Revelation 21

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →

1اَزما یَتِه جدیدِ آسِمون و جدیدِ زمین بَئیمِه، چون اوّلین آسِمون و اوّلین زمین از بِین بورد وِنِه و دِ دریایی دَنیوِه.

2و مقدِّسِ شهر، یَعنی جدیدِ اورشلیمِ بَئیمِه گه آسِمونی جا خِدایی وَری جا دِ جِر ایمو، هِتی یَتِه عروسی تَرا گه شِرِه شی مَردی ای سِه بَزَک هاکِرد وو آمادِه بَوِه.

3و تَختی جا، یَتِه بِلَنِ صِدا بِشنُسِمِه گه گِتِه: «هارِش، خِدایی مِنزِل آدَمِنی هَمرائه. وی وِشونی هَمرا مونِّه، و وِشون وی قوم وونِنِه، و خِدا شِه وِشونی هَمرائه و وِشونی خِدا وونِه.

4وی، وِشونی چِشی جا هر اَسری رِه پاک کِنِّه. و دِ مرگی دَنیِه؛ و دِ هیچ شیوَن و هیچ بِرمِه و هیچ دردی دَنیِه، چون اوّلین چیا از بِین بوردِنِه.»

5و هون تخت نشین بُتِه: «هارِش، مِن هَمه چیارِه جدید کِمِّه.» و اَی هَم بُتِه: «هَینِه بَنویس چون هَین گَبا راس و بِشِنِه اعتماد هاکِردن.»

6و وی مِنِه بُتِه: «اَنجام بَوِه! مِن ’الف‘ و ’ی‘ و اَوَّل و آخرمِه. مِن هر کَس گه تَشنی ووئِه رِه، زندگی ای چشمِه ای اُوئی جا مَجانی وِرِه دِمِه.

7هر کی پیروز بَوو، هَینِه اِرث وَرنِه، و مِن وی خِدا وومِه و وی می ریکا وونِه.

8ولی ترسوئن و بی‌ایمونِن و فاسِدِن و آدم کِشِن و زِناکارِن و جادوگَرِن و بِت پَرَسن و هَمه ی دِروزَنیشون، دِشتِه وِشونی نصیب، اَلوک بَکِشی دریاچِه، تَش و گوگردی همرائه. هَین دِوّمین مرگِ.»

9اَزما، یَتِه از هون هفتا فِرشتِه گه هفتا پیالِه گه هفتا آخرین بلایی جا پِر وِه رِه داشتِنِه، بیمو و مِنِه بُتِه: «بِرِه، مِن عروس، یَعنی ورکائی زَنارِه تِرِه هَم دِمِه.»

10و وی، خِدایی روحی دِلِه مِنِه یَتِه گَت و بِلَنِ کوهی سَر بَوِردِه و اورشَلیمی مِقَدّسِ شَهرِ مِنِه هَم هادا گه آسِمونی جا خِدایی وَری جا دِ جِر ایمو.

11خِدایی جَلالِ داشتِه و وی سو سو یَتِه گِرون و کَمیابِ جواهری تَرا وِه، هِتی یَشمی تَرا و بِلوری تَرا شفافِ.

12یَتِه گَت و بِلَنِ دیفار داشتِه، دِوازده تا دَروازه ای هَمرا، و دِوازده تا فرشته وی دَروازِه ایشونی سَر اِسّاوِنِه. و هون دَروازِهایی سَر اسرائیلی دِوازده طایفه ای اِسم بَنوِشت بَوِه وِه.

13سِه تا دَروازه مشرقی سَمت، سِه تا دَروازه شِمالی سَمت، سِه تا دَروازه جِنوبی سَمت و سِه تا دَروازه مغربی سمت دَوِه.

14و شَهری دیفار دِوازده تا پِی داشتِه گه اونانی سَر وَرکائی دِوازده تا رَسولی اِسم بَنوِشت بَوِه وِه.

15و هون فرِشتِه گه می هَمرا گَب زووِه، یَتِه چو اَندازه گیری ای سِه گه طِلایی جا وِه شی دَس دِلِه داشتِه تا شَهر و دروازه ایشون و وی دیفارارِه اندازِ بَئیرِه.

16شَهر مِربعی شِکل وِه، وی درازا و پهنا یَه اَنّا وِه. فِرشتِه هون چویی اندازه گیری ای هَمرا هون شهرِ اَندازِ بَیتِه گه دِ هزار و چارصد کیلومتر وِه. وی درازا و پهنا و بِلَنی یَه اَنّا وِه

17فِرشتِه شهری دیفارِ اندازِ بَیتِه، گه آدمی ای قیاسی هَمرا هون دیفار شص و پنج مِتر وِه. گه فِرشتِه ای قیاس هَم هَین وِه.

18شَهری دیفار یَشمی جا بَسات بَوِه وِه، و شهر خالِصِ طِلایی جا، هِتی شیشه ای تَرا شَفاف وِه.

19شَهری دیفاری پِی هَمه جور جواهری هَمرا قشنگ بَوِه وِه. اوّلین پِی یَشمی جا وِه، دِوِّمین پِی لاجوردی یاقوتی جا، سِوّمین پِی اِسبی عَقیقی جا، چارمین پِی زُمرّدی جا،

20پنجمین پِی سِرخِ عقیقی جا، شِشمین پِی آتَشی عقیقی جا، هَفتِمین پِی زِبَرجَدی جا، هشتمین پِی کَئو یاقوتی جا، نِهمین پِی زردِ یاقوتی جا، دهمین پِی سَبزِ عقیقی جا، یازدهمین پِی فیروزه ای جا و دِوازدهمین پِی بنفشِ یاقوتی جا.

21و شَهری دِوازده تا دَروازه، دِوازدَه تا مِرواری وِنِه، هر کِدیم از دَروازه‌ایشون یَتِه مِرواری ای هَمرا بَسات بَوِه وِه. شَهری جادِّه خالِصِ طِلایی جا و هِتی شیشه ای تَرا شَفاف وِه.

22شَهری دِلِه هیچ معبدی نَئیمِه، چون خِداوندْ خِدای قادِرِ مِطلق و وَرکا، وی معبد هَسِّنِه.

23شَهر آفتاب و ماهِ احتیاج نارنِه گه وِرِه روشِن هاکِنِه، چون خِدایی جلال وِرِه سو دِنِه و وَرکا وی لَمپائِه.

24و مِلّتیشون وی نوری دِلِه قدم زَنِنِه و زَمینی پادشاهِن، شی جلالِ اوجِه اُرِنِه.

25هون شَهری دَروازه ایشون هیچ وَخت روزی دِلِه دَوَس نَوونِه، و اوجِه هیچ وخت شُو نَوونِه.

26مِلّتیشونی جلال و حِرمتِ اوجِه اُرِنِه.

27ولی هیچ ناپاکی و هیچکَس گه وی کارا نِفرت انگیز و دِرویی جا ووئه، اَصلاً وی دِلِه نَشونِه، بلگی فقط اونانی اِسم گه ورکائی حیاتی دفتری دِلِه بَنوِشت بَوِه، وی دِلِه شونِنِه.

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →