2 Corinthians 11

Tajik NT 1999

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1Кошки беақлии маро андаке бардошт кунед! Лекин маро бардошт ҳам мекунед.

2Зеро ман дар ҳаққи шумо бо рашки Худо рашк менамоям, чунки шуморо ба Марди ягонае номзад сохтаам, то чун бокираи поке ба Масеҳ пешниҳод намоям.

3Аммо тарси он дорам, ки чунон ки мор бо макри худ Ҳавворо фирефта намуд, ончунон фикри шумо низ вайрон шуда, аз самимияте ки ба Масеҳ аст, рӯ тобад.

4Зеро, агар касе омада, Исои дигареро мавъиза намояд, ғайр аз Он, ки мо Ӯро мавъиза кардем, ё шумо рӯҳи дигаре гиред, ғайр аз Он, ки гирифтед, ё Инҷили дигаре, ғайр аз он чи қабул кардед, шумо онро ба хубӣ бардошт менамоед.

5Аммо ман гумон мекунам, ки аз он “расулони олӣ” ҳеҷ камӣ надорам.

6Агарчи дар сухан моҳир нестам, аммо на дар дониш. Лекин мо аз ҳар хусус ба шумо комилан маълум ҳастем.

7Оё ман гуноҳ кардам, ки худро хор кардам, то шуморо сарбаланд гардонам, чунки Инҷили Худоро ба шумо бемузд мавъиза намудам?

8Ҷамоатҳои дигарро бо гирифтани музд ғорат кардам, то хизмати шуморо ба ҷо оварам.

9Ва ҳангоме ки назди шумо буда, мӯҳтоҷӣ кашидам, ба касе гаронӣ накардам, зеро бародароне ки аз Мақдуния омаданд, норасоии маро пур карданд; худам низ худдорӣ намудам ва хоҳам намуд, то дар ҳеҷ чиз ба шумо гаронӣ накунам.

10Бо ростии Масеҳ, ки дар ман аст, /мегӯям/: ин фахр дар кишварҳои Охоия аз ман кашида гирифта намешавад.

11Аз чӣ сабаб? Оё аз он сабаб ки ман шуморо дӯст намедорам? Худо медонад!

12Аммо он чи мекунам, боз ҳам хоҳам кард, то фурсати онҳоеро беасос кунам, ки фурсат меҷӯянд, то дар он чи фахр мекунанд, худро бо мо баробар созанд.

13Зеро онҳо расулони дурӯғин ва коргузорони фиребгар ҳастанд, ки шакли расулони Масеҳро мегиранд.

14Ва ин аҷиб нест, зеро худи шайтон шакли фариштаи нурро мегирад.

15Бинобар ин кори бузург нест, ки агар хизматгузорони вай низ шакли хизматгузорони ростиро гиранд; лекин оқибаташон аз рӯи корҳояшон мешавад.

16Боз мегӯям: касе маро беақл наҳисобад; ва агар чунин набошад, маро ақаллан ҳамчун беақле қабул кунед, то ман ҳам андаке фахр намоям.

17Он чи мегӯям, на аз ҷониби Худованд мегӯям, балки гӯё аз рӯи беақлӣ, бо чунин эътимоде ки дар фахр аст.

18Азбаски бисёр касон ҷисмонӣ фахр мекунанд, ман низ фахр мекунам.

19Зеро шумо, ки боақл ҳастед, беақлонро бо майли тамом бардошт менамоед.

20Зеро, агар касе шуморо ғулом гардонад, агар касе ҳаққи шуморо хӯрад, агар касе шуморо ғорат кунад, агар касе худро баланд гирад, агар касе шуморо торсакӣ занад, шумо ӯро бардошт менамоед.

21Бо хиҷолат мегӯям, ки гӯё қуввати мо ба ин корҳо нарасидааст. Лекин агар касе дар чизе ҷуръат дошта бошад, аз рӯи беақлӣ мегӯям, ки ман низ ҷуръат дорам.

22Онҳо ибронӣ ҳастанд? Ман низ ҳастам. Исроилӣ ҳастанд? Ман низ ҳастам. Насли Иброҳим ҳастанд? Ман низ ҳастам.

23Хизматгузорони Масеҳ ҳастанд? Чун касе ки ақлашро гум кардааст, мегӯям, ки ман боз ҳам бештар ҳастам: дар заҳматҳо бештар, дар зери зарбаҳо аз андоза берун, дар зиндонҳо бештар, дар чанголи марг борҳо.

24Панҷ бор аз яҳудиён як кам чил тозиёна хӯрдам;

25се бор маро калтаккорӣ карданд, як бор сангсор карданд, се бор киштии ман ғарқ шуд, як шабонарӯзро дар баҳр гузарондам;

26борҳо дар сафарҳо будам, дар хатарҳои дарёҳо, дар хатарҳои роҳзанон, дар хатарҳо аз ҷониби қавми худ, дар хатарҳо аз ҷониби халқҳо, дар хатарҳо дар шаҳр, дар хатарҳо дар биёбон, дар хатарҳо дар баҳр, дар хатарҳо дар миёни бародарони дурӯғин,

27дар меҳнат ва дар заҳмат, борҳо бе хоб, дар гуруснагӣ ва ташнагӣ, борҳо дар рӯзадорӣ, дар сармо ва дар бараҳнагӣ.

28Ғайр аз чизҳои дигар, ҳар рӯз ғамхорӣ дар бораи ҳамаи ҷамоатҳо бар дӯши ман аст.

29Касе беҳол шавад, оё ман беҳол намешавам? Касе ба васваса афтад, оё ман намесӯзам?

30Агар фахр кардан лозим бошад, аз нотавонии худ фахр мекунам.

31Худо ва Падари Худованд Исои Масеҳ, ки то абад муборак аст, медонад, ки дурӯғ намегӯям.

32Дар Димишқ волии подшоҳ Ҳорис шаҳри димишқиёнро посбонӣ карда, мехост маро дастгир намояд;

33ва маро аз тиреза дар сабад аз девори шаҳр фуроварданд, ва ман аз дасти вай халос шудам.

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →