Hebrews 5

Tajik NT 1999

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1Зеро ҳар саркоҳине ки аз миёни одамон интихоб шудааст, барои одамон ба хизмати Худо гузошта мешавад, то барои гуноҳҳо ҳадияҳо ва қурбониҳо тақдим кунад,

2ки вай метавонад ба нодонон ва гумроҳон ғамхорӣ намояд, чунки худаш низ гирифтори сустӣ аст,

3ва ба ин сабаб бояд ҳам барои қавм ва ҳам барои худаш қурбонии гуноҳҳоро тақдим кунад.

4Ва ҳеҷ кас худаш ин мартабаро соҳиб намешавад, балки аз ҷониби Худо даъват мешавад, чунон ки Ҳорун низ.

5Ҳамчунин Масеҳ низ ҷалоли Саркоҳинро Худаш аз они Худ накардааст, балки Он ки ба Ӯ гуфтааст: “Ту Писари Ман ҳастӣ; Ман имрӯз Туро ба дунё овардаам”;

6чунон ки дар ҷои дигар низ мегӯяд: “Ту коҳин ҳастӣ то абад, аз рӯи мартабаи Малкисадақ”.

7Дар айёме ки Ӯ дар ҷисм буд, ба Он ки метавонист Ӯро аз марг наҷот диҳад, бо фиғони пурзӯр ва бо ашкрезӣ дуо ва зорӣ намуд, ва ба хотири худоҷӯии Ӯ /дуояш/ шунида шуд.

8Агарчи Писар буд, бо азобе ки кашид, итоатро омӯхт,

9ва камол ёфта, барои ҳамаи фармонбардорони Худ сабабгори наҷоти абадӣ гардид,

10ва Худо Ӯро Саркоҳине аз рӯи мартабаи Малкисадақ ном гузошт.

11Дар ин бора суханони бисёр дорем, лекин фаҳмондани онҳо душвор аст, чунки гӯшҳои шумо вазнин шудаанд.

12Зеро дар давоми ин вақт бояд муаллим мешудед, лекин аз нав ба шумо асосҳои аввалини каломи Худоро таълим додан лозим меояд, ва барои шумо шир даркор аст, на ғизои сахт.

13Зеро ҳар кӣ ширхӯр аст, аз каломи росткорӣ бехабар аст, чунки кӯдак аст;

14вале ғизои сахт барои калонсолон аст, ки ҳисҳояшон ба воситаи машқ ба фарқ кардани неку бад омӯхта шудаанд.

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →