1 Samuel 2

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1ฝ่ายนางฮันนาได้อ้อนวอนทูลว่า, จิตต์ใจของข้าพเจ้าชื่นชมในพระยะโฮวา, (กำลัง) ของข้าพเจ้าเจริญขึ้นในพระยะโฮวาเช่นเขาสัตว์, ปากของข้าพเจ้าก็อ้าออกกว้างต่อศัตรูของข้าพเจ้า, เพราะข้าพเจ้าปิติยินดีในความรอดของพระองค์.

2หามีผู้ใดเป็นบริสุทธิ์ดุจดังพระยะโฮวาไม่, นอกจากพระองค์แล้วหามีผู้ใดเปรียบได้ไม่, หามีศิลา (ที่พึ่ง) ดุจดังพระเจ้าของข้าพเจ้าไม่,

3อย่าพูดโอหังหยิ่งเหลือเกินไป, อย่าให้วาจาอันจองหองออกจากปากเจ้าทั้งหลาย, ด้วยพระยะโฮวาเป็นพระเจ้าทรงพระปัญญา, พระองค์ทรงชั่งดูการประพฤติ.

4ธนูผู้ที่มีกำลังก็ต้องหักเสียไป, แต่ผู้ที่ซวดเซไปก็รัดบั้นเอวไว้ด้วยเรี่ยวแรง.

5ผู้ที่อิ่มบริบูรณ์ก็ออกรับจ้างหากิน, แต่ผู้ที่อดอยากก็หยุดจากความหิวโหย, แม้ว่าหญิงหมันยังเกิดบุตรได้ถึงเจ็ดคน, แต่มารดาที่มีบุตรมาก, ก็อ่อนกำลังไป.

6พระยะโฮวาเป็นผู้ทรงประหารชีวิต, และให้มีชีวิต, พระองค์ทรงบันดาลให้ลงไปยังหลุมฝังศพ, หรือให้ขึ้นมาก็ได้.

7พระยะโฮวาเป็นผู้ทรงกระทำให้จนหรือมั่งมี, พระองค์เป็นผู้ทรงบันดาลให้ต่ำลง, และสูงขึ้น.

8คนจนพระองค์ทรงพะยุงขึ้นจากผงธุลี, และผู้ขัดสนจากที่อยากเหยื่อ, ให้นั่งกับเจ้านาย, และจะได้ที่นั่งอันมีเกียรติยศเป็นมรดก ด้วยเสารองแผ่นดินโลกเป็นของพระยะโฮวา, พระองค์ทรงประดิษฐานโลกไว้บนเสาเหล่านั้น.

9ย่างเท้าของคนบริสุทธิ์พระองค์ทรงรักษาไว้, แต่คนชั่วจะต้องให้หยุดนิ่งอยู่ในที่มืด. เหตุว่ามนุษย์จะเอาชัยชะนะด้วยกำลังของตนเองไม่ได้.

10ผู้ที่ต่อสู้พระยะโฮวาจะต้องอัปราชัย, พระองค์จะทรงบันดาลให้ฟ้าร้องต่อสู้เขาแต่สวรรค์, พระยะโฮวาจะทรงพิพากษาถึงที่สุดปลายของแผ่นดินโลก, จะพระราชทานอิทธิฤทธิ์ให้แก่กษัตริย์ของพระองค์, ผู้ที่พระองค์ทรงชะโลมแล้ว, จะบันดาลให้มีกำลังเจริญขึ้นเช่นเขาสัตว์

11เอ็ลคานาจึงไปบ้านที่เมืองรามา, ส่วนเด็กนั้นได้ปฏิบัติพระยะโฮวาต่อหน้าเอลีผู้ปุโรหิต

12คราวนั้นบุตรชายของเอลีเป็นคนชั่วช้า, หารู้จักพระยะโฮวาไม่.

13ผู้ใดฆ่าสัตว์ถวายบูชา, ปุโรหิตเคยทำแก่ชนอย่างนี้, คือเมื่อเขากำลังต้มเนื้อนั้น, คนใช้ของปุโรหิตถือสามง่ามมา.

14แทงลงในกะทะและกา, หรือกาต้ม, และหม้อบรรดาของที่ติดสามง่ามขึ้นมานั้น ปุโรหิตเรียกเอาเป็นส่วนของตน เขาเคยทำอย่างนี้ที่ซีโลแก่บรรดาชนยิศราเอล, ซึ่งมา ณ ที่นั่น.

15ถึงแม้นว่าเขายังไม่ทันเผาเปลวมันถวาย, คนใช้ของปุโรหิตเคยมาบอกผู้ฆ่าสัตว์ถวายบูชาว่า, จงมอบเนื้อให้ปุโรหิตปิ้ง. ด้วยเนื้อต้มแล้วท่านไม่ต้องการ, ต้องการดิบ.

16ถ้าบุรุษผู้นั้นตอบว่า, จะต้องเผาเปลวมันถวายก่อน, แล้วเชิญให้ท่านรับตามชอบใจเถิด. เขาก็ตอบว่า, ไม่ใช่, ต้องให้เดี๋ยวนี้, ถ้าไม่ยอมเราจะเก็บเอา

17ความผิดของคนหนุ่มเหล่านั้นก็กำเริบขึ้นฉะเพาะพระพักตรพระยะโฮวา, ด้วยเขาดูหมิ่นเครื่องบูชาของพระองค์

18ฝ่ายซามูเอลเมื่อยังเป็นกุมารอยู่, ใช้เสื้อเอโฟดผ้าป่านคาดเอวไว้, ได้ปฏิบัติฉะเพาะพระพักตรพระยะโฮวา.

19ส่วนมารดาเคยทำเสื้อเล็กๆ ให้เขาทุกๆ ปี, เมื่อขึ้นมากับสามี, ในการถวายเครื่องบูชาประจำปีนั้น. ส่วนท่านเอลีก็อวยพรให้แก่เอ็ลคานากับภรรยาว่า,

20ขอให้พระยะโฮวาทรงประทานให้ท่านมีเผ่าพันธุ์เกิดแต่หญิงนี้, ตามคำอธิษฐานซึ่งได้ทูลขอต่อพระองค์, แล้วเขาก็พากันกลับบ้าน.

21ครั้นอยู่มาพระยะโฮวาทรงโปรดให้นางฮันนามีครรภ์คลอดบุตรเป็นชายสามคน, และบุตรหญิงสองคน, ฝ่ายกุมารซามูเอลนั้นก็วัฒนาขึ้นฉะเพาะพระพักตรพระยะโฮวา

22เอลีก็ชราลงมาก, ได้ยินข่าวกล่าวถึงบุตรชายของตนได้กระทำแก่พวกยิศราเอล, ทั้งไปนอนร่วมกับหญิงคนใช้ที่ริมประตูพลับพลาประชุม.

23ท่านจึงตักเตือนว่า, เจ้ากระทำอย่างนี้ทำไมเล่า? ด้วยเราได้ยินถึงการชั่วของเจ้าแต่ผู้คนเหล่านี้.

24ลูกเราเอ๋ย, อย่าเลย, ซึ่งเราได้ยินนั้นไม่ใช่ข่าวดี, ทำให้พลไพร่ของพระยะโฮวาหลงผิดไป.

25ถ้าคนหนึ่งทำผิดต่อเพื่อนมนุษย์, พระเจ้าจะทรงพิพากษาผู้นั้น, หากว่าผู้หนึ่งทำผิดต่อพระยะโฮวา, ใครจะเสนอความขอโทษให้เขา. แต่เขาไม่เชื่อฟังบิดาของตน, ด้วยพระยะโฮวาทรงพระดำริไว้แล้วว่าจะลงโทษประหารชีวิตเขาเสีย.

26ฝ่ายกุมารซามูเอลก็วัฒนาขึ้น, ได้มีความชอบต่อพระยะโฮวา, และต่อมนุษย์ด้วย

27มีผู้หนึ่งรับใช้แต่พระเจ้ามาหาเอลี, กล่าวว่า, พระยะโฮวาทรงตรัสดังนี้ว่า, เราได้ปรากฏแน่ชัดแก่วงศ์บิดาของเจ้า, เมื่อยังเป็นทาสกษัตริย์ฟาโร, อยู่ในประเทศอายฆุบโต, มิใช่หรือ?

28กับได้เลือกสรรจากบรรดาตระกูลยิศราเอลให้เป็นปุโรหิตปฏิบัติเรา ให้ขึ้นไปยังแท่นของเราเพื่อเผาเครื่องหอม, และให้สรวมเสื้อเอโฟดต่อหน้าเรา, บรรดาเครื่องบูชาของพวกยิศราเอลนั้น, เราได้ประทานให้วงศ์บิดาของเจ้ามิใช่หรือ?

29เหตุไฉนเจ้าทั้งหลายจึงเหยียบย่ำเครื่องบูชากับเครื่องถวายของเราที่เราสั่งแล้วในพลับพลานั้น, ไปนับถือบุตรของตนยิ่งกว่าเรา, และจะเลี้ยงตัวให้อ้วนด้วยบรรดาของถวายอย่างดีของพวกยิศราเอลพลไพร่ของเรา?

30เหตุฉะนี้พระยะโฮวาพระเจ้าของพวกยิศราเอลทรงตรัสไว้ดังนี้ว่า, ถึงเรากล่าวไว้แล้วว่าวงศ์ของเจ้า, และวงศ์บิดาเจ้า, จะดำเนินต่อหน้าเราเป็นเนืองนิตย์: แต่บัดนี้พระยะโฮวาทรงตรัสว่า ให้การนั้นห่างไกลจากเรา, ด้วยว่าผู้ที่ให้เรามีเกียรติยศเราจะให้เกียรติยศแก่ผู้นั้น, แต่ผู้ที่ประมาทเรา, ผู้นั้นต้องดูถูก.

31นี่แหละ, เวลาจะมาถึง, ซึ่งเราจะตัดเชื้อสายของเจ้า, กับเชื้อสายวงศ์บิดาของเจ้าให้ขาดจนหามีคนชราในวงศ์เจ้าไม่เลย.

32เจ้าจะเห็นปัจจามิตร (ประจำอยู่) ในพลับพลา, กับบรรดาทรัพย์ที่จะทรงประทานให้ชาติยิศราเอล, แต่คนชราในวงศ์ของเจ้าจะไม่มีสืบไปเป็นนิตย์.

33ส่วนหลานชายของเจ้า, ซึ่งเราจะไม่ตัดขาดจากแท่นบูชาของเรา, จะเป็นที่รำคาญตาและร้อนใจแก่เจ้าแลแก่บรรดาผู้ที่สืบเชื้อวงศ์ของเจ้า, จะสิ้นชีพเมื่ออายุยังอยู่ในมัชฌิมวัย,

34ความข้อนี้จะเป็นสำคัญให้เจ้ารู้, คือเหตุซึ่งจะเกิดขึ้นแก่ฮฟนีและฟีนะฮาศผู้บุตร, เขาทั้งสองจะต้องตายในวันเดียวกัน.

35เราจะตั้งปุโรหิตอันสัตย์ซื่อขึ้นสำหรับเราจะได้ประพฤติตามชอบใจและตามคำดำริของเรา, ทั้งเราจะตั้งให้ผู้นั้นมีพงศ์พันธุ์มั่นคง, จะได้ดำเนินฉะเพาะหน้าผู้ชะโลมของเราสืบไปเป็นนิตย์.

36ครั้นต่อมาบรรดาผู้ที่ยังเหลืออยู่ในเชื้อวงศ์ของเจ้า, จะมากราบลงขอเงินแผ่นหนึ่งและขนมก้อนหนึ่ง, และร้องขอโปรดตั้งให้เป็นปุโรหิต, เพื่อจะได้รับประทานขนมสักชิ้นหนึ่ง

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →