1 Kings 19

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →

1อาฮาบจึงบอกอีซาเบ็ลตามการทั้งสิ้นซึ่งเอลียาได้กระทำนั้น, และการที่ท่านได้ฆ่าผู้ทำนายทั้งหมดด้วยดาบโดยเหตุไร.

2แล้วอีซาเบ็ลก็ใช้คนไปบอกเอลียาว่า, ถ้าพรุ่งนี้เวลานี้เรามิได้ทำชีวิตของเจ้าให้เหมือนอย่างชีวิตของคนเหล่านั้นแล้วก็ให้พระทั้งหลายทำดังนั้นแก่เรา, และให้ยิ่งกว่าท่าน.

3เมื่อท่านทราบดังนั้นแล้วก็ลุกขึ้นหนีเอาตัวรอด, มาถึงบะเอลีซาบา, เขตต์ตระกูลยูดา, ก็ละคนใช้ไว้ที่นั่น.

4แต่ท่านเองก็เดินเข้าป่าไปในระยะทางวันหนึ่งแล้ว, ก็นั่งลงใต้ต้น ระเห็ม; อธิาฐานทูลขอให้ตัวตายเสีย; ทูลว่า, พอแล้วพระองค์เจ้าข้า, ขอพระยะโฮวาทรงประหารชีวิตข้าพเจ้าเสียเดี๋ยวนี้เถิด, เพราะข้าพเจ้าไม่ดีกว่าปู่ย่าตายายของข้าพเจ้า.

5เมื่อท่านนอนหลับอยู่ใต้ต้นระเห็ม, นี่แน่ะ, มีทูตสวรรค์มาถูกต้องท่านแล้วว่า, จงลุกขึ้นรับประทานอาหารเถิด.

6เมื่อท่านแลดูก็เห็นขนมปังปิ้งอยู่บนท่านไฟ, และขวดน้ำที่ศีรษะ, ท่านก็ได้กินและดื่มแล้วก็นอนลงอีก.

7ทูตแห่งพระยะโฮวามาอีกเป็นครั้งที่สอง, ถูกต้องท่านแล้วว่า, จงลุกขึ้นและรับประทานเถิด; เพราะทางเดินนั้นเหลือกำลังท่าน.

8ท่านก็ลุกขึ้นกินและดื่ม, และด้วยกำลังซึ่งได้จากอาหารนั้น, ท่านก็เดินสี่สิบวันสี่สิบคนไปถึงโฮเร็บภูเขาแห่งพระเจ้า

9ท่านมาถึงถ้ำแห่งหนึ่งก็อาศัยอยู่ที่นั่น; นี่แน่ะ, คำแห่งพระยะโฮวามายังท่านตรัสว่า, “เอลียาเอ๋ย, เจ้าทำอะไรอยู่ที่นี่?”

10ท่านกราบทูลว่า, ข้าพเจ้าได้หวงแหนพระยะโฮวาพระเจ้าแห่งพลโยธายิ่งนัก: ด้วยชาติยิศราเอลได้ละทิ้งคำสัญญาไมตรีซึ่งมีอยู่กับพระองค์, ทำลายแท่นของพระองค์เสีย, และฆ่าผู้พยากรณ์ด้วยดาบ; ยังเหลือฉะเพาะแต่ข้าพเจ้า ผู้เดียวเท่านั้น; และเขาก็แสวงหาข้าพเจ้าเพื่อจะฆ่าเสียด้วย.

11พระองค์จึงทรงตรัสว่า, “จงไปเถอะ, และจงยืนฉะเพาะพระยะโฮวาบนภูเขา. นี่แน่ะ, พระยะโฮวาได้ทรงเสด็จผ่านไป, และเกิดลมพายุพัดแรงยิ่งนัก, ภูเขาทั้งหลายก็แตกแยกออก; และศิลาก็แตกเป็นก้อนๆ ฉะเพาะพระยะโฮวา, แต่พระยะโฮวามิได้สถิตอยู่ในพายุนั้น: ภายหลังลมพายุนั้นก็เกิดแผ่นดินไหว: แต่พระยะโฮวามิได้ทรงสถิตอยู่ในแผ่นดินไหวนั้น:

12ภายหลังแผ่นดินไหวก็เกิดไฟไหม้; แต่พระยะโฮวามิได้สถิตอยู่ในไฟนั้น: ภายหลังไฟไหม้นั้นเกิดมีเสียงเบาๆ.”

13เมื่อเอลียาได้ยินเสียงนั้นก็ได้เอาผ้าคลุมหน้าแล้วออกไปยืนที่ปากถ้ำ. นี่แน่ะ, มีเสียงตรัสแก่ท่านว่า, “เอลียาเอ๋ย, เจ้าทำอะไรอยู่ที่นี่?”

14ท่านจึงกราบทูลว่า, ข้าพเจ้าได้หวงแหนพระยะโฮวาพระเจ้าแห่งพลโยธายิ่งนัก: ด้วยชาติยิศราเอลได้ละทิ้งคำสัญญาไมตรีซึ่งมีอยู่กับพระองค์, ทำลายแท่นของพระองค์, และฆ่าพยากรณ์ของพระองค์ตายด้วยดาบ; ยังเหลือฉะเพาะแต่ข้าพเจ้าผู้เดียวเท่านั้น, และเขาก็แสวงหาข้าพเจ้าเพื่อจะฆ่าเสียด้วย

15แล้วพระยะโฮวาทรงตรัสแก่ท่านว่า, “จงกลับไปทางป่าเมืองดาเมเซ็ค: เมื่อถึงเมืองแล้ว, จงเฉลิมฮะซาเอลไว้เป็นกษัตริย์ประเทศซุเรีย:

16จงเฉลิมเยฮูบุตรนิมซีไว้เป็นกษัตริย์ยิศราเอล: และอะลีซาบุตรซาฟาดชาวอาเบลมะโฮลา จงเฉลิมไว้เป็นผู้พยากรณ์แทนเจ้า.

17ผู้ใดรอดจากดาบของฮะซาเอล, เยฮูจะฆ่าเสีย: และผู้ใดรอดจากดาบของเยฮู, อะลีซาจะฆ่าเสีย.

18เรายังมีเหลืออยู่เจ็ดพันคนในยิศราเอล, คือทุกเข่าซึ่งมิได้คุกลงแก่บาละ, และทุกปากซึ่งมิได้จุบรูปนั้น.”

19เอลียาก็ได้ไปจากที่นั่น, และได้พบอะลีซาบุตรซาฟาดกำลังไถนาอยู่กับโคสิบสองคู่ไปข้างหน้าท่าน, และท่านไถคู่ที่สิบสอง: เอลียาก็เดินผ่านไปและทิ้งผ้าห่มลงบนท่าน.

20อะลีซาก็ได้ละโคนั้น, และวิ่งตามเอลียาไป, กล่าวว่า, ขอให้ ข้าพเจ้าไปจุบบิดามารดาแล้วจะตามท่านไป. เอลียาจึงกล่าวแก่อะลีซาว่า, จงกลับไปอีกเถิด: ด้วยว่าเราได้ทำอะไรแก่ท่านเล่า?

21อะลีซาก็ได้กลับไปเอาโคคู่นั้นฆ่าเสีย, เอาเครื่องแอกทำฟืนต้มเนื้อแจกคนทั้งหลายกิน, และท่านก็ลุกขึ้นตามเอลียาและปฏิบัติท่าน

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →