1 Kings 9

Khmer 2014 (អាល់គីតាប)

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1កាលស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ាន សង់ដំណាក់របស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា វាំង និងអ្វីៗទាំងប៉ុន្មាន ដែលគាត់ចង់ធ្វើនោះសព្វគ្រប់ហើយ

2អុលឡោះ‌តាអាឡា មកជួបស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ានជាលើកទីពីរ ដូចទ្រង់បានមកជួបគាត់នៅគីបៀនដែរ។

3អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលថា៖ «យើងឮពាក្យទូរអា និងពាក្យអង្វររបស់អ្នកហើយ។ យើងនឹងញែកដំណាក់ដែលអ្នកបានសង់នេះ ជាកន្លែងដ៏សក្ការៈ សម្រាប់នាមយើងរហូតតទៅ។ យើងនឹងតាមថែរក្សា ហើយជំពាក់ចិត្តនឹងទីនេះជា‌និច្ច។

4រីឯអ្នកវិញ ប្រសិនបើអ្នកដើរនៅចំពោះមុខយើង ដោយចិត្តស្មោះ‌ស្ម័គ្រ និងចិត្តទៀងត្រង់ដូចស្តេចទតជាបិតារបស់អ្នក គឺប្រព្រឹត្តតាមសេចក្តីទាំងប៉ុន្មានដែលយើងបង្គាប់ ហើយប្រសិនបើអ្នកកាន់តាមហ៊ូកុំ និងវិន័យរបស់យើង

5យើងនឹងពង្រឹងរាជសម្បត្តិរបស់អ្នកនៅស្រុកអ៊ីស្រ‌អែលរហូតតទៅ ដូចយើងបានសន្យាជាមួយទត ជាបិតារបស់អ្នកថា “ក្នុងចំណោមពូជ‌ពង្សរបស់អ្នក តែងតែមានម្នាក់គ្រងរាជ្យលើស្រុកអ៊ីស្រ‌អែលជា‌និច្ច”។

6ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នា និងពូជ‌ពង្សរបស់អ្នករាល់គ្នា បែកចិត្តចេញពីយើង ហើយមិនកាន់តាមបទបញ្ជា និងហ៊ូកុំដែលយើងប្រគល់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាទេ ឬប្រសិនបើអ្នកទៅគោរព និងថ្វាយ‌បង្គំព្រះដទៃ

7យើងនឹងដកជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែលចេញពីទឹកដីដែលយើងបានប្រគល់ឲ្យពួកគេ ហើយយើងក៏បោះ‌បង់ចោលដំណាក់ ដែលយើងបានញែកទុកជាកន្លែងដ៏សក្ការៈ សម្រាប់នាមយើងនោះ ឲ្យឆ្ងាយពីមុខយើង។ អ៊ីស្រ‌អែលនឹងត្រូវជាតិសាសន៍ទាំងអស់មាក់‌ងាយ ចំអកឲ្យ។

8ពេលមនុស្ស‌ម្នាដើរកាត់តាមនោះ ហើយធ្លាប់តែឃើញដំណាក់ដ៏ស្កឹម‌ស្កៃ ពួកគេនឹងស្រឡាំង‌កាំង ហើយនឹកហួសចិត្តទាំងពោលថា “ហេតុអ្វីបានជា អុលឡោះ‌តាអាឡា ប្រព្រឹត្តដូច្នេះ ចំពោះស្រុកនេះ និងដំណាក់នេះ?”។

9គេនឹងឆ្លើយប្រាប់អ្នកទាំងនោះថា “ជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែលបានបោះ‌បង់ចោល អុលឡោះ‌តាអាឡា ជាម្ចាស់របស់ពួកគេ គឺម្ចាស់ដែលបាននាំដូន‌តារបស់ពួកគេចេញពីស្រុកអេស៊ីប។ ពួកគេជំពាក់ចិត្តនឹងព្រះដទៃ ហើយគោរពបម្រើ និងថ្វាយ‌បង្គំព្រះទាំងនោះ។ ហេតុនេះហើយបានជា អុលឡោះ‌តាអាឡា ធ្វើឲ្យពួកគេរងទុក្ខវេទនា”»។

10ស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ានចំណាយពេលអស់ម្ភៃឆ្នាំដើម្បីកសាងសំណង់ពីរ គឺដំណាក់របស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា និងវាំងរបស់គាត់។

11ពេលនោះស្តេចហ៊ីរ៉ាម ជាស្តេចក្រុងទីរ៉ុស បានផ្តល់ឈើតាត្រៅ ឈើកកោះ និងមាសជូនស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ានតាមតែគាត់ត្រូវការ សម្រាប់សំណង់ទាំងនោះ។ ស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ានក៏ប្រគល់ក្រុងចំនួនម្ភៃក្នុងស្រុកកាលី‌ឡេ ជូនស្តេចហ៊ីរ៉ាមវិញដែរ។

12ស្តេចហ៊ីរ៉ាមចេញពីទី‌ក្រុងទីរ៉ុស ទៅពិនិត្យក្រុងទាំងប៉ុន្មាន ដែលស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ានប្រគល់ជូន តែគាត់មិនពេញចិត្តទេ។

13ស្តេចហ៊ីរ៉ាមមានប្រសាសន៍ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាស្តេច ជាឈ្មោះដែលមានរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

14ស្តេចហ៊ីរ៉ាមបានយកមាសទម្ងន់បួនពាន់គីឡូ‌ក្រាមមកជូនស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ាន។

15ស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ានកេណ្ឌប្រជា‌ជន ដើម្បីសង់ដំណាក់របស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា វាំង ព្រលានមីឡូ កំពែងក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ក្រុងហាសោរ ក្រុងមេគី‌ដោ និងក្រុងកេស៊ើរ។

16ស្តេចហ្វៀរ៉‌អ៊ូន ជាស្តេចស្រុកអេស៊ីប បានវាយដណ្តើមយកក្រុងកេស៊ើរ ហើយដុតបំផ្លាញទី‌ក្រុង ព្រមទាំងសម្លាប់ជន‌ជាតិកាណានដែលរស់នៅក្រុងនោះ។ បន្ទាប់មក ស្តេចប្រទានក្រុងនេះឲ្យបុត្រី ដែលត្រូវជាប្រពន្ធរបស់ស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ាន ទុកជាចំណងដៃ។

17ស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ានសង់ក្រុងកេស៊ើរឡើងវិញ ព្រមទាំងសង់ក្រុងបេត‌ហូ‌រ៉ូន ផ្នែកខាងក្រោម

18ក្រុងបាឡាត ក្រុងថាត់‌ម៉ោរ ដែលនៅតំបន់វាលរហោ‌ស្ថានក្នុងស្រុកនោះ។

19គាត់ក៏សង់ក្រុងទាំងប៉ុន្មាន ទុកធ្វើជាឃ្លាំង សម្រាប់ដាក់រទេះចំបាំង និងសម្រាប់ពល‌សេះ។ ស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ានបានសង់អ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់ពេញចិត្ត នៅក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡឹម នៅស្រុកលីបង់ និងនៅក្នុងនគរទាំងប៉ុន្មានដែលនៅក្រោមការគ្រប់‌គ្រងរបស់គាត់។

20ជាតិសាសន៍ទាំងប៉ុន្មានដែលនៅសេស‌សល់ពីជន‌ជាតិអាម៉ូ‌រី ជន‌ជាតិហេត ជន‌ជាតិពេរេ‌ស៊ីត ជន‌ជាតិហេវី និងជន‌ជាតិយេប៊ូស មិនបានរាប់បញ្ចូលក្នុងចំណោមកូនចៅអ៊ីស្រ‌អែលទេ។

21កូនចៅរបស់ជាតិសាសន៍ទាំងនោះ នៅសេស‌សល់ក្នុងស្រុក ព្រោះជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែលពុំបានបំផ្លាញពួកគេឡើយ។ ស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ានបានកេណ្ឌពួកនោះ ធ្វើជាកំណែនរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

22រីឯកូនចៅអ៊ីស្រ‌អែលវិញ ស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ានពុំបានបង្ខំពួកគេឲ្យធ្វើការដូចទាសករទេ ដ្បិតពួកគេជាទាហាន ជាអ្នករាជ‌ការ ជាមេដឹកនាំ ជាមេបញ្ជាការ មេកង‌ពលរទេះចំបាំង និងជាមេកង‌ពលសេះ។

23អ្នកមើលខុសត្រូវលើកំណែនរបស់ស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ាន មានចំនួនប្រាំរយហា‌សិបនាក់ ពួកគេត្រួត‌ត្រាលើពួកកំណែនដែលធ្វើការងារទាំងនោះ។

24បុត្រីរបស់ស្តេចហ្វៀរ៉‌អ៊ូនចាកចេញពីបុរីស្តេចទត មកនៅក្នុងដំណាក់ដែលស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ានបានសង់ជូន។ នៅគ្រានោះ គាត់ក៏បានសង់ព្រលានមីឡូដែរ។

25បីដងក្នុងមួយឆ្នាំ ស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ានធ្វើគូរបានដុត និងគូរបានមេត្រី‌ភាពនៅលើអាសនៈដែលគាត់បានសង់ជូន អុលឡោះ‌តាអាឡា ហើយគាត់ក៏បានដុតគ្រឿងក្រអូបលើអាសនៈ នៅមុខទី‌សក្ការៈដែរ។ ដូច្នេះ ស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ានបានសង់ដំណាក់ចប់សព្វគ្រប់។

26ស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ានបានឲ្យគេធ្វើសំពៅនៅអេស៊ាន-គេប៊ើរ ជិតក្រុងអេឡាត ដែលនៅតាមមាត់សមុទ្រក្រហមក្នុងស្រុកអេដុម។

27ស្តេចហ៊ីរ៉ាមបានបញ្ជូនទាហានជើងទឹក ដែលស្ទាត់ជំនាញខាងសមុទ្រ ឲ្យជួយបង្ហាត់ទាហានរបស់ស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ាន។

28ពលទាហានជើងទឹកទាំងនោះបានទៅដល់ស្រុកអូភារ ហើយនាំយកមាសទម្ងន់ដប់‌បួនតោនពីស្រុកនោះ មកជូនស្តេចស៊ូឡៃ‌ម៉ាន។

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →