Hebrews 9

Tajik NT 1999

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1Пас, /аҳди/ якум дастурҳо оид ба ибодати /Худо/ дошт, ва низ макони муқаддаси заминӣ /дошт/;

2зеро /қисми/ якуми хайма барпо шуда буд, ки дар он чароғдон ва миз ва нони тақдим буд, ва он “қудс” номида мешавад.

3Ва дар паси пардаи дуюм /қисми/ хайма буд, ки “қудси қудсҳо” номида мешавад,

4ки қурбонгоҳи тиллоӣ ва сандуқи аҳд дошт, ки ҳама ҷояш бо тилло пӯшида шуда буд, ва дар он зарфи тиллое пур аз манн, асои шукуфтаи Ҳорун ва тахтасангҳои аҳд буданд,

5ва ба болои он каррубиёни ҷалол буданд, ки бар кафоратгоҳ соя меафканданд; дар ин хусус ҳоло муфассал гап задан лозим нест.

6Дар чунин шароит, коҳинон ба /қисми/ якуми хайма ҳамеша медароянд, то ибодати /Худоро/ ба ҷо оваранд;

7аммо ба /қисми/ дуюми хайма соле як бор фақат саркоҳин медарояд, /он ҳам/ бе хун не, ки онро барои худаш ва барои хатокориҳои қавм тақдим мекунад.

8Рӯҳулқудс бо ин нишон медиҳад, ки то даме ки /қисми/ якуми хайма вуҷуд дорад, ҳанӯз роҳ ба макони муқаддас ошкор нашудааст.

9Он ба монанди замони ҳозира аст, ки дар он ҳадияҳо ва қурбониҳое тақдим мешаванд, ки наметавонанд виҷдони ибодаткунандаро осуда гардонанд,

10ва онҳо, бо чизҳои хӯрданӣ ва нӯшиданӣ ва бо ҳар гуна шустушӯйҳо, фақат дастурҳо оид ба ҷисм буда, то замони ислоҳ муқаррар карда шудаанд. Қурбонии ягонаи,,,,\ Масеҳ

11Аммо Масеҳ ҳамчун Саркоҳини некиҳои оянда омада, ба воситаи хаймаи бузургтар ва комилтаре ки бо дасти /одам/ сохта нашудааст, яъне аз ин офариниш нест,

12ва на ба воситаи хуни нарбузҳо ва гӯсолаҳо, балки ба воситаи Хуни Худ як бор ба макони муқаддас дохил шуда, халосии абадӣ пайдо кард.

13Зеро, агар хуни нарговҳо ва нарбузҳо ва говҳо ва хокистари модагов, ки ба нопокон пошида мешавад, онҳоро бо покшавии ҷисм муқаддас мекарда бошад,

14чӣ қадар бештар хуни Масеҳ, ки ба воситаи Рӯҳи абадӣ Худро беайб ба Худо қурбонӣ намуд, виҷдони шуморо аз амалҳои беҷон пок мекунад, то Худои зиндаро ибодат намоед!

15Бинобар ин Ӯ Миёнарави аҳди нав аст, то пас аз марги Ӯ, ки он барои раҳоӣ аз хатоҳои замони аҳди якум воқеъ шудааст, даъватшудагон мероси абадии ваъдашударо пайдо кунанд.

16Зеро, дар /ҳар/ ҷое ки васияте ҳаст, бояд собит шавад, ки васияткунанда мурдааст,

17чунки васият пас аз мурдан эътиборнок аст; он, то даме ки васияткунанда зинда аст, ҳеҷ эътиборе надорад.

18Бинобар ин /аҳди/ якум низ бе хун барпо нашудааст.

19Зеро, пас аз он ки Мусо ҳамаи фармудаҳоро мувофиқи шариат ба тамоми қавм расонд, хуни гӯсолаҳо ва нарбузҳоро бо об ва пашми қирмизӣ ва зуфо гирифта, ҳам бар худи китоб пошид, ҳам бар тамоми қавм,

20ва гуфт: “Ин аст хуни аҳде ки Худо ба шумо фармудааст”.

21Ва низ бар хайма ва тамоми ашёи ибодат ҳамин тавр хун пошид.

22Қариб ҳама чиз мувофиқи шариат ба воситаи хун пок мешавад, ва бе рехтани хун бахшоиш нест.

23Пас, нусхаи чизҳои осмонӣ бояд бо ин воситаҳо пок мешуд, аммо худи чизҳои осмонӣ — бо қурбониҳои хубтар аз инҳо.

24Зеро Масеҳ на ба макони муқаддаси бо дасти /одам/ сохташуда, ки нусхаи /макони муқаддаси/ ҳақиқист, балки ба худи осмон даромадааст, то ки ҳоло барои мо назди Худо ҳозир шавад,

25на барои он ки борҳо Худро қурбонӣ кунад, чунон ки саркоҳин ҳар сол ба макони муқаддас бо хуни дигаре медарояд;

26вагарна Ӯ бояд аз вақти бунёдшавии ҷаҳон борҳо азоб мекашид. Аммо Ӯ акнун, дар охири давраҳо, як бор зоҳир шуд, то бо қурбонии Худ гуноҳро нест кунад.

27Ва чунон ки одамонро насиб гардидааст, ки як бор муранд ва пас аз он ба доварӣ дучор шаванд,

28ончунон Масеҳ як бор Худро барои бардоштани гуноҳҳои бисёр касон қурбонӣ намуда, бори дуюм на барои /бартараф кардани/ гуноҳ зоҳир мешавад, балки барои наҷоти онҳое ки Ӯро интизор доранд.

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →