Revelation 11

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1اَزما یَتِه دِرازِ لولِه، گه هِتی اندازه‌گیری ای چویی تَرا وِه مِنِه هادانِه و بُتِنِه: «پِرِس و خِدایی معبد و قروونگاهِ اَندازِه بَزن و اونانیگه اوجه پَرَسِش کِنِنِه رِه بِشمار،

2ولی معبدی کَناپِشِ گه دیرگا دَرِه کار نار و هونِه اندازِه نَزِن، چون هون مِلّتارِه بِسپارِس بَوِه، و وِشون، مِقَدّسِ شَهرِ چِل و دِ ماه لینگِ لُو گیرِنِه.

3و مِن شی دِتا شاهدِ اقتدار دِمِه گه پِلاس دَکِنِن، و هزار و دویس و شَص روز نَبِوَّت هاکِنِن.»

4وِشون، هَمون دِتا زیتون دار و هَمون دِتا لَمپا پایِنِه گه زَمینی خِداوندی حِضور اِسِّنِنِه.

5و اگه کَسی بَخواد وِشونِه صدمه بَزِنِه، وِشونی دِهِنی جا تَش دیرگا اِنِه و وِشونی دِشمَنِنِ سوجانِّه و کِلِین کِنِّه. پس اگه ینفر بَخواد وِشونِه صدمِه بَزِنِه، وِنِه هینجوری بَکوشت بَوو.

6وِشون هَین قِدرتِ دارِنِه گه آسِمونِ دَوِنِن تا هون روزایی دِلِه گه نَبِوَّت کِنِنِه وارِش نَوارِه و قِوّت دارِنِه گه اُوئیشونِ خونی تَرا هاکِنِن و هر چَن کَش گه بَخوان هر جور بَلارِه زَمینی سَر بیارِن.

7وختی گه وِشون شی شهادتِ تُوم هاکِردِنِه، هون وحشی جانِوَر گه هاویه ای چاهی جا دیرگا اِنِه، وِشونی هَمرا جَنگ کِنِّه و وِشونی سَر هاجِرا وونِه و وِشونِه کِشِنِه.

8و وِشونی جِنازِه ایشون هون گَتِه شهری جادِّه ای دِلِه گه کِنایه ای هَمرا سُدوم و مِصر گِنِنِه، زَمینی سَر مونِّه؛ اوجِه گه وِشونی خِداوند مصلوب بَوِه.

9سِه روز و نِصفی اَنّا، بعضی آدمن، هر قوم و هر طایفه و هر زِوون و هر مِلّتی جا وِشونی جنازه هایی هارشیَنی سِه شونِنِه و نِلِنِه وِشونِه دَفن هاکِنِن.

10اونانیگه زَمینی سَر دَرِنِه وِشونی بَمردنی سِه ذوق کِنِنِه و جَشن گیرِنِه و هَمدِیَرِ هدیه‌ ها دِنِنِه؛ چون هون دِتا پِیغمبر اونانیگه زَمینی سَر دَوِنِه رِه عذاب هادا وِنِه.

11ولی سِه روز و نِصف گه بِگذشتِه، زندگی ای نَفَس خِدایی طرفی جا هون دِتا پِیغمبری دِلِه بوردِه، و وِشون لینگی سَر هِرِسانِه، و اونانیگه گه دِ اِشینِه رِه گَتِ تَرس بَیتِه.

12اَزما یَتِه بِلَنِ صدا آسِمونی جا بِشنُسِنِه گه وِشونِه بُتِه: «ایجِه لُو بیئین!» و وِشون، یَتِه اَبری دِلِه آسِمونی سِه لُو بوردِنِه و وِشونی دِشمَنِن دِ وِشونِه اِشینِّه.

13و هَمون ساعَت، یَتِه گَتِ زِلزِلِه بیمو و شهری یَه دَهِم لی بَخاردِه و هَف هزار نفر هون زِلزِلِه ای دِلِه بَکوشت بَوِنِه و اونانیگه زینِّه بَمونِسِنِه خِیلی بَترسینِه و آسِمونی خِدارِه جلال هادانِه.

14دِوّمین ’وای‘ سَر بَوِه. هارِش، سِوّمین «’وای‘ خِیلی زود وِنِه بَرِسِه.

15اَزما هفتمین فِرِشتِه شی شیپوری دِلِه پی هاکِردِه؛ و بِلَنِ صداهایی آسِمونی دِلِه دَپیتِه گه گِتِنِه: «دِنیایی پادشاهی، اَمِه خِداوند و وی مَسیحیِه. و وی تا اَبَد و تا اَبَد سلطنت کِنِّه.»

16و هون بیس و چار تا ریش سفید گه خِداوندی حِضور شی تَختیشونی سَر نیشت وِنِه، شی دیمی سَر دَکِتِنِه و خِدارِه پرسِش هاکِردِنِه و

17بُتِنِه: «اِی خِداوندْ خِدای قادِرِ مطلق تِرِه شِکر کِمّی، اِی تو گه دَری و دَوِه ای. چونگه تو شی گَتِ قِدرَتِ شی دَس بَیتی و سلطنت هاکَردنِ شِرو هاکِردی.

18و مِلّتا عصبانی بَوِنِه، ولی تی غضب بَرسیِه، مِردِگونی داوری ای روز بَرسیِه، و هون موقِه بَرِسیِه گه تی خادِمِن، پِیغمبرِن، مِقدَّسین و اونانیگه تی اِسِمی حِرمَتِ دارِنِه، از گَت تا کِچیک، پاداش دِنی و نابود کِنّی اونانیگه زَمینِ نابود هاکِردِنِه.»

19اَزما خِدایی معبد آسِمونی دِلِه وا بَوِه؛ و خِدایی عهدی صِنِخ وی معبدی دِلِه معلوم بَوِه؛ و ناخوَکی آسمونی اَلب و راد و گَتِه صدا و زِلزِلِه و هِروشتِ تگرگ وِه گه ایمو.

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →