bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Jeremiah 9
Jeremiah 9
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 8
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 51
Chapter 52
Chapter 10 →
1
Yèn sirahku kebak banyu, lan mripatku dadi sumberé luh, mesti awan wengi enggonku nangisi patiné para botyah wadoné bangsaku.
2
Yèn aku nduwé tarup ing ara-ara samun, kanggo wong sing nglembara, aku mesti bakal lunga adoh ninggal bangsaku! Awit kabèh wong mlaku bédang, golongané wong sing ora setia.
3
Kuwi pada mentèng ilaté kaya gendéwa sing ala lan duduk kabeneran, ngwasani negara. Tenan, kebatyut-batyut enggoné pada nglakoni sing ala, nanging pada ora kenal marang GUSTI.
4
Apiké saben wong jaga-jaga marang kantyané, lan aja ngandel marang saben sedulur, awit kabèh sedulur dadi tukang ngapus lan saben kantya mlaku mbrana-mbréné gawéané seneng ngarani ala.
5
Sing siji ngapusi sijiné, lan ora ana wong siji-sijia sing tembungé bener, pada ngulinakké ilaté ngomong goroh, pada nindakké kesalahan lan emoh mratobat.
6
Penggawé ala numpuk-numpuk, para wong goroh numpuk-numpuk! Pada ora gelem kenal marang GUSTI.
7
Mulané mengkéné tembungé GUSTI sing ngwasani langit lan bumi: “Aku gelem nglebur lan nguji bangsa iki, awit apa menèh ta sing bisa Tak tindakké kanggo anaké wadon umat-Ku?
8
Ilaté kuwi panah sing matèni, tembung sing kewetu sangka tutuké kuwi ngapus, semauré marang kantyané: tentrem, nanging ing sak njeruhné batiné isi ngintyim-intyim.
9
Apa Aku ora bakal nibakké paukuman marang wong-wong kuwi, awit sangka iki kabèh? Apa Aku ora bakal mbales ukuman marang bangsa sing kaya mengkéné iki? Mengkono tembungé GUSTI.
10
Nangisa lan sambata awit sangka gunung-gunung, lan nangisa awit sangka suketan ing ara-ara samun, awit wis suwung kabèh, nganti ora ana sing ngambah, lan ora krungu menèh swarané kéwan-kéwan, senajana manuk ing awang-awang, senajana kéwan galak wis pada mlayu kabèh, wis ora ana.
11
Aku bakal nggawé Yérusalèm dadi ambruk panggonan delikané asu alasan. Aku bakal nggawé kuta-kuta Yéhuda dadi sepi mamring, ora ana sing manggon menèh.”
12
Endi wong sing wityaksana, sing nganti bisa ngerti bab iki, wong sing nampani tembungé sangka tutuké GUSTI, supaya bisa ngomongké kuwi? Apa sebabé negara iki rusak, suwung kaya ara-ara samun, nganti ora ana wong sing ngambah?
13
Tembungé GUSTI mengkéné: “Awit wong kuwi wis pada nglalèkké angger-angger-Ku, sing wis Tak wènèhaké lan ora ngrungokké marang swara-Ku lan ora nuruti marang kuwi,
14
nanging pada nuruti apa sak karepé atiné, uga miturut marang para Baal kaya sing diwulangké para leluhuré,
15
mulané tembungé GUSTI sing ngwasani langit lan bumi, Gusti Allahé Israèl mengkéné: Aku bakal makani kayu pait marang bangsa iki lan Tak ombèni ratyun.
16
Aku bakal nyebar wong iki ing tengahé para umat sing durung tau kenal wong-wong kuwi lan para leluhuré lan Aku bakal ngetyulké pedang sing ngoyak wong-wong kuwi, nganti arep pada Tak entèkké.”
17
Pada gatèkna! Ngundanga para tukang tangis wadon, supaya pada mréné, lan kongkonen, supaya para wong wadon sing wityaksana, pada mréné!
18
Bèn pada gelis teka lan pada nangisi kita, supaya mripat kita ngetokké luh, lan mripat kita kebek banyu!
19
Awit ing Sion krungu tangis: Oh pada mati aku! Aku pada banget diwirangké! Awit aku kudu pada ninggal negara iki, nanging omah-omahku pada dirubuhké.
20
Hé para wong wadon, rungokna tembungé GUSTI, pada ngrungokna préntahé Gusti; anak-anakmu wadon pada wulangna tangisan lan saben wong wadon mulangana kidung sambat marang kantyané:
21
“Oh, pati wis nlusup ing jendéla-jendéla kita, kraton kita wis pada dileboni, botyah-botyah ing dalan-dalan pada dientèkké, semono uga para nom-noman ing lapangan.
22
Layoné wong-wong pada klèlèran kaya rabuk ing kebon, kaya bentèlan gandum ing sak mburiné wong sing pada panèn, lan ora ana sing nglumpukké.”
23
Tembungé GUSTI mengkéné: “Wong sing wityaksana aja ngendel-ngendelké kawityaksanané, wong rosa aja mamèrké kekuwatané, wong sugih aja ngegung-ngegungké kasugihané;
24
nanging sapa sing arep nyombongké, sombonga sing mengkéné: yèn dèwèké ngerti lan manut marang Aku, yèn Aku iki GUSTI, sing nduduhké katrésnan, keadilan lan kabeneran ing bumi; tenan, kuwi sing ndadèkké senengé ati-Ku,” mengkono tembungé GUSTI.
25
Préntah tembungé GUSTI mengkéné: “bakal tekan ing waktuné enggon-Ku ngekèki paukuman marang wong sing wis sunat, nanging ijik ikuten:
26
wong Egipte, wong Yéhuda, wong Edom, turunané Amon, wong Moab lan kabèh wong sing rambuté dityukur ing iringan mubeng lan wong sing manggon ing ara-ara samun, awit kabèh bangsa ora pada sunat lan tyedak turunané Israèl ya ora disunati atiné.”
← Chapter 8
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 51
Chapter 52
Chapter 10 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52