1 Kings 21

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →

1ภายหลังเหตุการณ์เหล่านี้, นาโบธชาวยิศเรลมีสวนองุ่นอยู่ในเมืองยิศเรล, ริมราชวังอาฮาบกษัตริย์ซะมาเรีย.

2อาฮาบจึงตรัสแก่นาโบธว่า, สวนองุ่นของเจ้าจงขายให้เราเถิด, เพื่อจะทำเป็นสวนดอกไม้, เพราะอยู่ใกล้วังของเรา: เราจะเอาสวนองุ่นที่ดีกว่าแลกกับสวนนั้น; หรือถ้าเจ้าเห็นชอบ, เราจะให้ราคาสมกับสวนนั้น.

3นาโบธกราบทูลอาฮาบว่า, ขอพระยะโฮวาทรงห้ามข้าพเจ้า, อย่าให้ขายสวนมรดกซึ่งได้รับจากปู่ย่าตายายให้แก่พระองค์.

4อาฮาบก็เสด็จกลับเข้าในวังกลัดกลุ้มและแค้นเคืองพระทัยยิ่งนัก: เพราะถ้อยคำของนาโบธชาวยิศเรลที่ว่า, ข้าพเจ้าจะไม่ให้มรดกที่สืบมาจากปู่ย่าตายายของข้าพเจ้าแก่พระองค์. อาฮาบก็เอนพระกายลงบนพระแท่น. ทรงเบือนพระพักตรไม่เสวยกระยาหาร

5ฝ่ายอีซาเบลมเหษีเข้ามาเฝ้าทูลว่า, เป็นไฉนพระองค์จึงกลุ้มพระทัยจนไม่เสวยกระยาหาร?

6อาฮาบตรัสตอบว่า, เป็นเพราะเราได้พูดแก่นาโบธชาวยิศเรลว่า, จงขายสวนองุ่นของเจ้าให้เรา, หรือถ้าเจ้าเห็นชอบเราจะเอาสวนองุ่นตำบลอื่นแลกกับสวนองุ่นนั้น: เขาตอบว่า, ข้าพเจ้าไม่ยอมให้สวนองุ่นของข้าพเจ้า.

7อีซาเบลมเหษีจึงทูลว่า, พระองค์เป็นผู้ครอบครองแผ่นดินยิศราเอลมิใช่หรือ? เชิญลุกขึ้นเสวยกระยาหาร, ทำพระทัยให้ชื่นบานยินดีเถิด: ข้าพเจ้าจะอาสานำสวนองุ่นของนาโบธชาวยิศเรลมาถวาย,

8พระนางก็ทรงพระอักษรในพระนามอาฮาบ, และประทับตรา แผ่นดินส่งไปยังข้าราชการ, และขุนนางซึ่งอยู่ในเมืองนาโบธอาศัย.

9ในพระอักษรนั้นมีความว่า, จงออกหมายประกาศให้ถืออดอาหาร. และตั้งนาโบธในตำแหน่งสูงท่ามกลางไพร่พล:

10แล้วแต่งคนเลวๆ สองคนให้อ้างพะยานปรักปรำเขาว่า. เจ้าได้พูดหยาบช้าต่อพระเจ้าและต่อกษัตริย์แล้วจงคุมเอาออกไปเอาหินขว้างให้ตาย

11ชาวเมืองของเขา, คือข้าราชการและขุนนางที่อาศัยในเมืองของเขานั้น, ได้กระทำตามพระอักษรที่อีซาเบลได้ส่งไปยังเขา.

12เขาก็ออกหมายประกาศให้ถืออดอาหาร, และตั้งนาโบธไว้ในตำแหน่งสูงท่ามกลางไพร่พล.

13มีคนเลวๆ สองคนเข้ามานั่งต่อหน้าเขา: และสองคนนั้นก็อ้างพะยานปรักปรำนาโบธในที่ประชุมว่า, นาโบธได้พูดหยาบช้าต่อพระเจ้าและต่อกษัตริย์. เขาทั้งหลายจึงคุมนาโบธไปนอกเมือง, และเอาหินขว้างจนตาย.

14แล้วก็ใช้คนไปทูลอีซาเบลว่า, นาโบธถูกหินขว้างตายแล้ว.

15เมื่อได้ทราบว่านาโบธถูกหินขว้างตาย. อีซาเบลกราบทูลอาฮาบว่า, เชิญเสด็จไปริบเอาสวนองุ่นของนาโบธชาวยิศเรล. ซึ่งเขาไม่ยอมรับเงินค่าสวนจากพระองค์: ด้วยนาโบธนั้นตายเสียแล้ว.

16เมื่อได้ทรงทราบข่าวว่านาโบธตายเสียแล้ว, อาฮาบก็เสด็จไปริบสวนองุ่นของนาโบธชาวยิศเรล

17พระคำของพระยะโฮวามาถึงเอลียาชาวทิศบีว่า,

18“จงลุกขึ้นไปเฝ้าอาฮาบกษัตริย์ยิศราเอล ณ กรุงซะมาเรีย: นี่แน่ะ, ท่านอยู่ในสวนของนาโบธที่ท่านลงไปริบเอาสวนนั้น.

19จงบอกว่า, พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า. เจ้าได้ฆ่าเขาเสียแล้วริบเอาทรัพย์ด้วยหรือ? จงบอกอีกว่า, พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า, ในที่ซึ่งสุนัขได้เลียเลือดของนาโบธ, ในที่นั้นสุนัข จะเลียเลือดของเจ้าเอง.”

20อาฮาบก็ตรัสแก่เอลียาว่า, โอ้ศัตรูของเรา, เจ้าได้มาพบเราแล้วหรือ? เอลียาทูลตอบว่า, พบแล้ว: เพราะท่านได้ขายตัวเองกระทำชั่วร้ายในคลองพระเนตรแห่งพระยะโฮวา.

21นี่แน่ะ, “เราจะนำความร้ายมายังเจ้า, จะตัดผู้ที่เกี่ยวข้องกับเจ้าให้ ขาดไปหมด, และทั้งผู้ที่ซ่อนไว้และผู้ที่หนีไปไม่ให้เหลือทั่วเขตต์ยิศราเอล, แม้แต่เด็กชายคนเดียว,

22เราจะทำให้เชื้อวงศ์ของเจ้า, เหมือนอย่างเชื้อวงศ์ยาราบะอามบุตรนะบาต, และเหมือนอย่างเชื้อวงศ์ของบาอะซาบุตรอะฮียา, เพราะความชั่วซึ่งเจ้าได้ยั่วให้เราเคืองพระทัย, และซึ่งได้กระทำให้พวกยิศราเอลหลงกระทำผิด.”

23พระยะโฮวาได้ ทรงตรัสถึงอีซาเบลว่า, “สุนัขจะกินอีซาเบลที่เชิงเนินเมืองยิศเรล.”

24ผู้ใดเกี่ยวข้องกับอาฮาบที่ตายในเมืองสุนัขจะกิน; ผู้ใดที่ตายในทุ่งนานกในอากาศจะกิน.

25ไม่มีใครเหมือนอย่างอาฮาบผู้ได้ขายตัวเอง, ทำการชั่วร้ายในคลองพระเนตรแห่งพระยะโฮวา, และประพฤติตามอีซาเบลมเหษีที่ได้ยุยงนั้น.

26ท่านได้กระทำการอย่างน่าเกลียดชังยิ่งนัก, คือได้ไหว้รูปเคารพ, ตามธรรมเนียมทั้งหลายของชาวอะโมรี, ผู้ที่พระยะโฮวาทรงขับไล่ออกไปเสียข้างหน้าชาติยิศราเอล

27เมื่ออาฮาบได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นก็ฉีกฉลองพระองค์, ทรงภูษาเนื้อหยาบไม่เสวยกระยาหาร, ทรงภูษาเนื้อหยาบเข้าบรรทม, เวลาดำเนินไปก็ดำเนินเบาๆ.

28พระคำแห่งพระยะโฮวามาถึงเอลียาชาวทิศบีว่า,

29“เจ้าได้เห็นอาฮาบถ่อมใจลงต่อเราอย่างไรหรือ? เหตุว่าเขาได้ถ่อมใจต่อเรา, เราจะไม่บันดาลให้ภัยนั้นเกิดมาในวันคืนของเขา: แต่เราจะนำความร้ายนั้นมาในยุคแห่งเชื้อวงศ์บุตรของเขา.”

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →