Proverbs 1

Icelandic 2007 (Biblían (2007))

Jump to: Chapter 2 →

1Orðskviðir Salómons Davíðssonar, konungs í Ísrael,

2til þess að menn nemi visku og leiðsögn og læri að meta orð skynseminnar,

3til þess að menn hljóti viturlega leiðsögn, réttsýni, sanngirni og heiðarleika,

4til þess að þeir verði óreyndum til ráðgjafar og veiti unglingum þekkingu og forsjálni,

5hinn vitri hlýðir á og eykur lærdóm sinn, og hinn hyggni þiggur hollráð,

6til þess að menn skilji orðskviði og líkingar, orð spekinganna og gátur þeirra.

7Að óttast Drottin er upphaf þekkingar, afglöpum einum er í nöp við visku og tilsögn.

8Hlýddu, sonur minn, á áminningar föður þíns og hafnaðu ekki viðvörun móður þinnar,

9þær eru yndislegur sveigur á höfði þér og men um háls þinn.

10Sonur minn, þegar skálkar ginna þig, gegndu þeim þá ekki.

11Þegar þeir segja: „Kom með oss. Leggjumst í launsátur til manndrápa, sitjum án tilefnis um saklausa menn,

12gleypum þá lifandi eins og hel, með húð og hári eins og þá sem eru horfnir til dánarheima.

13Alls kyns dýrgripi eignumst vér og fyllum hús vor ránsfeng.

14Þú skalt taka jafnan hlut með oss, einn sjóð skulum vér allir hafa.“

15Sonur minn, gakktu ekki á vegi þeirra, haltu fæti þínum frá slóð þeirra.

16Fætur þeirra eru skjótir til ills og fljótir eru þeir til að úthella blóði.

17Til einskis þenja menn út netið í augsýn allra fleygra fugla,

18slíkir menn sitja um eigið líf og liggja í launsátri fyrir sjálfum sér.

19Þannig fer öllum þeim sem fíknir eru í rangfenginn gróða: fíknin verður þeim að falli.

20Spekin kallar hátt á strætunum og lætur rödd sína gjalla á torgunum.

21Hún hrópar á glaummiklum gatnamótum, við borgarhliðin hefur hún upp rödd sína:

22Hve lengi ætlið þér, fávísu menn, að elska fávísina og hinir háðgjörnu að hafa yndi af háði og heimskingjar að amast við þekkingu?

23Látið skipast við umvöndun mína, ég læt anda minn streyma yfir yður og kunngjöri yður orð mín.

24En þér færðust undan þegar ég kallaði og enginn gaf því gaum þótt ég rétti út höndina,

25heldur létuð þér öll mín ráð sem vind um eyru þjóta og skeyttuð ekki um aðfinnslur mínar

26og því mun ég hlæja að ógæfu yðar og hæða yður þegar ógæfan dynur yfir yður,

27þegar skelfingin hvolfist yfir yður eins og þrumuveður og ógæfa yðar nálgast eins og fellibylur, þegar neyð og angist dynja yfir yður.

28Þá munu þeir kalla á mig en ég mun ekki svara, þeir munu leita mín en ekki finna mig.

29Þeir hötuðust við þekkingu og létu hjá líða að óttast Drottin,

30þeir sinntu ekki ráðum mínum og smáðu alla umvöndun mína

31og því skulu þeir fá að neyta ávaxta breytni sinnar og mettast af eigin vélræði.

32Því að fráhvarf fávísra drepur þá og uggleysi heimskingjanna tortímir þeim.

33En sá sem hlýðir á mig mun búa óhultur og öruggur og engri ógæfu kvíða.

Jump to: Chapter 2 →