Revelation 19

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →

1بعدِ هَین چیا، یَتِه صدا بِشنُسِمِه هِتی یَتِه گَتِ جَماعَتی صِدایی تَرا آسِمونی دِلِه، گه داد زووِنِه: «هَلِلویاه! نِجات و جَلال و قِوَّت اَمِه خِدائیِه،

2چونگه وی داوریها حَق و عدلِ. چون وی، هون گَتِ فاحشِه رِه داوری هاکِردِه هون فاحشه گه شی بی عفتی ای هَمرا زمینِ فاسِد هاکِردِه، و خِدا، شی خادمِنی تقاصِ ویجا بَیتِه.»

3و یَکَش دییَر داد بَزونِه: «هَلِلویاه! هون شهری جا تا اَبَد و تا اَبَد دی بِلَن وونِه.»

4و هون بیس و چارتا ریش سفید و هون چارتا زینِّه مخلوق شی دیمی سَر دَکِتِنِه و خِدارِه گه تَختی سَر نیشت وِه، پَرَسِش هاکِردِنِه و بُتِنِه: «آمین. هَلِلویاه!»

5یَتِه صدا تَختی جا بیمو گه گِتِه: «اَمِه خِدارِه حمد و ثنا بُئین، اِی دِشتِ وی خادمِن، اِی شِما گه ویجا تَرسِنِنی، از گَت تا کِچیک!»

6اَزما یَتِه صدا بِشنُسِمِه گه یَتِه گَتِ جَماعَتی صِدارِه مونِسِه، و فِراوونِ اُئیشونی تَرا وِه، و رادی بِلَنِ صدا، گه داد زووِه و گِتِه: «هَلِلویاه! چونگه اَمِه خِدا، خِداوند، خِدای قادِرِ مطلق، دِ سلطَنَت کِنِّه.

7بیئین ذوق هاکِنیم و خِشال ووئیم، و وِرِه جَلال هادیم، چون هون وَرکایی عروسی ای موقِه بَرِسیِه، و وی عروس شِرِه آمادِه هاکِردِه؛

8یَتِه نازِکِ کَتونِ لیواس گه سو سو زَنِّه و پاکِ رِه وِرِه هادانِه تا شی تَن دَکِنِه.» چون هون نازِکِ کَتونِ لیواس، مقدّسینی صالِحِ اعمالِ.

9و هون فرشتِه مِنِه بُتِه: «هَینِه بَنویس: خِشا بِحالِ اونانیگه هون وَرکایی شومی عروسی دَعوَتِنِه.» و مِنِه بُتِه: «هَینِن خِدایی حَیقی کَلامِنِه!»

10اَزما، وی لینگ دَکِتِمِه تا وِرِه پَرَسِش هاکِنِم. ولی وی مِنِه بُتِه: «هَینجور نَکِن! چون مِنَم هِتی تی تَرا و تی بِرارِنی تَرا گه عیسایی شَهادَتِ قائِم بَچِسبِسِنِه، همخِدمتمِه. خِدارِه پَرَسِش هاکِن! چون عیسایی شَهادَت، نَبِوَّتی روحِ.»

11اَزما بَئیمِه گه آسِمون وا بَوِه، و هارِش، یَتِه اِسبی اَسبِ! یَنَفَر وی سَر سِوارِه گه وی اِسم وفادار و حَقِّ. وی عادلانِه داوری کِنِّه و جَنگِنِه.

12وی چِش اَلوک بَکِشی تَشِ مونّه و وی کَلّه ای سَر خِیلی تاجا دَرِه. و یَتِه بَنوِشتِه اِسم دارنِه گه هیچکَس نَئُنِه، بجِز شِه.

13یَتِه قَوا دَکِردِه گه خون هاشیِه و اِسمی گه وِرِه اونی هَمرا داد کِنِنِه ’خِدایی کَلامِ‘.

14آسِمونی لَشگریشون، نازِکِ کَتونِ لیواس دَکِرد وِنِه گه اِسبی و پاک وِه، اِسبی اَسبی سَر سِوار وِنِه و وی دِمالسَر ایمونِه

15و وی دِهِنی جا یَتِه تیجِ شَمشیر دیرگا ایمو، تا وی هَمرا مِلّتیشونِه بَزِنِه. «آهنی عصایی هَمرا وِشونی سَر حِکومت کِنِّه.» وی، خِدای قادِرِ مِطلقی غیظ، و غضبی انگورِ شرابی حوضی دِلِه مِجِنِه.

16یَتِه اِسم وی قَوا و رونی سَر بَنوِشت بَوِه: ’شاه شاهِن و خِداوندِ خِداوندِن.‘

17اَزما یَتِ فِرِشتِه رِه بَئیمِه گه آفتابی دِلِه هِرِساوِه و بِلَنِ صدایی هَمرا دِشتِ پَرَندگونی گه آسِمونی دِلِه پَر زووِنِه رِه داد هاکِردِه و بُتِه: «بیئین، خِدایی گَتِ شومی سِه جَم بَووئین،

18تا پادشاهِن و فرموندِهِن و قِدّارِنی گوشتی جا بَخارین، و وِشونی اَسبِن و سَوارِنی گوشت، و دِشتِه آدمِن، از گَت تا کِچیک، نوکَر و آزادی گوشتی جا بَخارین.»

19و هون وحشی جانِوَر و زَمینی پادشاهنِ بَئیمِه، گه شی لَشگرایی هَمرا جَم بَوِه وِنِه، تا وی علیِه گه اَسبی سَر نیشتِه و وی لَشگری علِیه جَنگ هاکِنِن.

20هون وحشی جانِوَر گِرِفتار بَوِه، و وی هَمرا هون دِردِرو پیغَمبر گه هون وحشی جانِوَری پِش نِشونِه ها و معجِزات اَنجام داوِه تا اونانی رِه گول بَزِنِه گه هون وحشی جانِوَری علامتِ قَبول هاکِرد وِنِه و وی مِجَسمِه رِه پَرَسِش کِردِنِه. وِشون هر دِتا، زینِّه زینِّه، تَشی دریاچه ای دِلِه گه گوگِردی هَمرا سوجنِه، دیم بَدا بَوِنِه.

21و بقیِه ی وِشون هون شَمشیری هَمرا گه هون اَسب سِواری دِهنی جا دیرگا ایمو، بَکوشت بَوِنِه و دِشتِه پَرَندِگون شِرِه اونانی گوشتی جا سِئر هاکِردِنِه.

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →