Hebrews 7

Tajik NT 1999

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1Зеро Малкисадақ подшоҳи Салим, коҳини Худои Таоло, ҳамон касест, ки ба пешвози Иброҳим баромад ва ӯро баракат дод, ҳангоме ки ӯ пас аз шикаст додани подшоҳон бармегашт.

2Ва Иброҳим ба вай аз ҳар чиз даҳяк дод. Вай, аввалан, мувофиқи маънои номаш подшоҳи росткорӣ аст ва баъд подшоҳи Салим низ, яъне подшоҳи осоиш,

3бе падар, бе модар, бе насабнома, дар ҳолате ки на ибтидои айём дорад, на поёни зиндагӣ, балки ба Писари Худо монанд буда, ҳамеша коҳин боқӣ мемонад.

4Пас бинед, чӣ гуна бузург аст он кас, ки ҳатто Иброҳими нахустпадар ба вай аз ғанимати худ даҳяк дод.

5Онҳое ки аз миёни банӣ-Левӣ коҳинӣ пайдо мекунанд, низ фармуда доранд, ки мувофиқи шариат аз қавм, аз бародарони худ даҳяк ситонанд, гарчанде ки онҳо аз камари Иброҳим ба вуҷуд омадаанд.

6Аммо ин кас, ки аз насли /Левӣ/ набуд, аз Иброҳим даҳяк гирифт ва соҳиби ваъдаҳоро баракат дод.

7Ва тамоман баҳснопазир аст, ки хурд аз ҷониби бузург баракат дода мешавад.

8Ва дар ин ҷо одамони миранда даҳяк меситонанд, лекин дар он ҷо — он ки дар ҳаққи вай шаҳодат дорад, ки ӯ зинда аст.

9Ва гуфтан мумкин аст, худи Левӣ, ки даҳяк меситонад, ба воситаи Иброҳим даҳяк дод:

10зеро ӯ ҳанӯз дар камари падар буд, вақте ки Малкисадақ ба пешвози Иброҳим баромад.

11Пас, агар камол ба воситаи коҳинии Левӣ /муяссар/ мешуд, — зеро шариат дар он /айём/ ба қавм расид, — боз чӣ ҳоҷат буд, ки коҳини дигаре аз рӯи мартабаи Малкисадақ ба майдон ояд, ва аз рӯи мартабаи Ҳорун номида нашавад?

12Зеро дар баробари дигаргунии коҳинӣ дигаргунии шариат низ зарур мешавад.

13Зеро Он ки дар ҳаққи Ӯ ин сухан гуфта мешавад, аз қабилаи дигаре аст, ки аз он ҳеҷ кас хизмати қурбонгоҳро ба ҷо наовардааст;

14зеро маълум аст, ки Худованди мо аз қабилаи Яҳудо аст, ки Мусо дар бораи он оид ба коҳинӣ чизе нагуфтааст.

15Ва ин боз ҳам равшантар дида мешавад, ки агар ба монанди Малкисадақ коҳини дигаре ба майдон ояд,

16ки вай на мувофиқи қонуни як фармудаи ҷисмонӣ, балки аз рӯи қуввати як ҳаёти бепоён чунин шуда бошад.

17Зеро шаҳодат дода шудааст: “Ту коҳин ҳастӣ то абад, аз рӯи мартабаи Малкисадақ”.

18Зеро фармудаи пештара, ба сабаби сустӣ ва бефоидагии он, бекор карда мешавад,

19чунки шариат ҳеҷ чизро ба камол нарасондааст; лекин умеди беҳтаре ҷои онро гирифт, ки ба воситаи он мо ба Худо наздик меоем.

20Ва ин /умед/ бе қасам нест, — зеро ки онҳо бе қасам коҳин шудаанд,

21аммо Ӯ бо қасам, чунки дар ҳаққи Ӯ гуфта шудааст: “Худованд қасам хӯрдааст, ва афсӯс намехӯрад: Ту коҳин ҳастӣ то абад, аз рӯи мартабаи Малкисадақ”, —

22бинобар ин ба аҳди беҳтаре Исо зомин шуд.

23Ва он коҳинон бисёр буданд, чунки марг намегузошт, ки боқӣ монанд;

24аммо Ӯ, ки то абад боқист, коҳинии бепоён дорад.

25Ба ин сабаб низ метавонад пурра онҳоеро, ки ба воситаи Ӯ сӯи Худо меоянд, наҷот диҳад, зеро ҳамеша зинда аст, то барои онҳо шафоат кунад.

26Зеро мо ба чунин Саркоҳин эҳтиёҷ доштем: қуддус, аз бадӣ дур, беайб, аз гуноҳкорон ҷудо ва аз осмонҳо болотаршуда,

27ки эҳтиёҷ надорад ҳар рӯз, монанди он саркоҳинон, аввал барои гуноҳҳои худ, баъд барои гуноҳҳои қавм қурбониҳо тақдим кунад, зеро инро Ӯ як бор ба амал овард, ҳангоме ки Худро қурбонӣ кард.

28Зеро шариат одамонеро, ки сустӣ доранд, коҳин таъйин мекунад, вале каломи қасам, ки пас аз шариат омад, Писареро, ки то абад комил аст, /таъйин кард/.

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →