Revelation 17

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1اَزما یَتِه از هون هَفتا فِرشتِه گه هَفتا پیالِه داشتِنِه پِش بیمو و مِنِه بُتِه: «بِرِه، تا هون گَتِ فاحِشه ای داوری گه خِیلی اُوئی سَر نیشتِه رِه، تِرِه هَم هادِم.

2ویگه زَمینی پادشاهِن وی هَمرا زِنا هاکِردِنِه و اونانیگه زَمینی سَر دَرِنِه وی زِناکاری ای شَرابی جا مَس بَوِنِه.»

3هون فِرشتِه خِدایی روحی دِلِه مِنِه صَحرا بَوِردِه. اوجِه یَتِه زَنا رِه بَئیمِه گه یَتِه سِرخِ وحشی جانِوَری سَر سِوار وِه. هون جانِوَری تَن، کِفرآمیزِ اِسمهایی هَمرا بَپوشانی وِه، و هفتا کَلِّه و دَه تا شاخ داشتِه.

4هون زَنا، یَتِه سِرخ و اَرغوونی لیواس شی تَن داشتِه گه طِلا و جواهر و مِرواری ای هَمرا بَزَک بَوِه وِه. و یَتِه پیالِه طِلایی جا شی دَس داشتِه گه وی زِنایی زِشتیها و ناپاکی هایی جا پِر وِه.

5و وی سالی سَر هَین مَرموزِ اِسم بَنوِشت بَوِه وِه: «گَتِ بابِل، فاحشه ایشون و زَمینی زِشتیهایی مار.»

6و بَئیمِه گه هون زَنا مِقدّسینی خون و اونانیگه عیسایی خاطری شهید بَوِنِه ای خونی هَمرا مَسِّ. هَمین گه زَنارِه بَئیمِه خِیلی تَعَجب هاکِردِمِه.

7ولی فِرِشته مِنِه بُتِه: «چه اَنّی تَعَجِب هاکِردی؟ مِن هون زَنایی راز و هون وحشی جانِوَری راز گه هفتا کَلِّه و ده تا شاخ دارنِه و زَنا وی سَر سِوارِه رِه، تیسِه گِمِه.

8هون وحشی جانِوَر گه بَئی، دَوِه، اَلَن دِ دَنیِه، و خِیلی زود هاویه ای چاهی جا دیرگا اِنِه و هَلاکتی سمت شونِه. و اونانیگه زَمینی سَر دَرِنِه گه وِشونی اِسم از موقِه ای گه دِنیا خلق بَوِه حیاتی دفتری دِلِه بَنوِشت نَوِه، هون وحشی جانِوَری بَئیَنی جا تَعَجِب کِنِنِه، چون وی دَوِه، اَلَن دَنیِه، و خِیلی زود اِنِه.

9«هَین یَتِه حَکیمِ عقل خواینِه. هون هَفتا کَلِّه، هفتا کوهِنِه گه هون زَنا اونِنی سَر نیشتِه.

10گه هفتا پادشاهِنِه گه وِشونی جا پَنج نفر از بِین بوردِنِه، و یَتِه دَرِه و یَتِه از وِشون حلا نیمو، و هون موقِه گه بیِه، وِنِه بَمونِّه ولی یَه مِدّتِ کَم.

11هون وحشی جانِوَر گه دَوِه و اَلَن دَنیِه، هَشتمین پادشاهِ. ویَم هون هفت نَفریِه و هلاکتی سمت شونِه.

12«هون دَه تا شاخ گه بَئی، دَه تا پادشاهِنِه گه حَلا سلطنتی سِه نَرِسینِه. ولی وِشون قرارِ گه یَه ساعت هون وحشی جانِوَری هَمرا پادشاهنی اقتدارِ بَیرِن.

13وِشون هَمه یَتِه فِکر دارِنِه و شی قِدرت و اقتدارِ هون وحشی جانِوَرِ دِنِنِه.

14وِشون وَرکایی هَمرا جنگ کِنِنِه، ولی هون وَرکا وِشونی سَر پیروز وونِه، چون وی، خِداوندی خِداوندِن و پادشاهِ پادشاهِن هَسِّه - و اونانیگه وی هَمرا دَرِنِه، وی دعوت بَوِه ایشون و انتخاب بَوِه ایشون و وی وفادارِنِنِه.»

15و هون فِرشته مِنِه بُتِه: «هون اُوئیشون گه بَئی، هون جایی گه فاحشه نیشتِه، وِشون همون قوما و جماعتا و مِلّتا و زِوونا هَسِّنِه.

16و هون دَه تا شاخ و وحشی جانِوَر گه بَئی، فاحشه ای جا بیزار وونِنِه. وِشون هون فاحشه رِه تنیا اِلنِنِه و وِرِه لِخت و پَتی وِل کِنِنِه. وی تَنی گوشتِ خارِنِه و وِرِه تَشی دِلِه سوجانِنِه.

17چونگه خِدا وِشونی دِلی دِلِه بِشتِه تا وی خواسِّه رِه بِجا بیارِن و همفکر ووئِن، تا شی سلطنتی قِدرتِ هون وحشی جانِوَری دَس بِسپارِن، تا خِدایی کَلام اَنجام بَوو.

18و هون زَنا گه بَئی هَمون گَتِ شَهرِ، گه زَمینی پادشاهِنی سَر حِکومت کِنِّه.»

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →