Acts 7 — Dutch Frisian

1Oba de Huagepriesta säde: Vehält sich daut soo?

2Oba hee säd: Manna, Breeda en Vodasch: Horjcht! De Gott de Harlijchtjeit bejäajend wees sich onsem Voda Obraum, aus hee en Mesopotamean wea, eea hee enn Haran wohnd,

3en säd too am: „Goh üt dienem Laund en üt dienem Frindschauft, en kohm enn daut Laund, daut etj die wiese woa“. {1Mos.12,1}

4Dan jintj hee ütem Laund de Kaldäa en wohnd enn Haran. En von doa, no däm sien Voda jestorwe wea, siedeld hee am omm enn daut Laund, enn däm jie nü wohne.

5En hee jeef am doa tjeen Oawgoot, uck nijch eenen Foot breet, en vespruak, am daut too jäwe tom Äjendoom en sienem Some no am, aus hee noch tjeen Tjint haud.

6Oba Gott säd aulsoo: „Sien Some woat Framd senne enn eenem framden Laund, en see woare ahn veea hundat Joa vesklowe en schlajcht behaundle.

7En daut Voltj, däm see deene woare, woa etj rejchte“, säd Gott, „en no däm woare see üttratje en woare mie aun däm Uat deene“. {1Mos.15,13.14}

8En hee jeef ahn dän Bunt de Beschniedunk; en soo zeijd hee Iesak en beschneet am aum achten Dach, en Iesak dän Joakopp, en Joakopp de twalw Staumvodasch.

9En de Staumvodasch, worde neidisch äwa Joosaf en vekoffte am no Ejipte. En Gott wea met am,

10en hee rad am üt aul siene Bedrenjnise, en jeef am Jnod en Weissheit verrem Faraoo, dän Tjeenijch von Ejipten, en hee stald am enn aus Harscha äwa Ejipten, en äwa sienem gaunsem Hüs.

11Oba doa tjeem eene Hungaschnoot äwa gauns Ejipten uck Kanaan en een grootet Nootliede Älend; en onse Vodasch funge tjeene Noarinj.

12Oba aus Joakopp head, daut enn Ejipten Jeträajd wea, schetjt hee onse Vodasch tom easchten Mol han üt.

13En biem tweede Mol jeff Joosef sich siene Breeda too ertjane, en däm Faraoo word Joosef siene Häakohme openboat.

14Oba Joosef schetjt han en leet sienen Voda Joakopp no sich kohme, en daut gaunse Frindschauft, fief en zäwentijch Seele.

15En Joakopp trock rauf no Ejipte en storf, hee en onse Vodasch;

16en see worde tridj no Siechem jebrocht en enn daut Grauf jelajcht, daut Obraum jekofft haud fe eene Somm Selwa vonne Säns Hamor enn Siechem.

17Oba aus de Tiet de Vespräatjung noda tjeem, de Gott Obraum toojesajcht haud, woss daut Voltj en vemead sich enn Ejipte,

18bott een aundra Tjeenijch äwa Ejipte tjeem, de Joosef nijch tjannd.

19Disa behaundeld ons Jeschlajcht hinjalestijch en mishaundeld onse Vodasch, enn däm see äare Tjinja üt sate musste, doamet see nijch aum Läwe bleewe.

20Enn dise Tiet word Mooses jebuare, en hee wea Gott aunjenäm; dee word dree Moonat em Voda Hüs oppjetrocke vesorjt.

21Oba aus hee ütjesat word, neem Faraoo siene Dochta am no sich en trock am fe sich opp, aus Sän.

22En Mooses word enn aule Weissheit de Ejipta unjarejcht, oba hee wea tjraftijch enn siene Wead en Woatje.

23Oba aus hee veatijch Joa oolt word, tjeem et enn sienem Hoat opp, sich no siene Breeda, de Säns Iesrael, ommtoseehne.

24En aus hee eenen sach de Onnrajcht behaundelt word, stund hee am bie en veschauft däm Mishaundeldem Rajcht, enn däm hee däm Ejipta doot schluach.

25Oba hee docht, dautet siene Breeda vestohne, daut Gott derjch siene Haund ahn Radung jäft; oba see vestunde daut nijch.

26En aum näajsten Dach tjeem hee no ahn, aus see sich streede, en vesocht ahn äwareen, tom Fräd, too brinje en säd: Manna, jie send Breeda, wuaromm doo jie eenaunda onnrajcht?

27Oba dee däm Näajsten onnrajcht deed, schuppst am wajch en säd: Wäa haft die ennjesat aus Bowaschten en Rejchta äwa ons?

28West dü mie uck ommbrinje, soo aus dü jistre dän Ejipta ommjebrocht hast?

29Oba Mooses rand wajch bie diese Wead en hee word een Framda em Laund Midean, wua hee twee Säns tjrejch.

30En aus veatijch Joa vegohne weare, tjeem no am enne Wieste aum Boajch Sinai een Enjel enne Fiaflaum enn eenem Dornbosch.

31Oba aus Mooses daut sach, vewundad hee sich äwa daut Jesejcht; oba aus hee doa han jintj, daut jenau too betjitje, tjeem de Stemm vom Harr:

32„Etj sie de Gott diene Vodasch, de Gott Obraums en Iesaks en Joakopps“. {2Mos. 3,6} Oba Mooses zettad en woagd nijch, jenau no too seene.

33Oba de Harr säd too am: „Tratj de Schooh von diene Feet, dan de Uat, opp däm dü steist, es heiljet Laund.

34Etj ha jeseehne de schlajchte behaundlung aun mien Voltj en Ejipte, en äa Sefze ha etj jeheat, en etj sie rauf jekohme, ahn rüt too nehme. En nu kohm, etj well die no Ejipte schetje“. {2Mos.3,5.7.8.10}

35Disem Mooses, däm see veluage nijch wulle, en säde: „Wäa haft die ennjesat aus Bowaschten en Rejchta?“ {2Mos. 2,14} Disem haft Gott aus Bowaschten uck aus Erleesa jeschetjt derjch eenem Enjel siene Haund, dee am em Dornbosch bejäajend.

36Disa haft ahn rütjefeat, enn däm hee Wunda en Teatjen deed em Laund Ejipten en em Rooden Mäa en enne Wieste, veatijch Joa.

37Dit es de Mooses, dee too de Säns Iesrael säd: „Eenen Profeet woat jünt Gott von üt jüne Breeda erwatje, aus mie; [däm sell jie horjche]“. {5Mos. 18,15.18}

38Daut es dee, dee enn de Jemeende enne Wieste met däm Enjel, dee oppem Boajch Sinai too am räd, en met onse Vodasch; dee läwendje Wead oppnauhm, omm dee ons too jäwe;

39däm onse Vodasch nijch wulle jehuarsom senne, oba see stade am wajch en dreide sich enn äare Hoats omm no Ejipte,

40en säde too Aaron: „Moak ons Jetta, dee ver ons gohne woare; dan disa Mooses, dee ons rütjefeat haft ütem Laund Ejipte, wie weete nijch, waut met am passeat es“. {2Mos.32,1}

41En see muake enn jane Doag een Kaulf en brochte een Opfa däm Jetze Bild, en freide sich aun äwa däm Woatj äara Henj.

42Oba Gott dreid sich auf en äwajeef ahn, däm himmlischen Häa too deene, aus jeschräwe steit em Buak de Profeete: „Ha jie mie fleijcht veatijch Joa enne Wieste Schlachttiare en Opfa jebrocht, Hüs Iesrael?

43Jie ha soo aus daut Zelt däm Mooloch metjefeat aus uck däm Stearn von jünem Gott Reemfan, de Bilda, dee jie jemoakt ha, ahn auntobäde; en etj woa jünt jansieds von Babieloon ommsiedle“. {Amos 5,25-27}

44Daut Zeijniss Zelt haude wea onse Vodasch enne Wieste, soo aus aunjeordnet haud dee met too Mooses räd, daut too moake nom Väabild, daut hee jeseehne haud;

45daut uck onse Vodasch äwanohme haude en met Joosua druage, biem Laund enn'näme vonne Veltja, de Gott ütdreef vom Aunjesejcht onsa Vodasch, bott Doft siene Doag,

46dee doa Jnod ver Gott fung en bedd, omm too finje eene Wohninj fe daut Joakopps Hüs.

47Oba Salamo büd Am een Hüs.

48Oba de Hejchsta wohnt nijch enn Hiesa de met Henj jemoakt send, aus de Profeet sajcht:

49„De Himmel es mien Troon, en de Ead daut Beintjstje fe miene Feet. Waut fe een Hüs well jie mie büe, sajcht de Harr, oda wua es de Uat fe miene Rüh?

50Haft nijch miene Haunt dit aules jemoakt? {Jes.66,1-2}

51Äjensennje en Onnbeschnädne aum Hoat en Uhre! Jie sträwe emma jäajen däm heiljen Jeist, aus jüne Vodasch, soo uck jie.

52Woone vonne Profeete ha jüne Vodasch nijch vefoljt? En see ha dee doot jemoakt, dee verhäa vetjindijde vom Jerajchten sien kohme, däm siene Veroda en Morda jie nü jeworde send,

53dee jie daut Jesatz derjch Aunordninj von Enjel jetjräaje ha, en ha daut nijch jehole.

54Oba aus see daut heade, worde äare Hoats jrimsijch bees, en see tjnirschte met de Täne jäajen am.

55Oba hee, voll heiljen Jeist, tjitjt met faustem Bletj niel nom Himmel, sach hee de Harlijchtjeit Gottes, en Jesus stohne aune Rajchte Gottes;

56en säd: Tjitjt, etj seeh dän Himmel opjemoakt, en däm Menschesän too Rajchte Gottes stohne!

57Oba see schreaje met ne lüde Stemm, hilde äare Uhre too, see weare eenes Sennes en äwavolle am.

58En schmeete am üte Staut rüt, en steenijchde am. En de Zeije trocke äare Tjleeda auf en läde dee eenen jungen Maun too Feet, jenant Saul.

59En see steenijchde Stefanus, dee doa bäd en säd: Harr Jesus, näm mien Jeist opp.

60Oba hee tjneed sich dohl en schreajch met ne lüde Stemm: Harr, räatjen ahn dise Sind nijch too! En aus hee dit jesajcht haud, schleep hee enn.