1 Samuel 18

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →

1เมื่อดาวิดทูลซาอูลขาดคำลงแล้ว, ดวงจิตต์โยนาธานก็ผูกสมัครรักใคร่กับดวงจิตต์ดาวิด, โยนาธานมีความรักดาวิดเสมอตนเอง.

2แต่วันนั้นมา ซาอูลได้รับดาวิดไว้ ไม่ให้กลับไปบ้านของบิดาต่อไป.

3โยนาธานจึงได้ผูกไมตรีไว้กับดาวิด, เพราะเหตุที่รักเขาเสมอตนเอง.

4โยนาธานก็ถอดเครื่องทรง, และพระราชทานให้แก่ดาวิด, กับเกราะจนชั้นที่สุดกระบี่, ธนูและเข็มขัดของท่านก็ประทานให้ด้วย.

5ซาอูลรับสั่งอย่างไรๆ, ดาวิดก็ออกไปกระทำอย่างเรียบร้อย, ซาอูลจึงโปรดตั้งให้เป็นนายทหาร, บรรดาประชาชนกับข้าราชการของซาอูลพากันเห็นชอบด้วย

6เมื่อเขาพากันกลับมา, ขณะดาวิดกลับจากฆ่าฟะลิศตีมคนนั้นแล้ว, ฝ่ายพวกผู้หญิงก็ออกมาจากหัวเมืองยิศราเอลทุกเมือง, ร้องเพลงเต้นรำต้อนรับกษัตริย์ซาอูลด้วยยินดี, บ้างเล่นรำมะนา, และบ้างก็เล่นเครื่องดนตรีต่างๆ.

7ส่วนพวกผู้หญิงที่เล่นเครื่องดนตรีนั้นขับร้องรับกันว่า, ซาอูลได้ฆ่าคนนับตั้งพัน แต่ส่วนดาวิดฆ่าคนนับตั้งหมื่น

8ฝ่ายซาอูลทรงพระพิโรธยิ่งนัก, ไม่พอพระทัยด้วยคำขับร้องนั้นเลย, ทรงตรัสว่า, เขาร้องสรรเสริญดาวิดนับตั้งหมื่น, ส่วนเราว่านับตั้งพัน, นอกจากแผ่นดินนั้นเองดาวิดจะได้อะไรอีกเล่า?

9ตั้งแต่วันนั้นมาซาอูลไม่ไว้ใจ, ก็คอยระวังดูดาวิด

10รุ่งขึ้นอีกวันหนึ่งมารร้ายมาจากพระเจ้าได้สิงอยู่ในซาอูลๆ ก็คลั่งอยู่ในราชวัง, ดาวิดก็ดีดกะจับปี่ตามเคยทุกวัน, ส่วนซาอูลก็ถือหอกไว้ในพระหัตถ์.

11ซาอูลก็พุ่งหอกนั้นหมายจะให้ถูกดาวิดติดกับฝา, ดาวิดก็หลีกหนีจากที่เฝ้าถึงสองครั้ง.

12ซาอูลมีความครั่นคร้าม, เหตุว่าพระยะโฮวาทรงสถิตอยู่กับดาวิด, แต่ได้ห่างไกลไปจากซาอูลแล้ว.

13เหตุฉะนั้นซาอูลจึงรับสั่งให้ดาวิดเลื่อนไปอยู่ให้ห่างจากท่าน แล้วทรงตั้งให้เป็นนายพันเอก, ดาวิดก็ได้ไปมาต่อหน้าชนนิกรเสมอ.

14ดาวิดได้ประพฤติตนเรียบร้อยทุกประการ, พระยะโฮวาจึงทรงสถิตอยู่ด้วย.

15เมื่อซาอูลทรงทราบว่า, ดาวิดประพฤติตนเรียบร้อยดี, ก็เกรงกลัวต่อดาวิด.

16แต่บรรดาชาติยิศราเอลกับตระกูลยูดาพากันรักดาวิด, เพราะท่านไปมาต่อหน้าเขาเสมอ

17ซาอูลตรัสแก่ดาวิด, ดูเถิด, ธิดาองค์ใหญ่ของเราที่ชื่อเมรับนั้น, เราจะยกให้เป็นภรรยาเจ้า, แต่จงมีใจกล้าหาญในการสงครามของพระยะโฮวา, ด้วยซาอูลดำริว่า, หัตถ์ของเราอย่าให้ถูกต้องดาวิดเลย, แต่ให้เขาถูกกับมือชาติฟะลิศตีมเถิด.

18ดาวิดจึงกราบทูลซาอูลว่า, ข้าพเจ้าเป็นผู้ใด? ประวัติแห่งข้าพเจ้าและพงศ์พันธุ์บิดาแห่งข้าพเจ้าในพวกยิศราเอลเป็นอย่างไร, จึงข้าพเจ้าจะได้เป็นราชบุตรเขยกษัตริย์?

19แต่เมื่อถึงเวลากำหนด, ที่จะยกเมรับราชธิดาของซาอูลให้แก่ดาวิด, ซาอูลก็ยกให้เป็นภรรยาอัดรีเอลชาวมะโฮลา.

20แต่ส่วนมีคัลราชธิดาองค์น้อยของซาอูลนั้นก็ได้รักดาวิด, จึงพากันทูลซาอูลให้ทราบเหตุการณ์นั้น, ก็เป็นที่ชอบพระราชหฤทัย.

21ซาอูลจึงดำริว่า, ที่เราจะยกราชธิดาให้ดาวิดนั้น, เพื่อจะให้นางเป็นบ่วงแร้วดักเขาไว้, เพื่อจะให้มือชาติฟะลิศตีมทัดทานต่อดาวิด, เพราะเหตุฉะนั้นซาอูลตรัสแก่ดาวิดว่า, วันนี้ท่านจะได้เป็นลูกเขยครั้งที่สองของเรา

22ซาอูลดำรัสสั่งข้าราชการว่า, จงพูดกับดาวิดเป็นความลับว่า, ดูเถิด, กษัตริย์ทรงพอพระทัยชอบในท่าน, ทั้งบรรดาข้าราชการก็ชอบด้วย, บัดนี้จะให้ท่านอภิเศกเป็นบุตรเขยของกษัตริย์.

23ข้าราชการของซาอูลกล่าวคำเหล่านี้ให้ดาวิดฟังเมื่อไร, ดาวิดก็ตอบว่า, ท่านทั้งหลายเห็นว่าเป็นการเล็กน้อยหรือที่จะอภิเศกให้เป็นราชบุตรเขยของกษัตริย์นั้น, เพราะข้าพเจ้าเป็นแต่คนอนาถาที่เขาไม่นับถือ?

24ข้าราชการก็ทูลซาอูลตามที่ดาวิดตอบนั้น.

25ซาอูลตรัสสั่งว่า, จงพูดกับดาวิดอย่างนี้ว่า, สินสอดกษัตริย์ไม่ต้องประสงค์เลย, ต้องการแต่หนังปลายองคชาติของชนฟะลิศตีมร้อยหนึ่ง, เพื่อจะได้เป็นที่แก้แค้นแก่ศัตรูของกษัตริย์, ฝ่ายซาอูลดำริว่า จะให้ดาวิดพ่ายแพ้ต่อฝีมือชนฟะลิศตีม.

26เมื่อข้าราชการเล่าคำเหล่านี้ให้ดาวิดฟัง, ดาวิดมีความยินดี ซึ่งจะได้เป็นราชบุตรเขยของกษัตริย์, แต่เวลาซึ่งซาอูลทรงกำหนดไว้ยังไม่ครบ.

27ดาวิดก็ยกไปพร้อมกับกองทหารฆ่าฟันพวกฟะลิศตีมล้มตายสองร้อยคน. ได้เอาหนังปลายองคชาติถ้วนตามกำหนดมาถวายกษัตริย์, เพื่อจะได้เป็นราชบุตรเขย, แล้วซาอูลพระราชทานมีคัลราชธิดาให้เป็นกรรยาของดาวิด.

28ซาอูลทรงเห็นและทราบว่า พระยะโฮวาทรงสถิตอยู่กับดาวิด, และทั้งมีคัลราชธิดาก็รักดาวิดด้วย.

29ซาอูลก็ยิ่งเกรงกลัวดาวิดเป็นที่สุด และได้เป็นศัตรูกับดาวิดเสมอไป

30เมื่อนายกองทัพฟะลิศตีมออกมาต่อสู้รบคราวใด, ดาวิดได้จัดการอย่างเรียบร้อยกว่าบรรดาข้าราชการของซาอูล, จึงมีชื่อเสียงโด่งดัง

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →