Jeremiah 44

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 43 Jump to: Chapter 45 →

1ถ้อยคำซึ่งมีมาถึงเยเรมีย์เกี่ยวกับชาวยิวทั้งปวงที่อาศัยอยู่ในอียิปต์ล่าง ที่มิกดล ทาห์ปานเหส เมมฟิส และอียิปต์ตอนบนความว่า

2“พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ พระเจ้าแห่งอิสราเอลพูดดังนี้ว่า เจ้าได้เห็นภัยพิบัติใหญ่หลวงซึ่งเราได้นำมายังเยรูซาเล็มและเมืองทั้งสิ้นของยูดาห์แล้ว ทุกวันนี้ต้องตกอยู่ในสภาพถูกทิ้งร้างและปรักหักพัง

3เพราะความชั่วที่พวกเขาได้ทำ เขากระตุ้นให้เราโกรธด้วยการเผาเครื่องหอมและนมัสการพระอื่นๆ ที่ทั้งพวกเขา พวกเจ้า หรือบรรพบุรุษของเจ้าก็ไม่รู้จักมาก่อน

4เราส่งผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของเรามาเตือนเขาครั้งแล้วครั้งเล่าว่า ‘อย่าทำสิ่งที่น่าชิงชังที่เราเกลียดนี้!’

5แต่เขาก็ไม่ฟังหรือใส่ใจ ไม่ยอมหันจากความชั่วร้าย หรือหยุดเผาเครื่องหอมให้พระต่างๆ

6ฉะนั้น เราจึงเทความเกรี้ยวกราดของเราลงมา ให้มันโหมกระหน่ำเมืองต่างๆ ของยูดาห์ และถนนหนทางในเยรูซาเล็ม และทำให้กลายเป็นซากหักพังรกร้างอย่างที่เป็นทุกวันนี้”

7บัดนี้ พระยาห์เวห์พระเจ้าผู้มีฤทธิ์ พระเจ้าแห่งอิสราเอลพูดดังนี้ว่า “ทำไมพวกเจ้าถึงนำหายนะมาสู่ตนเองด้วยการพรากผู้คนชายหญิง และลูกเล็กเด็กแดงมาจากยูดาห์ และทำให้พวกเจ้าไม่หลงเหลืออยู่เลย

8ทำไมถึงกระตุ้นความโกรธของเราด้วยรูปเคารพที่เจ้าสร้างขึ้น และเผาเครื่องหอมแก่พระอื่นในอียิปต์ แผ่นดินที่เจ้ามาอาศัยอยู่ เจ้าจะทำลายตัวเอง และทำให้ตัวเองเป็นคำสาปแช่ง และเป็นที่ติเตียนท่ามกลางชนชาติในโลก

9เจ้าลืมความชั่วที่บรรพบุรุษและพวกกษัตริย์กับราชินีแห่งยูดาห์ได้ทำแล้วหรือ รวมถึงความชั่วของเจ้าเองกับภรรยาในดินแดนยูดาห์และตามถนนในเยรูซาเล็ม

10จนถึงวันนี้ พวกเจ้าก็ไม่ได้ถ่อมใจ ยำเกรง ทำตามกฎบัญญัติและกฎเกณฑ์ ซึ่งเราตั้งไว้ต่อหน้าเจ้ากับบรรพบุรุษของเจ้า”

11ฉะนั้น พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ พระเจ้าแห่งอิสราเอลพูดดังนี้ว่า “เราตั้งใจจะนำภัยพิบัติมาเหนือเจ้าและทำลายยูดาห์จนสิ้น

12เราจะลงโทษคนยูดาห์ที่หลงเหลืออยู่ที่ตั้งใจจะมาตั้งรกรากในอียิปต์ พวกเขาจะพินาศสิ้นในแผ่นดินอียิปต์เพราะสงครามหรือการกันดารอาหาร ตั้งแต่ผู้ต่ำต้อยที่สุดจนถึงผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด จะตายเพราะสงครามหรือการกันดารอาหาร พวกเขาจะกลายเป็นคำสาปแช่ง เป็นที่สยดสยอง แช่งด่าและเป็นที่ติเตียน

13เราจะลงโทษพวกที่อยู่ในแผ่นดินอียิปต์ด้วยสงคราม การกันดารอาหาร และโรคระบาดเหมือนที่เราได้ลงโทษเยรูซาเล็ม

14คนยูดาห์ที่หลงเหลืออยู่ซึ่งไปอาศัยในแผ่นดินอียิปต์นั้น จะไม่มีสักคนที่หนีพ้นหรือรอดกลับไปดินแดนยูดาห์ ที่เขาปรารถนาจะกลับไปอยู่ จะไม่มีใครได้กลับไปเว้นแต่ผู้ลี้ภัยไม่กี่คน”

15พวกผู้ชายที่รู้ว่าภรรยาของตนเผาเครื่องหอมถวายเทพเจ้า พร้อมกับพวกผู้หญิงที่นั่นซึ่งมารวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ รวมถึงทุกคนที่อาศัยอยู่ในอียิปต์ตอนบนและตอนล่าง จึงตอบเยเรมีย์ว่า

16“เราจะไม่ฟังถ้อยคำที่ท่านอ้างนามพระยาห์เวห์มาพูดกับเรา!

17เราจะทำทุกอย่างตามที่เราพูดไว้อย่างแน่นอน คือเผาเครื่องหอมแด่เทวีแห่งสวรรค์และรินเครื่องดื่มบูชาถวายนาง เหมือนที่เรากับบรรพบุรุษ กษัตริย์ของเรากับพวกข้าราชการทำในเมืองต่างๆ ของยูดาห์ และตามถนนในเยรูซาเล็ม ครั้งนั้น เรามีอาหารกินเหลือเฟือและสุขสบายดี ไม่มีภัยอันตรายใดๆ

18แต่เมื่อเราเลิกเผาเครื่องหอมแด่เทวีแห่งสวรรค์ เลิกรินเครื่องดื่มบูชาถวายนาง เราก็ไม่เหลืออะไรและพินาศ เพราะสงครามและการกันดารอาหาร”

19พวกผู้หญิงพูดด้วยว่า “เมื่อเราเผาเครื่องหอม รินเครื่องดื่มบูชาแด่เทวีแห่งสวรรค์ และทำขนมถวายตามรูปนางนั้น สามีของเราไม่รู้งั้นหรือ”

20เยเรมีย์จึงพูดกับชายหญิงที่ตอบเขานั้นว่า

21“พระยาห์เวห์ไม่ได้จดจำและระลึกถึงเครื่องหอมที่ท่านกับบรรพบุรุษ กษัตริย์ ข้าราชการกับประชาชนแผ่นดินนี้ เผาถวายในเมืองต่างๆ ของยูดาห์และตามถนนในเยรูซาเล็มหรือ

22เมื่อพระยาห์เวห์อดกลั้นกับการกระทำชั่วร้าย และสิ่งน่ารังเกียจที่ท่านทำต่อไปไม่ได้ ดินแดนของท่านจึงกลายเป็นคำสาปแช่ง รกร้างไร้คนอาศัยเช่นทุกวันนี้

23ก็เพราะท่านได้เผาเครื่องหอม และทำบาปต่อพระยาห์เวห์ ไม่เชื่อฟังพระองค์หรือทำตามกฎบัญญัติ กฎเกณฑ์ และข้อตกลงของพระองค์ ภัยพิบัตินี้จึงเกิดกับท่านอย่างที่เห็นอยู่นี้”

24แล้วเยเรมีย์กล่าวกับประชาชน รวมทั้งพวกผู้หญิงว่า “ชาวยูดาห์ทั้งปวงที่อยู่ในแผ่นดินอียิปต์ จงฟังถ้อยคำของพระยาห์เวห์

25พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ พระเจ้าแห่งอิสราเอลพูดดังนี้ว่า พวกเจ้ากับภรรยาได้ทำสิ่งที่เจ้าพูดว่าจะทำ เมื่อพวกเจ้าสัญญาว่า ‘เราจะทำตามที่สาบานไว้ว่าจะเผาเครื่องหอมและรินเครื่องดื่มบูชาถวายเทวีแห่งสวรรค์อย่างแน่นอน’ ก็จงทำต่อไป ทำตามที่เจ้าสัญญาไว้! ตามคำสาบาน!

26แต่เจ้าชาวยิวทั้งปวงที่อยู่ในแผ่นดินอียิปต์นี้ จงฟังถ้อยคำของพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์พูดว่า ‘เราปฏิญาณด้วยนามอันยิ่งใหญ่ของเราว่า จะไม่มีชาวยูดาห์ในอียิปต์สักคน ได้เอ่ยนามของเราหรือปฏิญาณว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด

27เพราะเรากำลังเฝ้าดูพวกเขาเพื่อทำร้าย ไม่ใช่ทำดี ชาวยิวในอียิปต์จะพินาศด้วยสงครามและความอดอยากจนกว่าพวกเขาจะหมดสิ้น

28จะมีน้อยคนที่รอดจากสงครามและได้ออกจากอียิปต์กลับไปยังยูดาห์ แล้วเมื่อนั้นคนยูดาห์ที่เหลืออยู่ทั้งหมดที่มาอาศัยอยู่ในอียิปต์ จะรู้ว่าถ้อยคำของเราหรือของเขากันแน่ที่เป็นจริง’

29พระยาห์เวห์ประกาศว่า ‘นี่คือหมายสำคัญแก่เจ้าว่า เราจะลงโทษเจ้าที่นี่แน่นอน เพื่อเจ้าจะรู้ว่าคำขู่ที่เราจะทำร้ายเจ้านั้นจะเป็นจริง’

30พระยาห์เวห์พูดว่า ‘เราจะส่งฟาโรห์โฮฟรากษัตริย์แห่งอียิปต์ไปไว้ในมือของศัตรูผู้ต้องการฆ่าขา เหมือนที่เรามอบกษัตริย์เศเดคียาห์แห่งยูดาห์ไว้ในมือของกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์แห่งบาบิโลน ศัตรูผู้ต้องการฆ่าเขา’ ”

← Chapter 43 Jump to: Chapter 45 →