Hebrews 1

Tajik NT 1999

Jump to: Chapter 2 →

1Худо, ки аз қадимулаём борҳо ва ба тарзи гуногун ба падарони /мо/ ба воситаи пайғамбарон сухан гуфтааст,

2дар ин рӯзҳои охирин ба мо ба воситаи Писараш сухан гуфт, ки Ӯро вориси ҳама чиз таъйин намуд Ва оламҳоро низ ба воситаи Ӯ ба вуҷуд овард.

3/Писараш/, ки дурахши ҷалол ва инъикоси моҳияти Ӯ буда, Ҳама чизро бо каломи қуввати Худ нигоҳ доштааст, Моро аз гуноҳҳо пок карда, Аз дасти рости Кибриё дар афроз нишаст.

4Ва ба ҳамон андоза ки аз фариштаҳо бартарӣ пайдо кард, аз онҳо номи аълотаре низ мерос гирифтааст.

5Зеро ба кадоме аз фариштаҳо /Худо/ ягон вақт гуфтааст: “Ту Писари Ман ҳастӣ; Ман имрӯз Туро ба дунё овардаам”? Ва боз: “Ман ба Ӯ Падар мешавам, Ва Ӯ ба Ман Писар мешавад”?

6Ва боз ҳангоме ки нахустзодаро ба ҷаҳон дохил мекунад, мегӯяд: “Ва бигзор ҳамаи фариштаҳои Худо Ӯро парастиш кунанд”.

7Ва дар бораи фариштаҳо мегӯяд: “Фариштаҳои Худро бодҳо мегардонад Ва ходимони Худро — алангаи оташ”.

8Аммо дар бораи Писараш /мегӯяд/: “Тахти Ту, эй Худо, то абад аст, Асои адолат асои подшоҳии Туст.

9Росткориро дӯст дошта, Аз бадкорӣ нафрат доштаӣ. Бинобар ин Худо, Худои Ту, Туро бештар аз рафиқонат Бо равғани шодмонӣ масҳ кардааст”.

10Ва: “Ту, эй Худованд, дар ибтидо заминро бунёд кардаӣ, Ва осмон амали дастҳои Туст.

11Онҳо аз байн мераванд, аммо Ту пойдор мемонӣ; Ва ҳамаашон чун либосе кӯҳна мешаванд,

12Ва чун ҷомае онҳоро мепечонӣ, Ва онҳо дигаргун мешаванд. Аммо Ту ҳамон ҳастӣ, Ва солҳои Ту тамом намешаванд”.

13Ва ба кадоме аз фариштаҳо /Худо/ ягон вақт гуфтааст: “Аз дасти рости Ман нишин, То душманони Туро пойандози Ту созам”?

14Оё ҳамаи онҳо рӯҳҳои хизматгузор нестанд, ки барои хизмати онҳое фиристода мешаванд, ки ворисони наҷот мешаванд?

Jump to: Chapter 2 →