Revelation 16

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1اَزما مَعبدی جا یَتِه بِلَنِ صدا بِشنُسِمِه گه هون هَفتا فرشتِه رِه گِتِه: «بورین و خِدایی غضبی هفتا پیالِه رِه زَمینی سَر بَشِنین.»

2پس اوّلین فِرِشتِه بوردِه و شی پیالِه رِه زَمینی سَر بَشِنیِه، و زخمایی گه بَدنِما و دَردی هَمرا وِه، هون مَردِنی سَر ظاهر بَوِه گه هون وحشی جانِوَری علامتِ داشتِنِه و وی مِجسَمِه رِه پَرَسِش کِردِنِه.

3دِوّمین فِرِشتِه شی پیالِه رِه دَریایی دِلِه بَشنیِه، و دریا هتی بَمِردِه آدمی خونی تَرا بَوِه، و هر چی گه دریایی دِلِه جان داشتِه بَمِردِه.

4سِوّمین فِرِشتِه شی پیالِه رِه روخِنِه ایشون و چِشمِه ایشونی اُوئی دِلِه بَشِنیِه، اونِن خون بَوِنِه.

5و بِشنُسِمِه هون فِرشتِه گه هون اُوئیشونی اختیار وِرِه هادا بَوِه وِه، بُتِه: «اِی قدّوس، تو عادلی، تو گه دَری و دَوِه ای، چون هَین مِجازاتیشونِه تو بیاردی؛

6چونگه وِشون مِقَدّسین و پِیغمبرِنی خونِ بَریختِنِه، و تو وِشونِه خون هادایی تا بَنوشِن هَین اونچیِه گه وِشونی حَقِّ!»

7و بِشنُسِمِه گه قِروونگاه گِنِه: «اَرِه، اِی خِداوندْ خِدای قادِرِ مِطلق، تی داوری ایشون حَق و عَدلِ.»

8چارمین فِرِشتِه شی پیالِه رِه آفتابی سَر بَشنیِه، و آفتابِ اِجازه هادا بَوِه تا مَردِنِ تَشی هَمرا بَسوجانِّه.

9مَردِن گَرمایی حرارتی جا بَسوتِنِه و خِدایی اِسمِ گه هَین بَلاهایی قدرتِ دارنِه، لعنت هاکِردِنِه، وِشون توبِه نَکِردِنِه و وِرِه جَلال نَدانِه.

10پنجمین فِرِشتِه شی پیالِه رِه هون وحشی جانِوَری تَختی سَر بَشنیِه و وی پادشاهی ای مملکتِ ظلِماد بَیتِه.آدَمِن اَنّی گه درد داشتِنِه، شی زِوونِ گاز گیتِنِه.

11و شی دردا و زَخمایی خاطری، آسِمونی خِدارِه لعنت کِردِنِه. وِشون شی کارایی جا توبِه نَکِردِنِه.

12شِشمین فِرِشتِه شی پیالِه رِه هون گَتِ روخِنه، فُراتی سَر بَشِنیِه و وی اُو خِشک هایتِه تا راهِ هون پادشاهنی سِه گه مَشرقی جا اِنِنِه آمادِه هاکِنِه.

13اَزما بَئیمِه اِژدهایی دِهِنی جا و هون وحشی جانِوَری دِهِنی جا و دِردِرو پِیغمبَرِنی دِهنی جا سِه تا پلیدِ روح گه وَگی تَرا وِنِه دیرگا بیمونِه.

14چون هَینِن دِویشونی اَرواحِنِه گه نِشونِه و معجِزِات اُرِنِه و دِشتِه دِنیایی پادشاهنی وَر شونِنِه تا وِشونِه خِدای قادِرِ مِطلقی گَتِ روزی دِلِه جنگی سِه جَم هاکِنِن.

15«هارِش، مِن هِتی دِزّی تَرا اِمِه! خِشا بِحالِ اونیگه ویشار بَمونِّه و لیواس دَکِرد وو، نَکِنِه لِخت و پَتی راه دَکِفِه و هَمه وی رِسوایی رِه بَوینِن.»

16و هون سِه تا پَلیدِ روح، زَمینی پادشاهنِ یَتسَر جَم هاکِردِنِه گه عِبرانیِنی زِوون هونِه’حارمَگِدّون‘ گِنِنِه.

17هفتمین فِرِشتِه شی پیالِه رِه هوایی دِلِه بَپاشیِه و یَتِه بِلَنِ صدا هون تخت و معبدی جا بیمو گه: «تُوم بَوِه!»

18و آسمونی اَلب و راد پِرِسا، و یَتِه گَتِ زِلزِلِه اِتِّفاق دَکِتِه، اونجور گَتِه زِلزِلِه گه وی تَرا از هون موقه گه آدم زَمینی دِلِه دَوِه، تا اَلَن اِتِّفاق نَکِت وِه.

19گَتِ شهر سِه تا گِلی بَوِه و مِلّتیشونی شَهرا لی بَخاردِنِه. و خِدا هون گَتِ بابِلِ شی یاد بیاردِه و یَتِه شَرابی پیالِه، گه شی غضبی تَشی جا پِر وِه، وِرِه هادا بَخارِه.

20و هر جزیره‌ ای دَربوردِنِه و دِ هیچ کوهی دَنیوِه.

21و گَتِه تَگَرگی گه هر کدیم دور و بَرِ پَنجاه کیلو وزن داشتِه؛ آسمونی جا آدمنی سَر بَوارِسِه، آدمِن، خدارِه تگرگی بلایی خاطری لعنت هاکِردِنِه، چون هَین بَلا خِیلی سخت وِه.

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →