2 Corinthians 12

Tajik NT 1999

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1Агарчи фахр карданам фоида надорад, ба рӯъёҳо ва ваҳйҳои Худованд мегузарам.

2Шахсеро дар Масеҳ мешиносам, ки чордаҳ сол пеш то осмони сеюм бурда шуд, — намедонам, оё дар бадан буд ё берун аз бадан, Худо медонад.

3Ва ин шахсро мешиносам, — намедонам, оё дар бадан буд ё берун аз бадан, Худо медонад, —

4ки ба биҳишт бурда шуд ва суханони баённашаванда шунид, ки ба одамизод раво нест онҳоро ба забон оварад.

5Аз чунин шахс фахр мекунам; лекин аз худам, ғайр аз нотавониҳоям, фахр намекунам.

6Агар фахр кардан хоҳам ҳам, беақл намешавам, чунки рости гапро мегӯям; лекин худдорӣ менамоям, то касе дар ҳаққи ман аз он чи дар ман мебинад ё аз ман мешунавад, зиёдтар гумон накунад.

7Ва барои он ки ман ба сабаби фавқулодагии ин ваҳйҳо худро баланд нагирам, неше дар ҷисми ман ҷой дода шудааст, яъне қосиди шайтон барои задани ман, то ки худро баланд нагирам.

8Се бор ман аз Худованд илтимос намудам, ки он аз ман дур шавад,

9вале ба ман гуфт: “Барои ту файзи Ман басанда аст, зеро қуввати Ман дар нотавонӣ комил мешавад”. Ба ин сабаб ман бо майли бештар аз нотавониҳои худ фахр менамоям, то қуввати Масеҳ дар ман сокин гардад.

10Бинобар ин ман аз нотавониҳо, озорҳо, мӯҳтоҷиҳо, таъқибот ва ситамҳое ки ба хотири Масеҳ мебинам, хушнудам, зеро вақте ки нотавонам, он гоҳ боқувватам.

11Бо фахр карданам то ба дараҷаи беақлӣ расидаам; шумо маро маҷбур сохтед. Шумо бояд маро ситоиш менамудед, зеро ман аз он “расулони олӣ” аз ҳеҷ ҷиҳат камӣ надорам, гарчанде ки ҳеҷам.

12Нишонаҳои расул дар миёни шумо бо камоли сабр дар аломатҳо, муъҷизаҳо ва қувваҳо ба амал оварда шуданд.

13Зеро дар чӣ шумо аз ҷамоатҳои дигар камӣ доред? Магар танҳо дар он ки ман ба шумо гаронӣ накардаам. Ин беинсофии маро бахшед!

14Инак, бори сеюм аст, ки ман тайёрам назди шумо биёям, ва ба шумо гаронӣ нахоҳам кард, чунки на чизу чораи шуморо, балки худатонро меҷӯям. Зеро на фарзандон бояд барои падарону модарони худ захира кунанд, балки падарону модарон барои фарзандон.

15Ман бо майли тамом барои ҷонҳои шумо моли худро сарф намуда, ҷони худро медиҳам, агарчи дар ивази муҳаббати зиёде ки ба шумо дорам, аз ҷониби шумо ба худам муҳаббати камтаре мебинам.

16Мегӯед, ки ман ба шумо гаронӣ накардаам, лекин, ҳамчун шахси ҳилагар, шуморо бо фиреб ба дом даровардаам.

17Оё ба воситаи яке аз онҳое ки назди шумо фиристодам, фоидае аз шумо ба даст овардам?

18Аз Титус илтимос намуда, бародареро бо ӯ равона кардам; магар Титус аз шумо фоидае ба даст овард? Оё мо дар як рӯҳ ва як равиш рафтор накардем?

19Оё боз ҳам гумон доред, ки мо худро пеши шумо сафед карда истодаем? Мо пеши рӯи Худо, дар Масеҳ сухан меронем, ва ҳамаи ин, эй азизон, барои обод кардани шумост.

20Зеро метарсам, ки дар омаданам шуморо, ончунон ки мехоҳам, наёбам, ва шумо низ маро, ончунон ки мехоҳед, наёбед; /метарсам/, ки байни шумо ҷанҷол, ҳасад, хашм, худхоҳӣ, тӯҳмат, ғайбат, ҳавобаландӣ ва бетартибӣ бошад;

21/метарсам/, ки боз, ҳангоме оям, Худои ман маро назди шумо хор созад, ва ман азо гирам барои бисёр касоне ки пештар гуноҳ кардаанд ва аз нопокӣ, фосиқӣ ва бадахлоқие ки ба амал овардаанд, тавба накардаанд.

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →