Deuteronomy 10

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1ครั้งนั้นพระยะโฮวาตรัสแก่เราว่า, เจ้าจงสกัดศิลาอีกสองแผ่นให้เหมือนอย่างเดิมนั้น, ขึ้นมาหาเราที่ภูเขา, และทำหีบไม้ไว้ด้วย.

2เราจะจารึกไว้ที่ศิลานั้น ซึ่งถ้อยคำทั้งหลายที่อยู่ในแผ่นศิลาเดิมที่เจ้ากระทำหักนั้น, แล้วจงเอาศิลานั้นเก็บไว้ในหีบไม้.

3เราจึงเอาไม้ซิติมทำหีบ, และได้สกัดศิลาได้สองแผ่นเหมือนอย่างเดิมนั้น, แล้วได้ขึ้นไปบนภูเขา, ถือแผ่นศิลาสองแผ่นไว้ในมือของเรา.

4แล้วพระองค์ได้จารึกไว้ที่ศิลานั้น, ซึ่งเป็นบัญญัติสิบประการ, ให้เหมือนครั้งนั้นที่พระยะโฮวาได้ตรัสแก่เจ้าทั้งหลายที่ภูเขาออกมาจากท่ามกลางเปลวเพลิงในที่ประชุมกันนั้น: แล้วพระยะโฮวาได้ประทานแผ่นศิลานั้นไว้แก่เรา.

5เราจึงได้หันกลับลงมาจากภูเขา, และได้เก็บแผ่นศิลานั้นไว้ในหีบไม้ที่เราได้ทำนั้น; และแผ่นศิลาก็อยู่ในที่นั้นตามคำซึ่งพระยะโฮวาตรัสสั่งแก่เรานั้น.

6(พวกยิศราเอลก็ยกเดินไป จากตำบลบะเอโรธบะเนยะอะคานมาถึงตำบลโมเซร, ที่นั่นอาโรนถึงแก่ความตาย, ต้องฝังศพไว้ที่นั่น; และเอลิอาเซอร์บุตรของอาโรนได้ทำการรับที่ปุโรหิตแทนบิดา.

7และจากที่นั้นเขายกเดินไปถึงฆดโฆดา; และจากฆดโฆดาไปถึงโยตบาธา, ซึ่งเป็นเมืองที่มีลำธารมาก.

8ครั้งนั้นพระยะโฮวาได้จัดเลือกตระกูลเลวี, ให้หามหีบสัญญาไมตรีของพระยะโฮวา, ทรงให้ยืนต่อพระพักตรพระยะโฮวา ปฏิบัติพระองค์, และให้พรในนามของพระองค์ จนถึงทุกวันนี้.

9เหตุฉะนี้พวกเลวีหามส่วนแบ่งกับพวกพ้องของตนไม่; พระยะโฮวาเป็นส่วนแบ่งของเขา, ตามซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าได้ตรัสแก่เขาทั้งหลาย.)

10เราได้อยู่ที่ภูเขาเหมือนครั้งเดิมนั้น, ถึงสี่สิบวันสี่สิบคืน: ครั้งนั้นพระยะโฮวาได้ทรงฟังเราด้วย; และพระยะโฮวาจะไม่ทำลายเจ้า.

11พระยะโฮวาตรัสแก่เราว่า, เจ้าจะลุกขึ้น, เดินไปข้างหน้าคนทั้งปวงนั้น; เขาทั้งหลายจึงจะข้ามไปอยู่ที่แผ่นดิน, ซึ่งเราได้ปฏิญาณไว้แก่ปู่ย่าตายายของเขาว่าจะให้แก่เขานั้น

12ดูกร, พวกยิศราเอล, บัดนี้พระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าจะให้เจ้าทั้งหลายกระทำอย่างไร, คือพระองค์ก็จะให้ เกรงกลัวพระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้า, ดำเนินในทางทั้งปวงของพระองค์, รักและปฏิบัติพระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าด้วยสุดจิตต์สุดใจของเจ้า.

13และรักษาข้อบัญญัติ และข้อกฎหมายทั้งปวงพระยะโฮวา, ซึ่งเราได้สั่งเจ้าทั้งหลายในวันนี้ เป็นที่ให้เจ้าทั้งหลายจำเริญ?

14นี่แน่ะ, ฟ้าอากาศและฟ้าสวรรค์อันสูงเป็นของพระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้า, และแผ่นดินโลกกับสิ่งสารพัตรเป็นของพระองค์.

15แต่พระยะโฮวาได้ทรงยินดีในปู่ย่าตายายของเจ้าและรักเขา, และได้ทรงเลือกเผ่าพันธุ์ของเขา, คือเจ้าทั้งหลายยิ่งมากกว่าคนทั้งปวง, เหมือนเป็นอยู่ทุกวันนี้.

16เหตุฉะนี้ใจ (หยิ่งมานะ) ของเจ้าทั้งหลายก็จงถ่อมน้อมลง, และอย่าให้ใจคอแข็งกระด้างอีกเลย.

17ด้วยพระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้า. เป็นพระเจ้าเหนือพระอื่นทั้ง ปวง, เป็นพระองค์เจ้าเหนือเจ้านายทั้งหลาย, พระเจ้าองค์ใหญ่, ผู้ทรงฤทธิ์อันน่ากลัว. ผู้มิได้เห็นแก่บุคคลผู้ใด, และมิได้เห็นแก่อามิษสินบน.

18พระองค์ทรงรับฟ้องของลูกกำพร้าและหญิงหม้าย. และทรงเมตตาคนแขกเมือง, โดยได้ประทานอาหารและเครื่องนุ่งห่มให้เขา

19เหตุฉะนี้ เจ้าทั้งหลายจงรักคนที่เป็นแขกเมือง; เพราะเจ้าทั้งหลายเองได้เป็นแขกเมืองอยู่ในประเทศอายฆุบโต.

20จงเกรงกลัวพระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้า; จงปฏิบัติและนับถือพระองค์; จงสาบานด้วยนามของพระองค์

21พระองค์เป็นที่ยกย่องของเจ้าทั้งหลาย, และเป็นพระเจ้าของเจ้าทั้งหลาย. ผู้ที่ได้ทรงกระทำการใหญ่ และการน่ากลัวเหล่านี้, ซึ่งตาของเจ้าทั้งหลายได้เห็น.

22ปู่ย่าดายายของเจ้าได้ลงไปยังประเทศอายฆุบโตเป็นคนเจ็ดสิบคน; และบัดนี้พระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าได้บันดาลให้เจ้ามากขึ้นดุจดาวในอวกาศ

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →