Jeremiah 8

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →

1พระยาห์เวห์ประกาศว่า “เมื่อถึงเวลานั้นกระดูกของกษัตริย์และขุนนางของยูดาห์ กระดูกของปุโรหิตและผู้เผยพระวจนะ และกระดูกของชาวเยรูซาเล็มจะถูกขุดออกมาจากหลุมฝังศพ

2และถูกทิ้งกระจายไว้ภายใต้ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และหมู่ดาวแห่งฟ้าสวรรค์ซึ่งพวกเขารักและปรนนิบัติ ติดตามขอคำปรึกษาและนมัสการ กระดูกของพวกเขาจะไม่ถูกเก็บรวบรวมหรือฝังไว้ แต่จะเป็นเหมือนมูลทิ้งไว้บนพื้นดิน

3และคนที่เหลือรอดอยู่ในชนชาติชั่วร้ายนี้ จะเรียกหาความตายมากกว่ามีชีวิตอยู่ในที่ซึ่งเราจะเนรเทศเขาไป” พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ประกาศดังนี้

4“จงไปบอกพวกเขาว่า พระยาห์เวห์พูดดังนี้ ‘เมื่อคนล้มลง พวกเขาจะไม่ลุกขึ้นหรือ เมื่อคนไปผิดทาง พวกเขาจะไม่ย้อนกลับมาหรือ

5แล้วทำไมคนเหล่านี้หันไปทางอื่น เหตุใดเยรูซาเล็มจึงหันไปทางอื่นเสมอ พวกเขายึดติดกับความหลอกลวง พวกเขาไม่ยอมหันกลับมา

6เราตั้งใจฟัง แต่พวกเขาไม่พูดสิ่งที่ถูกต้อง ไม่มีใครในพวกเขากลับใจจากความชั่วของตน’ และพูดว่า ‘ข้าได้ทำอะไรลงไป’ แต่ละคนไปตามทางของตนเอง เหมือนม้าทะยานออกศึก

7แม้แต่นกกระสาในท้องฟ้า ยังรู้กำหนดฤดูกาล นกพิราบ นกกระเรียน และนกนางแอ่น ยังสังเกตว่าได้เวลาอพยพ แต่ประชาชนของเรา ไม่รู้ข้อกำหนดของพระยาห์เวห์

8เจ้าพูดออกมาได้อย่างไรว่า ‘เราเฉลียวฉลาด เพราะเรามีกฎบัญญัติของพระยาห์เวห์’ ในเมื่อปากกามุสาของพวกอาลักษณ์ ได้บิดเบือนกฎบัญญัตินั้น

9คนฉลาดเหล่านั้นจะต้องอับอาย พวกเขาจะหวาดกลัวและติดกับ เนื่องจากได้ปฏิเสธพระวจนะของพระยาห์เวห์ เขามีสติปัญญาประเภทไหนกัน

10ดังนั้นเราจะยกภรรยาของพวกเขาให้ชายอื่น และยกที่นาของเขาให้เจ้าของคนใหม่ ตั้งแต่ผู้น้อยที่สุดจนถึงผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ล้วนโลภมุ่งกำไร พวกผู้เผยพระวจนะและปุโรหิตก็ไม่ต่างกัน ล้วนโกหกหลอกลวง

11พวกเขาทำแผลให้คนของเรา ราวกับว่าไม่ร้ายแรงเท่าไร พวกเขาพูดว่า ‘สันติสุข สันติสุข’ ทั้งที่ไม่มีสันติสุข

12พวกเขาละอายใจในพฤติกรรมน่ารังเกียจของตนบ้างไหม ไม่เลย พวกเขาไม่ละอายสักนิด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอายเป็นอย่างไร ฉะนั้นพวกเขาจะล้มลงในหมู่ผู้ที่ล้มลง จะตกต่ำลงเมื่อเราลงโทษเขา” พระยาห์เวห์พูดดังนั้น

13พระยาห์เวห์ประกาศว่า “เราจะริบผลิตผลของเขาไป จะไม่มีผลองุ่นติดอยู่บนเถา ไม่มีมะเดื่อบนต้น ใบของมันจะเหี่ยวเฉาไป อะไรที่เราให้พวกเขาไว้ จะถูกยึดไป

14เราจะมานั่งอยู่ที่นี่ทำไม มาเถิด ไปด้วยกัน! ให้เราหนีไปที่หัวเมืองป้อมปราการต่างๆ ไปตายเสียที่นั่น! เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรากำหนดให้เราพินาศ และยื่นยาพิษให้เราดื่ม เพราะเราได้ทำบาปต่อพระองค์

15เรามุ่งหวังสันติสุข แต่ไม่มีสิ่งดีเกิดขึ้น เรามุ่งหวังเวลาแห่งการเยียวยา แต่ก็มีเพียงความสยดสยอง

16เสียงหายใจฟืดฟาดของม้าฝ่ายศัตรู ได้ยินมาจากเมืองดาน ทั้งแผ่นดินสั่นสะเทือน ด้วยเสียงม้าศึก ศัตรูกำลังมาเขมือบ แผ่นดินนี้และทุกสิ่งที่นี่ ทั้งนครและคนที่อาศัยอยู่ในนั้น

17ดูสิ เราจะส่งงูพิษมาในหมู่พวกเจ้า งูพิษซึ่งไม่มีใครสะกดได้ จะมาฉกเจ้า” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น

18พระองค์ผู้ปลอบโยน ข้าพเจ้าในยามโศกเศร้า ใจของข้าพเจ้าอ่อนล้าอยู่ภายใน

19ฟังเสียงร่ำไห้ของชนชาติของข้าพเจ้า จากแดนไกลโพ้นเถิด พวกเขาถามว่า “พระยาห์เวห์ไม่อยู่ในศิโยนหรือ องค์กษัตริย์แห่งศิโยนไม่อยู่ที่นั่นแล้วหรือ ทำไมพวกเขาจึงกระตุ้นให้เราโกรธด้วยรูปเคารพ และด้วยเทวรูปต่างชาติอันไร้ค่า

20ฤดูเก็บเกี่ยวผ่านพ้นไป ฤดูร้อนก็สิ้นสุดแล้ว และเราก็ยังไม่ได้รับความรอด

21เพราะชนชาติของข้าพเจ้าถูกบดขยี้ ข้าพเจ้าจึงแหลกสลายไปด้วย ข้าพเจ้าโศกเศร้า และความสยดสยองเกาะกุมข้าพเจ้า

22ในกิเลอาดไม่มียาทาหรือ ที่นั่นไม่มีแพทย์เลยหรือ ทำไมจึงไม่มีการรักษาบาดแผล ให้ชนชาติของข้าพเจ้า”

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →