1 Samuel 15

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1ซามูเอลทูลซาอูลว่า, พระยะโฮวาทรงใช้ข้าพเจ้ามาชะโลมตั้งท่านเป็นกษัตริย์ครอบครองพวกยิศราเอลไพร่พลของพระองค์, บัดนี้จงฟังเสียงพระดำรัสของพระยะโฮวา.

2พระยะโฮวาแห่งพลโยธาทรงตรัสดังนี้ว่า, เราได้พิจารณาดูการซึ่งชนชาติอะมาเล็คได้ทำต่อชาติยิศราเอล, คือสกัดทางขณะเขาทั้งปวงขึ้นมาจากแผ่นดินอายฆุบโต,

3บัดนี้จงไปตีประเทศอะมาเล็ค, และทำลายสิ่งของๆ เขาเสียให้สิ้น อย่าให้เหลือเลย, กับให้ฆ่าชายหญิง เด็กอ่อนและที่ยังกินนมอยู่, ทั้งโค แกะ อูฐและลาด้วย

4ซาอูลทรงเกณฑ์พลทหาร, และทรงทอดพระเนตรตรวจการที่ตำบลตะลายิมนับทหารราบได้สองแสน, กับตระกูลยูดาอีกหมื่นหนึ่ง.

5จึงเสด็จมายังเมืองหลวง, ประเทศอะมาเล็ค, ซุ่มซ่อนอยู่ที่ระหว่างเขา.

6ซาอูลจึงตรัสแก่ชาติเคนีว่า, จงหลีกไปจากท่ามกลางชาติอะมาเล็คเถิด, เกลือกว่าเราจะทำลายท่านทั้งหลายด้วย, เพราะท่านทั้งหลายได้แสดงความกรุณาคุณต่อบรรดาชาติยิศราเอล, ขณะเมื่อเขาขึ้นมาจากแผ่นดินอายฆุบโต, ชนชาติเคนีจึงได้หลีกไปจากท่ามกลางชาติอะมาเล็ค.

7ซาอูลก็ฆ่าฟันชาติอะมาเล็คตั้งแต่ฮะวิลาทางเข้าไปเมืองซูรที่อยู่ข้างแผ่นดินอายฆุบโต.

8ได้จับอะฆาฆกษัตริย์ประเทศอะมาเล็คคุมมาทั้งเป็น, ได้เอากระบี่ประหารชีวิตบรรดาชาวชนประเทศนั้นทั้งสิ้น.

9แต่อะฆาฆและฝูงแกะแพะโคอย่างดี, กับสัตว์อ้วนพีลูกแกะ, และบรรดาของวิเศษนั้น, ซาอูลกับพลทหารหาได้ทำลายเสียไม่, ส่วนบรรดาของเลวๆ และน่าเกลียดนั้นได้ทำลายเสียสิ้น

10พระดำรัสแห่งพระยะโฮวามายังซามูเอลว่า,

11“เรามีความเบื่อหน่ายแล้วซึ่งเราได้ตั้งซาอูลไว้เป็นกษัตริย์. เหตุว่าเขาเอาใจออกหากไม่ดำเนินตามเรา, ทั้งไม่ประพฤติตามบัญญัติของเราด้วย.” ซามูเอลก็ร้อนใจ, จึงร้องทูลอ้อนวอนพระยะโฮวาตลอดคืนนั้น.

12ครั้นรุ่งเช้าก็ลุกขึ้นจะไปเฝ้าซาอูลก็มีผู้เรียนซามูเอลว่า, ซาอูลเสด็จไปยังเขาคารเม็ล, ดูเถิด, ท่านได้สร้างที่ระลึกแห่งตนแล้วเลยเสด็จอ้อมลงไปที่เมืองฆีละฆาล.

13ซามูเอลจึงเข้ามาเฝ้าซาอูลๆ รับสั่งว่า, ขอพระยะโฮวาทรงอวยพระพรแก่ท่านเถิด, เราได้ทำตามพระดำรัสของพระองค์แล้วทุกประการ.

14ซามูเอลจึงทูลถามว่า, เสียงแกะ แพะทั้งโคที่รองเข้าหูของข้าพเจ้านั้นเป็นที่หมายอะไร?

15ซาอูลจึงรับสั่งว่า, ราษฎรได้สัตว์เหล่านี้มาจากพวกอะมาเล็คคือแกะแพะโคอย่างดีซึ่งเขาเว้นไว้เพื่อเป็นเครื่องสักการบูชาถวายพระยะโฮวาพระเจ้าของท่าน, ส่วนตัวอื่นๆ เราฆ่าเสียหมดแล้ว.

16ซามูเอลจึงทูลซาอูลว่า, จงคอยฟังก่อน, ข้าพเจ้าจะชี้แจงให้ท่านทราบตามความที่พระยะโฮวาทรงตรัสแก่ข้าพเจ้าเมื่อคืนนี้, ซาอูลจึงรับสั่งว่า, จงกล่าวไปเถิด

17ซามูเอลทูลว่า, ท่านนับว่าท่านเป็นแต่ผู้น้อยที่ต้องเลื่อนขึ้นเป็นหัวหน้าของยิศราเอลทุกตระกูลมิใช่หรือ? และพระยะโฮวาเจ้าได้ทรงตั้งให้ท่านเป็นกษัตริย์แห่งชนชาติยิศราเอล.

18พระยะโฮวาทรงรับสั่งใช้ให้ท่านไปสู้รบกับชาวอะมาเล็คชาติชั่วให้ประหารชีวิตเสียให้สิ้น.

19เหตุไฉนจึงไม่เชื่อฟังพระดำรัสของพระองค์, ไปรุกรานแย่งทรัพย์สิ่งของๆ เขามาเป็นการอธรรมต่อพระเนตรของพระองค์?

20ซาอูลทรงโต้แย้งซามูเอลว่า, เราได้เชื่อฟังพระดำรัสของพระยะโฮวา, และได้ไปตามทางซึ่งพระองค์ทรงสั่งให้ไปนั้นเราได้จับอะฆาฆกษัตริย์อะมาเล็คคุมมาเป็นชะเลย, และประหารชีวิตชนประเทศอะมาเล็คนั้นเสียสิ้น.

21แต่ราษฎรได้เลือกของที่แย่งชิงนั้นคือแกะ แพะและโคซึ่งเป็นของดียิ่งไว้เพื่อจะบูชาถวายพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านที่เมืองฆีละฆาล.

22ซามูเอลทูลว่า, พระยะโฮวาทรงพอพระทัยในเครื่องเผาบูชาเครื่องถวายเสมอเหมือนกับการเชื่อฟังพระดำรัสของพระองค์หรือ? ดูกรท่าน, การเชื่อฟังก็ประเสริฐกว่าเครื่องบูชา, และการสดับฟังนั้นประเสริฐกว่ามันแกะตัวผู้อีก.

23เพราะว่าการกบฏนับว่าเป็นบาปเหมือนเล่ห์กลมารยา, และความดื้อดึงนับว่าเป็นบาปเหมือนการไหว้รูปเคารพ, โดยเหตุที่ท่านได้ละทิ้งพระดำรัสของพระยะโฮวาเสียพระองค์จึงทรงถอดท่านออกจากตำแหน่งกษัตริย์นั้น

24ซาอูลทรงตรัสแก่ซามูเอลว่า, เราได้ทำผิดแล้วโดยได้ล่วงละเมิดต่อพระดำรัสของพระยะโฮวาและคำของท่าน, เพราะเรายำเกรงราษฎรจึงได้ฟังเสียงคนเหล่านั้น.

25บัดนี้ขอท่านได้ประทานโทษแก่เราและกลับไปกราบไหว้นมัสการพระยะโฮวาด้วยกันกับเรา.

26ซามูเอลทูลตอบว่า, จะไม่กลับไปกับท่าน, ด้วยว่าท่านได้ประมาทหมิ่นต่อพระดำรัสพระยะโฮวา, และพระองค์ได้ทรงถอดท่านจากที่เป็นกษัตริย์แห่งชาติยิศราเอลแล้ว.

27ครั้นเมื่อซามูเอลหันหน้าจะลาไป, ซาอูลก็ยึดชายเสื้อของท่านไว้จนขาด.

28ซามูเอลจึงทูลว่า, พระยะโฮวาได้ทรงบันดาลให้แผ่นดินยิศราเอลขาดจากท่านวันนี้, และทรงยกประทานให้แก่ผู้อื่นที่ดีกว่าท่าน.

29อนึ่งที่พึ่งแห่งชาติยิศราเอลไม่ทรงแปรปากหลากคำหรือมีพระทัยหันหวนด้วยพระองค์มิใช่มนุษย์ที่จะกลับกลายได้.

30ท่าน (ซาอูล) รับสั่งว่า, เราทำผิดแล้ว, แต่บัดนี้ขอให้ไว้หน้าของเราต่อผู้เฒ่าแก่มหาชนของเราและต่อชนชาติยิศราเอล ให้ท่านกลับมานมัสการพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านด้วยกัน.

31ซามูเอลก็กลับตามซาอูล ๆ จึงได้นมัสการพระยะโฮวา

32ซามูเอลจึงสั่งว่า, จงพาอะฆาฆกษัตริย์อะมาเล็คมาหาเราเถิด, อะฆาฆก็มาเฝ้าด้วยความยินดี, และทูลว่า, การโศกเศร้าแห่งความมรณะก็ล่วงพ้นไปแล้วเป็นแน่.

33ซามูเอลตอบว่า, ดาพของท่านเป็นเหตุทำให้หญิงไร้บุตรฉันใด, พระมารดาของท่านก็จะเป็นหญิงที่ไร้บุตรฉันนั้น, แล้วซามูเอลก็ฟันอะฆาฆขาดเป็นท่อนๆ ต่อพระพักตรพระยะโฮวา ณ เมืองฆีละฆาล

34ซามูเอลจึงขึ้นไปเมืองรามาและซาอูลเสด็จขึ้นไปยังพระราชวังที่เมืองฆิบอาซึ่งเป็นของท่าน.

35ซามูเอลมิได้มาเผ่าซาอูลอีกต่อไปจนชีวิตหาไม่, แต่ทว่าได้ตรอมใจเป็นทุกข์ด้วยซาอูล, พระยะโฮวาก็ทรงเบื่อหน่ายพระทัยจึงได้ถอดซาอูลออกจากตำแหน่งที่ปกครองประเทศยิศราเอล

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →