Deuteronomy 5

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1โมเซได้เรียกบรรดาพวกยิศราเอล, กล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า, ดูกรพวกยิศราเอล, จงฟังข้อกฎหมาย และข้อพิพากษาทั้งหลายซึ่งเรากล่าวไว้ในหูเจ้าทั้งหลายในวันนี้, เพื่อเจ้าทั้งหลายจะได้เรียนจำ. และรักษาทำตามบัญญัติเหล่านั้น.

2พระยะโฮวาพระเจ้าของเราได้ตั้งคำสัญญาไม ตรีไว้กับเราทั้งหลายที่โฮเร็บ.

3พระยะโฮวามิได้ทรงตั้งคำสัญญาไมตรีนี้ไว้กับปู่ย่าตายายของเรา, แต่กับเราทั้งหลาย, คือเราทั้งหลาย, บรรดาที่มีชีวิตอยู่ทุกวันนี้.

4พระยะโฮวาได้ตรัสแก่เจ้าทั้งหลาย ฉะเพาะพระพักตรพระองค์ที่ภูเขาจากท่ามกลางเปลวเพลิง.

5(ครั้งนั้น เราก็ได้ยืนอยู่ท่ามกลางพระยะโฮวากับเจ้าทั้งหลาย. เพื่อจะนำคำพระยะโฮวามาแจ้งแก่เจ้าทั้งหลาย: เพราะเจ้าทั้งหลายมีความกลัวเปลวเพลิง, และมิได้ขึ้นไปบนภูเขานั้น) พระองค์ตรัสว่า,

6เราคือยะโฮวาพระเจ้าของเจ้า, ผู้ได้นำเจ้าออกจากแผ่นดินอายฆุบโต, และออกจากซึ่งเป็นทาสนั้น

7อย่าได้มีพระเจ้าอื่นต่อหน้าเราเลย

8อย่าทำรูปเคารพสำหรับตน, เป็นสันฐานรูปสิ่งหนึ่งสิ่งใดซึ่งมีอยู่ในฟ้าอากาศเบื้องบนหรือซึ่งมีอยู่ที่แผ่นดินเบื้องล่าง, หรือซึ่งมีอยู่ในน้ำใต้แผ่นดิน:

9อย่ากราบไหว้, หรือปฏิบัติรูปเหล่านั้น, ด้วยเรา, คือยะโฮวาพระเจ้าของเจ้า, เป็นพระเจ้าหวงแหน, ให้โทษของบิดาที่ชังเรานั้นติดเนื่องจนถึงลูกหลาน, กระทั่งสามชั่วสี่ชั่วอายุคน;

10แต่แสดงความกรุณาแก่ผู้ที่รักเรา และรักษาบัญญัติของเราถึงหลายพันชั่วอายุ

11อย่าออกนามยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าเปล่าๆ: ด้วยผู้ที่ออกพระนามของพระองค์เล่นเปล่าๆ นั้น ยะโฮวาจะไม่ปรับโทษหามิได้

12จงนับถือวันซะบาโต, ถือเป็นวันบริสุทธิ์ตามคำยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าได้ตรัสสั่งไว้แก่เจ้า.

13จงทำการงานของเจ้าให้สำเร็จ; ในระหว่างหกวัน.

14แต่วันที่เจ็ดนั้นเป็นซะบาโตของยะโฮวาพระเจ้าของเจ้า: ในวันนั้นอย่ากระทำการงานสิ่งใดๆ, คือเจ้าเอง, หรือบุตราบุตรีของเจ้า, หรือทาสาทาสีของเจ้า, หรือตัวโคของเจ้า, หรือตัวลาของเจ้า, หรือบรรดาสัตว์ใช้ของเจ้า, หรือแขกที่มาอาศัยอยู่ข้างในประตูเมืองของเจ้า; เพื่อทาสาทาสีของเจ้าจะหยุดการหายเหนื่อยเหมือนตัวเจ้า.

15จงระลึกว่าเจ้าได้เป็นทาสในประเทศอายฆุบโต, และยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าได้พาเจ้าออกมาจากที่นั่นด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ และด้วยพระกรเหยียดออกนั้น: เหตุฉะนี้ยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าได้บัญชาสั่งให้เจ้ารักษาวันซะบาโตนั้น

16จงนับถือบิดามารดาของตน, ตามคำยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าตรัสสั่งนั้น; เพื่อเจ้าจะมีชีวิตยืนนาน, และจำเริญอยู่บนแผ่นดิน. ซึ่งยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าประทานให้แก่เจ้า

17อย่าฆ่าคน

18อย่าล่วงประเวณีสามีภรรยา

19อย่าลักทรัพย์

20อย่าเป็นพะยานกล่าวความเท็จต่อเพื่อนบ้าน

21อย่าโลภภรรยาของเพื่อนบ้าน; อย่าโลภเรือนของเพื่อนบ้าน, หรือไร่นาของเขา, หรือทาสาของเขา, หรือทาสีของเขา, ตัวโค, หรือตัวลาของเขา. หรือสิ่งหนึ่งสิ่งใดที่เป็นของๆ เพื่อนบ้านนั้น

22คำเหล่านี้พระยะโฮวาได้ตรัสแก่เจ้าทั้งหลาย ผู้ประชุมกันที่ภูเขาออกจากท่ามกลางเปลวเพลิง, มีเมฆมืดนัก, พระองค์ตรัสด้วยพระสุระเสียงอันดัง; พระองค์หาได้ตรัสอะไรต่อไปอีกไม่. และพระองค์ได้ทรงจารึกคำเหล่านี้ไว้ที่แผ่นศิลาสองแผ่น, แล้วประทานให้ไว้กับเรา.

23และอยู่มา, เมื่อเจ้าทั้งหลายได้ยินพระสุระเสียงออกมาจากท่ามกลางความมืดนั้น. ด้วยภูเขานั้นไหม้อยู่ด้วยเปลวเพลิง, เจ้าทั้งหลายจึงได้เข้ามาหาเรา, คือบรรดาผู้ใหญ่และผู้เฒ่าผู้แก่;

24แล้วว่า, นี่แน่ะ, พระยะโฮวาพระเจ้าของเราได้ทรงสำแดงแก่เราทั้งหลาย ซึ่งรัศมี, และอานุภาพของพระองค์, และเราทั้งหลายได้ยินพระสุระเสียงของพระองค์ออกมาจากท่ามกลางเปลวเพลิง. ในวันนี้เราทั้งหลายได้เห็นแล้วว่าพระเจ้าได้ตรัสด้วยมนุษย์, และมนุษย์นั้นยังมีชีวิตอยู่.

25เหตฉะนี้เราทั้งหลายจะต้องตายเสียทำไม? เพราะเปลวเพลิงอันใหญ่นี้จะประหารชีวิตเราทั้งหลายเสีย: ถ้าเราทั้งหลายจะได้ยินพระสุระเสียงพระยะโฮวาพระเจ้าของเราต่อไปอีก. เราจะต้องตายเสีย.

26เพราะในบรรดาเนื้อหนัง, ผู้ใดได้ยินพระสุระเสียงพระเจ้าผู้ทรงชีวิตอยู่เล่า?

27ท่านจงเข้าไปใกล้, ฟังบรรดาถ้อยคำซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของข้าพเจ้าจะตรัสนั้น: แล้วจงกล่าวแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายบรรดาถ้อยคำซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของข้าพเจ้าจะตรัสแก่ท่านนั้น; ข้าพเจ้าทั้งหลายจะเชื่อฟัง, และทำตามถ้อยคำนั้น

28แล้วพระยะโฮวาได้ทรงสดับคำของเจ้าทั้งหลาย. ที่มาพูดกับเรานั้น; และพระยะโฮวาตรัสแก่เราว่า. เราได้ยินเสียงวาจาของคนเหล่านี้แล้ว, ซึ่งเขามาพูดกับเจ้านั้น. ซึ่งเขาทั้งหลายได้ว่านั้นก็ดีแล้ว:

29ให้คนเหล่านี้มีใจเกรงกลัว, และรักษาข้อบัญญัติทั้งหลายของเราเสมอ, เพื่อเขาทั้งหลายกับลูกหลานของเขาจะได้จำเริญอยู่เป็นนิตย์!

30เจ้าจงไปกล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า, จงกลับไปที่อยู่ของตนทุกคนเถิด,

31แต่ฝ่ายตัวเจ้า, จงยืนอยู่ที่นี่ใกล้กับเรา, และเราจะกล่าวข้อบัญญัติ, ข้อกฎหมาย, และข้อพิพากษาทั้งหลายแก่เจ้า, ที่จะให้สอนเขาเหล่านั้น, เพื่อเขาจะได้ประพฤติตามบัญญัติเหล่านั้นที่แผ่นดินซึ่งเราจะให้เขาไปปกครองอยู่นั้น

32เหตุฉะนี้ เจ้าทั้งหลายจงระวังทำตามถ้อยคำพระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าได้บัญญัติไว้นั้น: อย่าได้หันไปข้างขวาหรือข้างซ้ายมือเลย.

33เจ้าทั้งหลายจงดำเนินตามทางทั้งหลายซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าได้บัญญัติไว้แก่เจ้านั้น. เพื่อเจ้าทั้งหลายจะมีชีวิต. จะจำเริญ, และจะอยู่ช้านานที่แผ่นดิน ซึ่งจะไปปกครองอยู่นั้น

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →