចអហាប់ ជាស្តេចអ៊ីស្រ‌អែលដោយជម្រាបថា៖ « អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលដូចតទៅ: តើអ្នកឃើញកង‌ទ័ពដ៏សន្ធឹក‌សន្ធាប់នេះទេ? យើងនឹងប្រគល់គេមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នក ហើយអ្នកនឹងទទួលស្គាល់ថា យើងពិតជា អុលឡោះ‌តាអាឡា មែន»។

14ស្តេចអហាប់សួរថា៖ «តើទ្រង់ប្រគល់ពួកគេមកឲ្យខ្ញុំតាមរយៈនរណា?»។ ណាពីនោះជម្រាបស្តេចថា៖ « អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលថា តាមរយៈពួកសេនា‌ជន ដែលចៅហ្វាយខេត្តទាំងប៉ុន្មានជ្រើសរើស»។ ស្តេចអហាប់មានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ «តើនរណានាំទ័ពចេញទៅច្បាំង?»។ ណាពីឆ្លើយថា៖ «ស្តេច!»។

15ស្តេចអហាប់ដើរត្រួតពលសេនា‌ជនរបស់ពួកចៅហ្វាយខេត្ត ឃើញមានចំនួនពីររយសាម‌សិបពីរនាក់។ បន្ទាប់មក ស្តេចត្រួតពលទ័ពអ៊ីស្រ‌អែល ឃើញមានចំនួនទាំងអស់ប្រាំពីរពាន់នាក់។

16អ៊ីស្រ‌អែលលើកទ័ពចេញទៅ នៅពេលថ្ងៃត្រង់។ ពេលនោះស្តេចបេនហា‌ដាដកំពុងផឹកសុរាស្រវឹង ជាមួយស្តេចសម្ពន្ធ‌មិត្តទាំងសាម‌សិប‌ពីរនាក់ទៀតនៅក្នុងជំរំ។

17ពួកសេនា‌ជនរបស់ចៅហ្វាយខេត្តចេញមុនគេ។ ស្តេចបេនហា‌ដាដចាត់គេឲ្យទៅមើលសភាព‌ការណ៍ គេក៏រាយ‌ការណ៍ជូនស្តេចថា៖ «មានមនុស្សចេញពីទី‌ក្រុងសាម៉ារី»។

18ស្តេចមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទោះបីពួកគេចេញមកសុំចុះចូលក្តី ឬចេញមកច្បាំងក្តី ត្រូវចាប់ពួកគេទាំងរស់»។

19សេនា‌ជនរបស់ចៅហ្វាយខេត្ត នាំគ្នាចេញពីទី‌ក្រុង ហើយមានកង‌ទ័ពចេញមកតាមក្រោយ។

20ពួកគេវាយសត្រូវរៀងៗខ្លួន ធ្វើឲ្យពួកស៊ីរីបាក់ទ័ព ហើយអ៊ីស្រ‌អែលនាំគ្នាដេញតាម។ រីឯស្តេចបេនហា‌ដាដ ជាស្តេចស្រុកស៊ីរីជិះសេះរត់ទៅជាមួយពលទ័ពសេះខ្លះទៀត។

21ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រ‌អែលចេញមកវាយពលទ័ពសេះ និងរទេះចំបាំង ធ្វើឲ្យកង‌ទ័ពស៊ីរីបរា‌ជ័យយ៉ាងធ្ងន់។

22ពេលនោះណាពីចូលទៅជួបស្តេចអ៊ីស្រ‌អែល ហើយជម្រាបថា៖ «សូមស្តេចក្លាហានឡើង ហើយសូមទ្រង់បង្ហាញមើលថា តើស្តេចត្រូវធ្វើយ៉ាងណា ដ្បិតឆ្នាំក្រោយស្តេចស្រុកស៊ីរីមុខជាលើកទ័ពមកច្បាំងនឹងស្តេចទៀតមិនខាន»។

23ពួកមន្ត្រីរបស់ស្តេចស្រុកស៊ីរីជម្រាបស្តេចថា៖ «ព្រះរបស់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែល ជាព្រះនៃតំបន់ភ្នំ ហេតុនេះហើយបានជាពួកគេខ្លាំងពូកែជាងពួកយើង។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងវាយលុកពួកគេនៅតំបន់វាលទំនាបវិញ នោះយើងមុខជាមានប្រៀបលើពួកគេមិនខាន។

24សូមស្តេចធ្វើដូចតទៅ គឺដកស្តេចសម្ពន្ធមិត្តទាំងអស់ ចេញពីមុខតំណែង ហើយតែង‌តាំងចៅហ្វាយខេត្តជំនួសវិញ។

25រីឯស្តេចវិញ សូមប្រមូលទ័ពឲ្យបានច្រើន ស្មើនឹងចំនួនទ័ពដែលស្តេចបានបាត់បង់ គឺមានពលទ័ពសេះ និងរទេះចំបាំងស្មើនឹងទ័ពលើកមុនដែរ។ បន្ទាប់មក យើងចេញទៅវាយលុកពួកគេនៅតំបន់វាលទំនាប នោះយើងមុខជាមានប្រៀបលើពួកគេមិនខាន»។ ស្តេចក៏យល់ព្រមធ្វើតាមយោបល់របស់មន្ត្រីទាំងនោះ។

26មួយឆ្នាំក្រោយមក ស្តេចបេនហា‌ដាដដើរត្រួតពលទាហានស៊ីរី ហើយលើកទ័ពឆ្ពោះទៅក្រុងអាផែក ដើម្បីច្បាំងនឹងអ៊ីស្រ‌អែល។

27ស្តេចអហាប់ដើរត្រួតពលទ័ពអ៊ីស្រ‌អែល ហើយចែកស្បៀងអាហារឲ្យ រួចលើកទ័ពចេញទៅច្បាំងនឹងកង‌ទ័ពស៊ីរី។ កង‌ទ័ពអ៊ីស្រ‌អែលបោះជំរំ ទល់មុខនឹងកង‌ទ័ពស៊ីរី។ កង‌ទ័ពអ៊ីស្រ‌អែលប្រៀបបាននឹងពពែពីរហ្វូងតូចៗ រីឯកង‌ទ័ពស៊ីរីវិញ ស្ថិតនៅពាស‌ពេញតំបន់នោះ។

28អ្នកនាំសាររបស់អុលឡោះចូលជួបស្តេចអ៊ីស្រ‌អែល ហើយជម្រាបថា៖ « អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលដូចតទៅ: ដោយជន‌ជាតិស៊ីរីពោលថា អុលឡោះ‌តាអាឡា ជាម្ចាស់នៃតំបន់ភ្នំ គឺមិនមែនជាម្ចាស់នៃវាលទំនាបទេនោះ យើងនឹងប្រគល់កង‌ទ័ពដ៏សន្ធឹក‌សន្ធាប់នេះមកក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នក ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងទទួលស្គាល់ថាយើងពិតជា អុលឡោះ‌តាអាឡា មែន»។

29កង‌ទ័ពទាំងពីរបោះជំរំទល់មុខគ្នា អស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ ការប្រយុទ្ធក៏កើតឡើង ហើយកង‌ទ័ពអ៊ីស្រ‌អែលវាយកង‌ពលថ្មើរជើងរបស់ជន‌ជាតិស៊ីរី ស្លាប់អស់មួយសែននាក់ ក្នុងពេលតែមួយថ្ងៃ។

30រីឯទាហានដែលនៅសេស‌សល់ នាំគ្នារត់ចូលក្នុងក្រុងអាផែក តែត្រូវកំពែងក្រុងរំលំសង្កត់ស្លាប់អស់ពីរម៉ឺនប្រាំពីរពាន់នាក់។ ស្តេចបេនហា‌ដាដរត់ទៅដល់ទី‌ក្រុង ហើយចូលទៅពួនក្នុងបន្ទប់មួយ។

31ពួកមន្ត្រីជម្រាបថា៖ «ខ្ញុំឮគេនិយាយថាស្តេចអ៊ីស្រ‌អែល សុទ្ធតែជាស្តេចដែលមានចិត្តមេត្តា‌ករុណា ដូច្នេះខ្ញុំទាំងអស់គ្នានឹងយកបាវមកស្លៀក ហើយយកខ្សែពួរមកពាក់ក រួចនាំគ្នាចេញទៅបង្ហាញខ្លួនចំពោះស្តេចអ៊ីស្រ‌អែល នោះប្រហែលជាស្តេចនឹងទុកជីវិតស្តេច»។

32ពួកគេនាំគ្នាយកបាវមកស្លៀក យកខ្សែមកពាក់នៅក រួចចេញទៅជួបស្តេចស្រុកអ៊ីស្រ‌អែល ហើយជម្រាបថា៖ «ស្តេចបេនហា‌ដាដ ជាអ្នកបម្រើរបស់ស្តេចជម្រាបថា “សូមស្តេចមេត្តាទុកជីវិតឲ្យខ្ញុំផង”»។ ស្តេចអហាប់មានប្រសាសន៍ថា៖ «តើស្តេចនៅរស់ទេឬ? គាត់ក៏ជាបងប្អូននឹងយើងដែរ!»។

33កាលពួកមន្ត្រីឃើញថា ឱកាសល្អហុចឲ្យដូច្នេះ ពួកគេក៏ប្រញាប់ជម្រាបស្តេចវិញថា៖ «ស្តេចបេនហា‌ដាដ ពិតជាបងប្អូនរបស់ស្តេចមែន!»។ ស្តេចអហាប់មានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូលទៅអញ្ជើញស្តេចមក»។ ស្តេចបេនហា‌ដាដ ក៏ចេញមកជួបស្តេចអហាប់ ហើយស្តេចអហាប់ឲ្យស្តេចបេនហា‌ដាដ ឡើងជិះរទេះជាមួយ។

34ស្តេចបេនហា‌ដាដមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ស្តេចអហាប់ថា៖ «ខ្ញុំសូមប្រគល់ក្រុងទាំងប៉ុន្មាន ដែលបិតារបស់ខ្ញុំបានដណ្តើមយកពីបិតារបស់ស្តេច ជូនស្តេចវិញ។ ស្តេចអាចនាំយកផលិតផលក្នុងស្រុករបស់ស្តេច ទៅលក់ក្នុងក្រុងដាម៉ាស ដូចបិតារបស់ខ្ញុំធ្លាប់នាំយកផលិតផលទៅលក់នៅក្រុងសាម៉ារីដែរ»។ ស្តេចអហាប់មានប្រសាសន៍ថា៖ «រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំនឹងចុះសន្ធិ‌សញ្ញាជាមួយស្តេច រួចខ្ញុំនឹងបើកឲ្យស្តេចត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ»។ ស្តេចអហាប់ក៏ចុះសន្ធិ‌សញ្ញាជាមួយស្តេចបេនហា‌ដាដ រួចហើយបើកឲ្យស្តេចបេនហា‌ដាដ ត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ។

35មានបុរសម្នាក់ ដែលជាសមាជិករបស់ក្រុមណាពី ពោលទៅមិត្តរបស់ខ្លួន ក្នុងនាម អុលឡោះ‌តាអាឡា ថា៖ «ចូរវាយខ្ញុំមក!»។ ប៉ុន្តែ អ្នកនោះមិនព្រមវាយទេ។

36ណាពីនោះក៏ពោលទៅកាន់មិត្តរបស់ខ្លួនថា៖ «ដោយអ្នកមិនធ្វើតាមបន្ទូលរបស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា ដូច្នេះ កាលណាអ្នកចាកចេញពីខ្ញុំទៅ សត្វសឹង្ហនឹងសម្លាប់អ្នកជាមិនខាន»។ ពេលអ្នកនោះចេញទៅ ជួបសត្វសឹង្ហហើយ សឹង្ហក៏សម្លាប់គាត់។

37បន្ទាប់មក ណាពីជួបបុរសម្នាក់ទៀត ហើយពោលថា៖ «ចូរវាយខ្ញុំមក!»។ បុរសនោះក៏វាយគាត់រហូតដល់ធ្វើឲ្យគាត់មានរបួស។

38ណាពីនោះក៏ក្លែងខ្លួន ហើយឃ្លុំមុខជិតដើម្បីកុំឲ្យនរណាស្គាល់ រួចចេញទៅរង់‌ចាំស្តេចអហាប់នៅតាមផ្លូវ។

39កាលស្តេចមកកាត់តាមផ្លូវនោះ គាត់ក៏ស្រែកថា៖ «សូមជម្រាបស្តេច! ខ្ញុំបានចេញទៅច្បាំង ពេលនោះមានម្នាក់ចេញពីសមរ‌ភូមិ ហើយនាំឈ្លើយសឹកម្នាក់មកឲ្យខ្ញុំ ដោយបញ្ជាថា “ចូរមើលឈ្លើយសឹកនេះផង! ប្រសិនបើគេរត់រួច អ្នកត្រូវយកជីវិតសងជំនួស ឬត្រូវយកប្រាក់ប្រាំបួនរយតម្លឹងមកសងខ្ញុំ”។

40ប៉ុន្តែ កាលខ្ញុំជាប់រវល់ធ្វើនេះធ្វើនោះ ឈ្លើយសឹកក៏រត់បាត់ទៅ»។ ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រ‌អែលមានប្រសាសន៍មកគាត់ថា៖ «អ្នកកាត់ទោសខ្លួនឯងស្រាប់ហើយ!»។

41ណាពីបកក្រណាត់ឃ្លុំមុខចេញភ្លាម ហើយស្តេចស្រុកអ៊ីស្រ‌អែលក៏ស្គាល់ថាជាណាពី។

42គាត់ជម្រាបស្តេចថា៖ « អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលដូចតទៅ: ដោយអ្នកលែងមនុស្សដែលយើងបានកាត់ទោសប្រហារជីវិត អ្នកត្រូវស្លាប់ជំនួសគេ ហើយប្រជា‌រាស្ត្ររបស់អ្នក ក៏ត្រូវស្លាប់ជំនួសប្រជា‌រាស្ត្ររបស់គេដែរ»។

43ស្តេចស្រុកអ៊ីស្រ‌អែល ត្រឡប់ទៅវាំង នៅក្រុងសាម៉ារី ទាំងមួម៉ៅ និងខឹង។