1 Corinthians 13

Kurdish Bible (PNU) 2016 - Peymana Nû (Încîl)

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1Ger ez bi zimanê mirovan û milyaketan biaxifim, lê belê hezkirina min tune be, ez ê bibim mîna sifira deng derdixe, an jî mîna zîla dikute.

2Ger peyxambertiya min hebe û hemû hemrêzan û hemû zanistiyan zanibim û ger hemû baweriya minî qasî çiyan ji cîh bihejîne hebe, lê belê hezkirina min tune be, ez tuneyiyek im.

3Û ger hemû malên xwe bi sedeqeyî belav bikim û ger bedena xwe bona şewitandinê bidim dest, lê belê hezkirina min tune be, tu fêda vêya ji min re nabe!

4Hezkirin pirr bisebr e û dilovan e; hezkirin çavnebariyê nake; hezkirin pesnê xwe nade, quretiyê nake;

5bi hovîtiyê nake, li menfaeta xwe nagere, hêrs nabe, xerabiyê bi bîr nayne;

6bi neheqiyê kêfxweş nabe, lê belê bi rastiyê ve dilxweş dibe;

7baldirêjiyê li her tiştî dike, bi her tiştî bawer dibe, her tiştî hêvî dike, ji her tiştî re sebir dike.

8Hezkirin tu carî dawî nabe; lê belê dê peyxambertî ji navendê rabin; dê ziman biqedin; zanîn ji navendê rabin.

9Ji ber ku em hindik dizanin, hindik peyxambertiyê dikin.

10Lê belê dema yê kamil bê, dê yên bisînor ji navendê rabin.

11Ez dema zarok bûm, mîna zarokan diaxifîm, mîna zarokan fêhm dikirim û mîna zarokan difikirîm; dema ez bûm zilamek, min dev ji van mijûliyên zarokayî berda.

12Ji ber ku em niha her tiştî mîna diyariyek nîvwindayî ya mirêkê dibînin, lê belê wê demê em ê rû bi rû bibînin; niha zanîna min bisînor e, lê belê wê demê mîna ku ez têm zanîn ez ê bizanibim.

13Lê niha, bawerî, hêvî, hezkirin dimînin û ji vana yê herî mezin hezkirin e.

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →