1 Samuel 30

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →

1ครั้นดาวิดกับพรรคพวกมาถึงเมืองซิคลัฆในวันที่สาม ชนชาติอะมาเล็คได้ยกเข้าข้างทิศใต้, โจมตีเมืองซิคลัฆกับฆ่าฟันผู้คน, ทั้งเก็บเอาเข้าของ, แล้วเผาเมืองนั้นเสีย.

2จับเหล่าหญิงที่อยู่ในเมืองนั้น คุมไปเป็นชะเลยทั้งผู้ใหญ่ผู้น้อย มิได้ฆ่าเลย.

3ขณะดาวิดกับพวกพลมาถึงเมือง, เห็นไฟไหม้เสียแล้ว ภรรยากับบุตรชายหญิงของเขาทั้งหลายถูกกวาดไปเป็นชะเลย.

4ดาวิดกับพรรคพวกก็พากันร้องไห้เสียงดัง, จนสิ้นกำลังร้องไม่ออก.

5อะฮีโนอำชาวยิศเรลกับอะบีฆายิล (เดิมเป็น) ภรรยาของนาบาลชาวคารเม็ลภรรยาทั้งสอง, ก็ถูกจับไปเป็นชะเลยด้วย.

6ดาวิดเป็นทุกข์ยิ่งนัก, ด้วยพลไพร่บ่นกันว่าจะเอาหินขว้างท่าน, เหตุว่าชนทั้งปวงเร่าร้อนไปหมด ต่างคนต่างเป็นทุกข์ถึงบุตรชายหญิงของตน, แต่ดาวิดตั้งใจให้แข็งกล้าขึ้น, ด้วยพึ่งในพระยะโฮวาพระเจ้าของตน

7ดาวิดบอกอะบีอาธารปุโรหิตบุตรชายอะฮีเมเล็คว่า, ขอส่งเอโฟดมาให้เราที่นี่, แล้วอะบีอาธารส่งเอโฟดมาให้.

8ดาวิดจึงทูลถามพระยะโฮวาว่า, หากว่าข้าพเจ้าจะไล่ตามกองข้าศึกนั้น, จะทันหรือไม่? พระองค์ทรงตรัสว่า, “ไปตามเถิด คงจะทัน, จะตีคืนมาได้หมด.”

9ดาวิดกับพรรคพวกหกร้อยคนก็ไปยังลำธารบะโซร์, ส่วนผู้ที่ล้าหลังก็พักอยู่ที่นั่น.

10ดาวิดกับทหารสี่ร้อยคนก็รีบตามไป มีผู้ล้าหลังสองร้อยคน, ด้วยอ่อนเปลี้ย, ข้ามลำธารบะโซร์ไม่ไหว

11พวกทหารพบชาวอายฆุบโตที่ทุ่งนาคนหนึ่ง จึงคุมมาหาดาวิด แล้วให้อาหารและน้ำกิน;

12กับให้กินขนมมะเดื่อเทศและผลองุ่นแห้งสองพวง, ชายนั้นจึงฟื้นขึ้น ด้วยอดอาหารอดน้ำมาสามวันสามคืนแล้ว.

13ดาวิดถามชายนั้นว่า, เจ้าเป็นบ่าวของใคร? มาจากไหน? เขาบอกว่า, เป็นชาวอายฆุบโต, เป็นบ่าวชนชาติอะมาเล็ค แต่นายไว้ละทิ้งเสีย, เหตุว่าข้าพเจ้าป่วยสามวันมาแล้ว.

14เขตต์พวกเราได้เข้ามาตีข้างทิศใต้, เมืองกะเรธและยูดาและทั้งทิศใต้แขวงคาเล็บได้ แล้วเผาเมืองซิคลัฆเสีย.

15ดาวิดถามต่อไปว่า, จะนำเราลงไปถึงกองทัพนั้นได้หรือ? เขาทูลว่า, ขอท่านสาบานด้วยพระเจ้าว่า จะไม่ฆ่าหรือมอบข้าพเจ้าไว้ในมือของนาย, แล้วข้าพเจ้าจะนำท่านไปถึงกองทัพนั้น

16ครั้นชายนั้นนำไป ก็เห็นผู้คนแยกย้ายกันอยู่ออกเกลื่อนไปกำลังกินและดื่มและเต้นโลดอยู่, เพราะมีสิ่งของมากซึ่งเก็บได้มาจากแผ่นดินฟะลิศตีมและแผ่นดินยูดา.

17ดาวิดได้ฆ่าฟันพวกนั้นตั้งแต่เช้ามืดจนถึงเวลาเย็นหนีไม่พ้นเลย, เว้นแต่คนหนุ่มสี่ร้อยคนที่ขี่อูฐหนีไปได้.

18บรรดาสิ่งของที่ชาวอะมาเล็คเก็บไปนั้น, ดาวิดได้คืนมาสิ้น ทั้งภรรยาสองคนก็ได้คืนมาด้วย.

19ชั้นสิ่งของใหญ่น้อย, บุตรชายหญิง, เขาของที่เก็บแย่งไปนั้น, ดาวิดตีคืนมาได้หมด.

20ดาวิดเอาส่วนบรรดาตัวแกะตัวโคซึ่งไล่ไปข้างหน้าฝูงสัตว์นั้น, ดาวิดเก็บเอาประกาศว่า, นี่แหละเป็นส่วนของดาวิด

21ดาวิดมาถึงคนสองร้อยที่อ่อนเปลี้ย, ตามไปไม่ไหวนั้น, ยังพักอยู่ที่ลำธารบะโซร์, พวกนั้นออกมาต้อนรับดาวิดกับพลไพร่ที่ไปด้วย, ครั้นดาวิดเข้ามาใกล้, ท่านจึงคำนับชนเหล่านั้น.

22บรรดาคนเลวหยาบช้าในพวกพลที่ไปกับดาวิดจึงทูลว่า, เราจะไม่ยกของซึ่งตีคืนมาไว้นั้นให้แก่เขาเลย, เพราะเขาไม่ได้ไปกับเรา, จะให้ทุกคนพาภรรยาและบุตรของตนไปเสียเท่านั้น,

23แต่ดาวิดตอบว่า, พี่น้องเอ๋ย, อย่าทำเช่นนั้นเลย, ด้วยสิ่งของประทานย่อมมาแต่พระยะโฮวาผู้ทรงพิทักษ์รักษาพวกเราไว้, กับได้ทรงมอบกองทัพที่มาย่ำยีเราไว้ในอำนาจของพวกเรา.

24ทั้งนี้ใครจะเชื่อฟังเจ้าทั้งหลายเล่า? คนที่ไปทำศึกจะได้ส่วนเท่าใด, คนที่อยู่เฝ้าของจะได้ส่วนเท่านั้น, เขาจะแบ่งให้เท่าๆ กัน.

25นับแต่วันนั้นมา, ท่านก็ตั้งข้อนี้เป็นกฎหมาย, และขนบธรรมเนียมของประเทศยิศราเอลจนทุกวันนี้

26เมื่อดาวิดกลับเข้าเมืองซิคลัฆแล้ว, ก็แบ่งส่วนของที่เก็บมาได้นั้น, ส่งไปให้ผู้เฒ่าแก่ในตระกูลยูดา, ซึ่งเป็นมิตรสหายบ้างจึงกล่าวว่า, นี่แน่ะของกำนัลเพื่อท่านทั้งหลาย, ซึ่งตีได้มาจากพวกศัตรูของพระยะโฮวา,

27ให้แก่ชาวเมืองเบธเอล, ชาวเมืองราโมธฝ่ายใต้, และชาวเมืองยาเทียร์.

28และแก่ชาวเมืองอะโรเออร์, ชาวเมืองซิบโมธและชาวเมืองเอศตะโมอะ.

29และแก่ชาวเมืองรากาล, ชาวเมืองต่างๆ ของพงศ์ยะรัศเมลีและชาวเมืองต่างๆ ของชาติเคนี.

30และแก่ชาวเมืองคาระมา, ชาวเมืองโบราซาน, และชาวเมืองอะธาค.

31และแก่ชาวเมืองเฮ็บโรนทั้งบรรดาตำบลที่ดาวิดกับพรรคพวกได้เคยเที่ยวไปมานั้น

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →