2 Corinthians 13

Tajik NT 1999

← Chapter 12 Jump to:

1Бори сеюм аст, ки назди шумо меоям. “Бо гувоҳии ду ё се шоҳид ҳар сухан исбот мешавад”.

2Онҳоеро, ки пештар гуноҳ кардаанд, ва ҳамаи дигаронро, — ҳам он вақте ки бори дуюм омада будам, ва ҳам ҳоло ки ғоиб ҳастам, — таъкид намудаам ва бо навиштан таъкид менамоям, ки агар боз оям, амон намедиҳам.

3Шумо далели онро меҷӯед, ки оё Масеҳ дар ман сухан меронад: Ӯ барои шумо нотавон нест, балки дар миёни шумо тавоност.

4Зеро, агарчи Ӯ дар ҳолати нотавонӣ ба салиб кашида шуд, лекин бо қуввати Худо зинда аст; мо низ дар Ӯ нотавон ҳастем, лекин ҳамроҳи Ӯ бо қуввати Худо, ки дар шумост, зиндагӣ мекунем.

5Худро тафтиш намоед, ки оё дар имон ҳастед? Худро санҷед. Ё худро намешиносед, ки Исои Масеҳ дар шумост? Магар ин ки шумо на ончунон ҳастед, ки бояд бошед.

6Дар хусуси мо, умедворам, шумо хоҳед донист, ки мо ончунон ҳастем, ки бояд бошем.

7Ва ба Худо дуо мекунам, ки шумо ҳеҷ бадӣ накунед; на ба хотири он ки мо худро ончунон нишон диҳем, ки бояд бошем; балки ба хотири он ки шумо некӣ кунед, агарчи мо на ончунон ба назар намоем, ки бояд бошем.

8Зеро мо на бар зидди ростӣ, балки /танҳо/ барои ростӣ қувват дорем.

9Зеро шодӣ мекунем, ҳангоме ки мо нотавон ҳастем, вале шумо боқувват; ва барои ҳамин, яъне дар хусуси комил шуданатон, мо дуо мегӯем.

10Аз он сабаб ман инро дар вақти набуданам менависам, ки дар омаданам сахтгирӣ накунам аз рӯи он ихтиёре ки Худованд ба ман, на барои харобкорӣ, балки барои бунёдкорӣ додааст.

11Хуллас, эй бародарон, шод бошед! Комил шавед, тасаллӣ ёбед, якдил бошед, осоишро нигоҳ доред, ва Худои муҳаббат ва осоиш бо шумо хоҳад буд.

12Ба якдигар бо бӯсаи муқаддас салом расонед. Ҳамаи муқаддасон ба шумо салом мерасонанд.

13Файзи Худованд Исои Масеҳ ва муҳаббати Худо ва мушоракати Рӯҳулқудс бо ҳамаатон бод. Омин.

← Chapter 12 Jump to: