Jeremiah 10

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1ชนอิสราเอล จงฟังสิ่งที่พระยาห์เวห์พูดกับเจ้า

2พระยาห์เวห์พูดดังนี้ว่า “อย่าเอาอย่างวิถีต่างๆ ของชนชาติทั้งหลาย และอย่าตกใจกลัวหมายสำคัญต่างๆ ในฟ้าสวรรค์ อย่างที่ชนชาติทั้งหลายหวาดกลัวอยู่นั้น

3เพราะการกระทำของชนชาติต่างๆ ก็ไร้ค่า เขาโค่นต้นไม้ต้นหนึ่งจากป่า ให้ช่างฝีมือใช้สิ่วแกะสลักเป็นรูปทรง

4พวกเขาตกแต่งด้วยทองและเงิน จากนั้นใช้ค้อนและตะปูตอกตรึงให้อยู่กับที่อย่างแน่นหนา เพื่อมันจะไม่โอนเอน

5ก็เหมือนหุ่นไล่กาในสวนแตงกวา เทวรูปมันพูดไม่ได้ ต้องอาศัยคนยกไป เพราะมันเดินไม่ได้ อย่าไปกลัวพวกมัน เพราะมันทำอะไรไม่ได้ ไม่ว่าทำดีหรือทำร้าย”

6ไม่มีผู้ใดเหมือนพระองค์พระยาห์เวห์ พระองค์ยิ่งใหญ่ และนามของพระองค์เปี่ยมด้วยฤทธิ์เดช

7ใครเล่าจะไม่เกรงกลัวพระองค์ องค์กษัตริย์แห่งชนชาติทั้งมวล เกียรตินี้คู่ควรแด่พระองค์ ในบรรดาผู้นำที่ชาญฉลาดของชนชาติทั้งปวง และอาณาจักรทั้งปวงของพวกเขา ไม่มีผู้ใดเหมือนพระองค์

8พวกเขาล้วนไร้ความคิดและโง่เขลา พวกเขาถูกสอนโดยเทวรูปไม้ไร้ค่า

9เขานำเงินที่ถูกเคาะแล้วมาจากเมืองทารชิช และทองคำจากเมืองอุฟาส รูปเคารพที่ช่างฝีมือ ช่างทองทำไว้ ก็ได้สวมชุดสีน้ำเงินและสีม่วง ทั้งหมดล้วนทำขึ้นโดยช่างที่ชำนาญ

10แต่พระยาห์เวห์เป็นพระเจ้าเที่ยงแท้ พระองค์เป็นพระเจ้าผู้มีชีวิตอยู่ เป็นองค์กษัตริย์ตลอดนิรันดร์ เมื่อพระองค์โกรธ โลกก็สะเทือนสะท้าน ชนชาติทั้งหลายไม่อาจทนต่อความโกรธของพระองค์ได้

11“จงบอกพวกเขาว่า ‘เทพเจ้าผู้ไม่ได้สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก พวกมันจะพินาศไปจากโลกและจากใต้ฟ้าสวรรค์’ ”

12แต่พระเจ้าสร้างโลกโดยฤทธิ์เดช สถาปนาพิภพไว้ด้วยสติปัญญา และคลี่ฟ้าสวรรค์ออกด้วยความเข้าใจ

13เมื่อพระองค์เปล่งเสียง ห้วงน้ำในฟ้าสวรรค์ก็ร้องคำราม พระองค์ให้เมฆลอยขึ้นจากสุดปลายแผ่นดินโลก ส่งฟ้าแลบให้มากับสายฝน และนำกระแสลมออกมาจากคลัง

14มนุษย์ทุกคนไร้ความคิดและขาดความรู้ ช่างทองทุกคนก็อับอายเพราะรูปเคารพของตน เทวรูปของเขาเป็นสิ่งจอมปลอม พวกมันไม่มีลมหายใจ

15พวกมันไร้ค่า เป็นสิ่งที่น่าเยาะเย้ย เมื่อถึงเวลาพิพากษามันก็พินาศ

16แต่พระองค์ผู้มีกรรมสิทธิ์เหนือยาโคบไม่เหมือนเทวรูปเหล่านี้ เพราะพระองค์เป็นพระผู้สร้างสรรพสิ่ง รวมทั้งอิสราเอลประชาชนที่เป็นกรรมสิทธิ์ของพระองค์ นามของพระองค์คือพระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์

17ประชาชนที่ถูกล้อมเมืองไว้ จงเก็บข้าวของออกจากดินแดนนั้นเถิด

18เพราะพระยาห์เวห์พูดว่า “บัดนี้เราจะเหวี่ยง ผู้ที่อาศัยอยู่ในดินแดนนี้ออกไป เราจะนำความทุกข์เข็ญมาให้พวกเขา เพื่อเขาจะรับรู้ถึงความโกรธของเรา”

19วิบัติแก่ข้าพเจ้าด้วยการบาดเจ็บนี้! บาดแผลของข้าพเจ้ารักษาไม่ได้! กระนั้นข้าพเจ้าก็บอกตัวเองว่า “นี่เป็นความเจ็บปวดของเรา และเราก็ต้องทนให้ได้”

20เต็นท์ของข้าพเจ้าถูกทำลายสิ้น เชือกขึงทั้งหมดก็ขาดผึง ลูกๆ ไปจากข้าพเจ้าหมด ไม่เหลือใครอยู่ช่วยกางเต็นท์ หรือสร้างที่พักพิงให้ข้าพเจ้า

21คนเลี้ยงแกะก็ไร้ความคิด และไม่ได้ถามพระยาห์เวห์ ดังนั้นเขาจึงไม่เจริญ และฝูงแกะของเขาก็กระจายไปหมด

22ฟังสิ! มีรายงานข่าวมาว่า เสียงอึกทึกดังมาจากแผ่นดินทางเหนือ! เขาจะทำให้หัวเมืองของยูดาห์รกร้าง เป็นถิ่นของหมาใน

23พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้ารู้ว่าผู้คนไม่ได้เป็นเจ้าของชีวิตตัวเอง ไม่ได้เป็นผู้บงการย่างก้าวของตน

24ขอพระยาห์เวห์ฝึกวินัยข้าพเจ้าเถิด แต่ขอให้อยู่ในขอบเขตที่เหมาะสม อย่าทำด้วยความโกรธ ไม่เช่นนั้นข้าพเจ้าจะพินาศไป

25ขอระบายความโกรธลงเหนือชนชาติต่างๆ ที่ไม่ยอมรับพระองค์ และเหนือชนชาติที่ไม่ร้องออกนามของพระองค์ เพราะพวกเขาได้กลืนกินยาโคบ พวกเขากลืนกินจนหมดสิ้น และทำลายถิ่นฐานบ้านเกิดของยาโคบ

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →