Leviticus 10

Khmer 2014 (អាល់គីតាប)

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1កូនប្រុសរបស់ហារូន ឈ្មោះណាដាប និងអប៊ី‌ហ៊ូវបានកាន់ភាជន៍មួយម្នាក់ ដោយដាក់រងើកភ្លើងក្នុងនោះ ព្រមទាំងដាក់គ្រឿងក្រអូបពីលើទៀតផង។ ពួកគេយកភ្លើងពីខាងក្រៅ ចូលទៅចំពោះ អុលឡោះ‌តាអាឡា ផ្ទុយពីបញ្ជារបស់អុលឡោះ។

2ពេលនោះ មានភ្លើងចេញពី អុលឡោះ‌តាអាឡា ឆេះពួកគេស្លាប់នៅចំពោះទ្រង់។

3ម៉ូសាមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ហារូនថា៖ « អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលស្រាប់ហើយថា “យើងចង់ឲ្យអស់អ្នកដែលចូលមកជិតយើង គោរពនូវភាពបរិសុទ្ធរបស់យើង ហើយឲ្យពួកគេលើកតម្កើងសិរី‌រុងរឿងរបស់យើង នៅចំពោះមុខប្រជា‌ជនទាំងមូល”»។ ហារូនក៏នៅស្ងៀម។

4ម៉ូសាហៅលោកមីសា‌អែល និងលោកអែលសា‌ផាន ជាកូនរបស់លោកអ៊ូស៊ាលដែលត្រូវជាឪពុកមាហារូនមក ហើយបង្គាប់ពួកគេថា៖ «ចូរនាំគ្នាមកយកសាក‌សពបងប្អូនរបស់អ្នកពីទីសក្ការៈចេញទៅក្រៅជំរំ»។

5ពួកគេធ្វើតាមបង្គាប់ម៉ូសា ដោយរុំសាក‌សពនឹងអាវវែង ហើយសែងចេញទៅក្រៅជំរំ។

6បន្ទាប់មកម៉ូសាមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ហារូនព្រមទាំងលោកអេឡា‌សារ និងលោកអ៊ីថាម៉ារជាកូនរបស់ហារូនថា៖ «មិនត្រូវកោរសក់ ឬហែកសម្លៀកបំពាក់ ដើម្បីកាន់ទុក្ខឡើយ ក្រែងលោអ្នករាល់គ្នាត្រូវស្លាប់ ដោយ អុលឡោះ‌តាអាឡា ខឹងជាមួយសហគមន៍ទាំងមូល។ ចូរទុកឲ្យកូនចៅអ៊ីស្រ‌អែលទាំងអស់ ជាបងប្អូនរបស់អ្នករាល់គ្នាកាន់ទុក្ខអ្នកដែលស្លាប់ ដោយសារភ្លើងរបស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា ចុះ។

7រីឯអ្នករាល់គ្នាវិញ មិនត្រូវចាកចេញពីមាត់ទ្វារជំរំជួបអុលឡោះ‌តាអាឡាឡើយ ក្រែងលោអ្នករាល់គ្នាត្រូវស្លាប់ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាបានទទួលការតែង‌តាំងឲ្យនៅបម្រើ អុលឡោះ‌តាអាឡា »។ ហារូន និងកូនរបស់គាត់ ក៏ធ្វើតាមបង្គាប់ម៉ូសា។

8អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលមកកាន់ហារូនថា៖

9«មុនពេលចូលក្នុងជំរំជួបអុលឡោះ‌តាអាឡា អ្នក និងកូនរបស់អ្នកមិនត្រូវផឹកស្រាទំពំាងបាយជូរ ឬគ្រឿងស្រវឹងណាឡើយ ក្រែងលោអ្នករាល់គ្នាត្រូវស្លាប់។ នេះជាហ៊ូកុំសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាគ្រប់ដំណតរៀងទៅ ឥតប្រែប្រួលឡើយ។

10ធ្វើដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាចេះបែងចែកអ្វីដែលសក្ការៈ និងអ្វីដែលមិនសក្ការៈអ្វីដែលមិនបរិសុទ្ធ និងអ្វីដែលបរិសុទ្ធ

11ហើយអ្នករាល់គ្នាអាចបង្រៀនជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែល នូវហ៊ូកុំទាំងប៉ុន្មានដែលយើងប្រគល់ឲ្យពួកគេតាមរយៈម៉ូសា»។

12ម៉ូសាមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ហារូន ព្រមទាំងកូនរបស់គាត់ ឈ្មោះអេឡា‌សារ និងអ៊ីថាម៉ារដែលនៅរស់ថា៖ «ក្រោយពីជូនជំនូនម្សៅដែលដុតនៅចំពោះ អុលឡោះ‌តាអាឡា រួចហើយ ចូរយកម្សៅដែលនៅសល់ទៅធ្វើជានំបុ័ងឥតមេ ហើយបរិភោគនំបុ័ងនេះនៅជិតអាសនៈ ដ្បិតនំបុ័ងនេះជាអាហារហាឡាល់បំផុត។

13អ្នករាល់គ្នាត្រូវបរិភោគនំបុ័ងនេះក្នុងកន្លែងសក្ការៈ ព្រោះជាចំណែករបស់បង និងកូនរបស់បង បានមកពីជំនូនដែលគេដុតជូន អុលឡោះ‌តាអាឡា តាមបញ្ជាដែលខ្ញុំទទួលពីទ្រង់។

14រីឯសាច់ទ្រូង និងភ្លៅរបស់សត្វដែលគេលើកជូន អុលឡោះ‌តាអាឡា គឺគូរបានមេត្រីភាពរបស់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែល នោះត្រូវតែបរិភោគនៅក្នុងកន្លែងបរិសុទ្ធជាមួយកូនប្រុសកូនស្រីរបស់បង ព្រោះជាចំណែកសម្រាប់បង និងកូនរបស់បង។

15ពេលជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែលយកខ្លាញ់មកដុតជូន អុលឡោះ‌តាអាឡា ពួកគេត្រូវយកសាច់ភ្លៅ និងសាច់ទ្រូងលើកជូន អុលឡោះ‌តាអាឡា រួចប្រគល់ឲ្យបង និងកូនៗរបស់បងទុកជាចំណែកដែលបងត្រូវទទួលរហូតតរៀងទៅ ដូច អុលឡោះ‌តាអាឡា បានបង្គាប់»។

16ម៉ូសាសួររកពពែឈ្មោល ដែលជាគូរបានរំដោះបាប រួចគាត់ជ្រាបថាគេបានដុតវាផុតទៅហើយ។ គាត់ក៏ខឹងនឹងលោកអេឡា‌សារ ព្រមទាំងលោកអ៊ីថាម៉ារ ជាកូនរបស់ហារូនដែលនៅរស់។ គាត់សួរពួកគេថា៖

17«ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នា មិនបរិភោគសាច់ដែលធ្វើជាគូរបានរំដោះបាប នៅក្នុងកន្លែងសក្ការៈ? ដ្បិតសាច់នេះជាអាហារហាឡាល់បំផុតដែល អុលឡោះ‌តាអាឡា ប្រទានមកអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាដកបាបចេញពីសហគ‌មន៍ និងធ្វើពិធីរំដោះបាបពួកគេនៅចំពោះ អុលឡោះ‌តាអាឡា ។

18ដោយអ្នករាល់គ្នាមិនបានយកឈាមរបស់សត្វ ចូលមកក្នុងកន្លែងសក្ការៈទេ អ្នករាល់គ្នាត្រូវបរិភោគសាច់នៅក្នុងកន្លែងដ៏សក្ការៈ ដូចខ្ញុំបានបង្គាប់»។

19ហារូនមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ម៉ូសាថា៖ «សូមស្តាប់បងសិន ថ្ងៃនេះជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែលបាននាំយកគូរបានដើម្បីរំដោះបាប និងយកជំនូនទាំងមូលមកជូន អុលឡោះ‌តាអាឡា ប្អូនជ្រាបអំពីរឿងដែលកើតមានដល់បងស្រាប់ហើយ ថ្ងៃនេះ ប្រសិនបើបងទទួលទានសាច់ដែលគេយកមកធ្វើជាគូរបានរំដោះបាប តើ អុលឡោះ‌តាអាឡា ពេញចិត្តដែរឬ?»។

20ម៉ូសាយល់ស្របនឹងពាក្យនេះ។

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →