Jeremiah 2

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1ถ้อยคำของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า

2“จงไปประกาศให้ชาวเยรูซาเล็มได้ยินดังนี้ พระยาห์เวห์พูดดังนี้ว่า ‘เรายังจำความรักภักดีในวัยเยาว์ของเจ้าได้ เจ้ารักเราประหนึ่งเจ้าสาวของเรา และติดตามเราผ่านถิ่นทุรกันดาร ผ่านดินแดนซึ่งหว่านพืชไม่ได้

3อิสราเอลเคยบริสุทธิ์สำหรับพระยาห์เวห์ เคยเป็นผลแรกที่เก็บเกี่ยว ใครกัดกินอิสราเอลก็มีความผิด และต้องพบกับหายนะ’ ” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น

4ลูกหลานของยาโคบ ทุกตระกูลในเชื้อสายของอิสราเอล จงฟังถ้อยคำของพระยาห์เวห์

5พระยาห์เวห์พูดว่า “บรรพบุรุษของเจ้าพบความผิดอะไรในตัวเรา จึงได้เตลิดไปไกลจากเราเช่นนี้ พวกเขาไปติดตามรูปเคารพไร้ค่า และทำให้ตัวเองไร้ค่าไป

6พวกเขาไม่ได้ถามว่า ‘อยู่ที่ใดพระยาห์เวห์ ผู้พาเราออกมาจากอียิปต์ นำเราผ่านถิ่นทุรกันดารแห้งแล้ง ผ่านดินแดนแห่งทะเลทรายและหุบเขา ดินแดนแห้งแล้งและมืดมิดที่สุด ดินแดนซึ่งไม่มีใครผ่านไปหรืออาศัยอยู่’

7เรานำเจ้ามายังแผ่นดินอันอุดมสมบูรณ์ ให้กินผลิตผลชั้นดีมากมาย แต่เจ้าทำให้แผ่นดินของเราเป็นมลทิน และทำให้มรดกของเราเป็นสิ่งที่น่าชิงชัง

8ปุโรหิตทั้งหลายไม่ถามว่า ‘พระยาห์เวห์อยู่ที่ไหน’ คนเหล่านั้นที่รักษากฎหมายไม่รู้จักเรา บรรดาผู้นำก็กบฏต่อเรา ผู้เผยพระวจนะพยากรณ์ในนามพระบาอัล ไปติดตามรูปเคารพไร้ค่า

9ดังนั้นเราจึงกล่าวโทษเจ้าอีกครั้ง” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น “และเราจะกล่าวโทษลูกหลานขอเจ้า

10จงข้ามไปยังชายฝั่งไซปรัสและดู ส่งคนไปเคดาร์ แล้วสังเกตให้ดี ว่าเคยมีเรื่องอย่างนี้บ้างไหม

11เคยมีชนชาติไหนเปลี่ยนเทพเจ้าที่เขานับถือหรือไม่ (แม้ว่าเทพเหล่านั้นก็ไม่ใช่พระเจ้า) แต่คนของเราเอาพระเจ้าผู้มีเกียรติสิริของเขา ไปแลกกับรูปเคารพที่ไร้ค่า

12ฟ้าสวรรค์ทั้งหลาย จงตกตะลึงด้วยเรื่องนี้ และสั่นกลัวด้วยความสยดสยองอย่างยิ่ง” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น

13“ประชาชนของเราได้ทำบาปสองอย่างคือ พวกเขาได้ละทิ้งเรา ผู้เป็นธารน้ำแห่งชีวิต และขุดบ่อน้ำรั่วให้ตนเอง ซึ่งเก็บน้ำไว้ไม่ได้

14อิสราเอลเป็นขี้ข้า เป็นทาสตั้งแต่เกิดหรือ แล้วทำไมจึงกลายเป็นของปล้นชิง

15พวกสิงโตคำราม พวกมันร้องคำรามขู่เขา ทำให้ดินแดนของเขารกร้าง เมืองทั้งหมดของเขาถูกเผาและทิ้งร้าง

16ทั้งชาวเมืองเมมฟิสและทาห์ปานเหส ก็ได้ทำให้กะโหลกของเจ้าแตก

17เจ้าทำตัวของเจ้าเองไม่ใช่หรือ ที่เจ้าละทิ้งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ขณะที่พระองค์นำเจ้ามาตามทาง

18ตอนนี้ทำไมเจ้าจึงไปอียิปต์ เพื่อไปดื่มน้ำจากแม่น้ำไนล์ และทำไมจึงไปอัสซีเรีย เพื่อไปดื่มน้ำจากแม่น้ำยูเฟรติส

19ความชั่วร้ายของเจ้าจะลงโทษเจ้า การถอยหลังของเจ้าจะกล่าวโทษเจ้า จงพิจารณาดูและตระหนักว่า มันเลวร้ายและขมขื่นแค่ไหนสำหรับเจ้า เมื่อละทิ้งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า และไม่มีความยำเกรงเราเลย” องค์เจ้านายพระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ประกาศดังนั้น

20“นานมาแล้วเจ้าหักแอกของเจ้า และทำลายพันธนาการของตัวเอง เจ้าพูดว่า ‘ข้าพเจ้าจะไม่รับใช้พระองค์!’ แท้จริง เจ้าเอนกายลงดั่งหญิงโสเภณี บนภูเขาสูงทุกลูก และใต้ต้นไม้ใบดกทุกต้น

21เราปลูกเจ้าไว้เหมือนเถาองุ่นพันธุ์ดี เป็นพันธุ์แท้ที่น่าเชื่อถือ แล้วเจ้ามาเป็นปฏิปักษ์ต่อเรา เสื่อมทรามเป็นเถาองุ่นป่าไปได้อย่างไร

22แม้เจ้าล้างตัวด้วยสบู่ และใช้ผงฟอกสะอาดขนาดไหน แต่คราบความผิดของเจ้าก็ยังอยู่ต่อหน้าเรา” พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตประกาศดังนั้น

23“เจ้าพูดออกมาได้อย่างไรว่า ‘ข้าไม่มีมลทิน ข้าไม่ได้วิ่งตามพระบาอัล’ ก็ดูการประพฤติตัวของเจ้าในหุบเขาสิ จงคิดพิจารณาดูว่าเจ้าทำอะไรลงไป เจ้าเป็นอูฐตัวเมียที่อยู่ไม่สุข วิ่งพล่านไปนั่นไปนี่

24เป็นลาป่าที่คุ้นเคยกับทะเลทราย ทำจมูกฟุดฟิดในฤดูผสมพันธุ์ ใครจะยับยั้งความกระสันของมันได้ ตัวผู้ตัวไหนต้องการเจ้า ก็ไม่ต้องลำบาก ถึงเวลาผสมพันธุ์ พวกมันก็จะพบเจ้า

25อย่าวิ่งจนเท้าเปล่า และจนคอแห้งเลย แต่เจ้าพูดว่า ‘ไม่มีประโยชน์! ข้ารักพระต่างชาติทั้งหลาย และจะต้องติดตามไป’

26ประชาชนอิสราเอลอับอาย เหมือนขโมยขายหน้าเมื่อถูกจับได้ ทั้งตัวเอง กษัตริย์ ข้าราชการ ปุโรหิตและผู้เผยพระวจนะของเขา

27พวกเขาพูดกับท่อนไม้ว่า ‘ท่านเป็นพ่อของข้า’ และกับก้อนหินว่า ‘ท่านให้กำเนิดข้า’ พวกเขาหันหลังให้เรา ไม่ได้หันหน้าให้เรา แต่ถึงเวลาเดือดร้อน กลับพูดว่า ‘โปรดมาช่วยพวกเราด้วย!’

28ไหนล่ะเทพเจ้าที่เจ้าสร้างขึ้นให้ตัวเอง ถ้ามันช่วยเจ้าได้ ก็ให้มา เวลาเจ้าทุกข์ร้อนสิ! เพราะยูดาห์ เจ้ามีเทพเจ้ามากมาย พอกับจำนวนเมืองของเจ้า

29เหตุใดเจ้าจึงกล่าวโทษเรา พวกเจ้าทุกคนล้วนกบฏต่อเรา” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น

30“ลงโทษพลเมืองของเจ้าก็ป่วยการ พวกเขาไม่ดีขึ้นเลย ดาบของเจ้าได้ขย้ำผู้เผยพระวจนะของเจ้า เหมือนสิงโตหิวจัด

31คนรุ่นนี้ จงใคร่ครวญถ้อยคำของพระยาห์เวห์เถิด เราเป็นถิ่นทุรกันดารสำหรับอิสราเอลหรือ เป็นดินแดนมืดมนหรือ ทำไมประชาชนของเราจึงพูดว่า ‘เมื่อเราไปไหนได้อย่างอิสระ เราจะไม่มาหาพระองค์อีกต่อไป’

32หญิงสาวจะลืมอัญมณีของเธอหรือ เจ้าสาวจะลืมเครื่องประดับงานแต่งงานไหม แต่ประชาชนของเราได้ลืมเรา นานจนนับวันไม่ไหว

33เจ้าช่ำชองในการล่าความรัก! แม้หญิงชั่วที่สุดก็มาเรียนจากวิถีของเจ้า

34เสื้อผ้าของเจ้าเปื้อน เลือดคนจนผู้ไร้ความผิด เจ้าฆ่าแม้จับไม่ได้ว่าเขาขโมย แต่ถึงขนาดนี้แล้ว

35เจ้ายังพูดว่า ‘ข้าไม่มีความผิด พระองค์ไม่ได้โกรธข้า’ แต่เราจะพิพากษาโทษเจ้า เพราะเจ้าพูดว่า ‘ข้าไม่ได้ทำบาป’

36ทำไมเจ้าจึงเปลี่ยนไปมา ไปทางโน้น ทางนี้ เจ้าจะผิดหวังกับอียิปต์ เหมือนที่เจ้าเคยผิดหวังกับอัสซีเรีย

37เจ้าจะเอามือกุมศีรษะ ออกมาจากที่นั่นเช่นกัน เพราะพระยาห์เวห์ปฏิเสธพวกคนที่เจ้าเชื่อใจ พวกเขาจะช่วยอะไรเจ้าไม่ได้”

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →