Jeremiah 38

Burmese MCLZV

← Chapter 37 Jump to: Chapter 39 →

1မႆန္၏သားေရွဖတိ၊ ပါရွုရ၏သားေဂဒလိ၊ ေရွလမိ၏သားေယဟုကလ၊ မာလခိ၏သား ပါရွုရတို႔သည္ျပည္သူတို႔အားငါေျပာဆို လ်က္ေနေသာစကားမ်ားကိုၾကားၾက၏။-

2ငါသည္လူတို႔အားထာဝရဘုရား၏အမိန႔္ ေတာ္ကိုေျပာၾကားသည္မွာ``ဤၿမိဳ႕တြင္ဆက္ လက္ေနထိုင္သူတို႔သည္စစ္ေဘး၊ ငတ္မြတ္ေခါင္း ပါးျခင္းေဘး၊ အနာေရာဂါေဘးတို႔ႏွင့္ေသရ ၾကလိမ့္မည္။ ဗာဗုလုန္အမ်ိဳးသားတို႔ထံသြား ၍လက္နက္ခ်သူတို႔သည္ေသရၾကလိမ့္မည္ မဟုတ္။ သူတို႔သည္ယုတ္စြအဆုံးအသက္ ေဘးမွခ်မ္းသာရာရလ်က္က်န္ရွိၾကလိမ့္ မည္။-

3ငါသည္ဤၿမိဳ႕ကိုဗာဗုလုန္ဘုရင္၏တပ္မ ေတာ္သို႔ေပးအပ္မည္။ သူသည္လည္းဤၿမိဳ႕ ကိုသိမ္းယူလိမ့္မည္'' ဟူ၍ျဖစ္သည္။-

4ထိုအခါမွူးမတ္တို႔သည္မင္းႀကီးအား``ဤ သူကိုသုတ္သင္ပစ္မွျဖစ္ပါမည္။ သူသည္ ဤစကားမ်ားကိုေျပာဆိုျခင္းအားျဖင့္ ၿမိဳ႕တြင္းရွိစစ္သည္သူရဲတို႔အားေလ်ာ့ ေစပါ၏။ ၿမိဳ႕ထဲတြင္အျခားက်န္ရွိေနေသး သူအေပါင္းကိုလည္းဤနည္းအတိုင္းပင္ ျဖစ္ေစပါ၏။ သူသည္လူတို႔၏ေကာင္းက်ိဳး ကိုမရွာ၊ ဆိုးက်ိဳးကိုသာလၽွင္ရွာပါ၏'' ဟုေလၽွာက္ထားၾက၏။-

5သို႔ျဖစ္၍ေဇဒကိမင္းက``ေကာင္းၿပီ။ သူ႔အား သင္တို႔ျပဳလိုရာျပဳၾကေပေလာ့။ သင္တို႔ အားငါမဆီးတား'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။-

6ထို႔ေၾကာင့္မွူးမတ္တို႔သည္ငါ့ကိုယူေဆာင္ကာ နန္းေတာ္ဝင္းအတြင္း၌ရွိေသာမင္းသား မာလခိ၏ေရတြင္းထဲသို႔ႀကိဳးမ်ားျဖင့္ ေလၽွာခ်လိုက္ၾက၏။ ေရတြင္းထဲ၌ေရမရွိ။ ရႊံ့ႏြံမ်ားသာလၽွင္ရွိသျဖင့္ငါသည္ရႊံ့ႏြံ တြင္ကၽြံနစ္လ်က္ေနေလ၏။-

7သို႔ရာတြင္နန္းေတာ္အမွုထမ္းဆူဒန္အမ်ိဳး သားမိန္းမစိုးဧဗဒေမလက္သည္ ဤသို႔ထို သူတို႔ကေရတြင္းထဲသို႔ခ်လိုက္ေၾကာင္းကို ၾကားသိသြားေလသည္။ ထိုအခ်ိန္၌မင္းႀကီး သည္ဗယၤာမိန္တံခါးအနီးတြင္ညီလာခံ လ်က္ေန၏။-

8သို႔ျဖစ္၍ဧဗဒေမလက္သည္နန္းေတာ္မွ ထိုအရပ္သို႔သြားၿပီးလၽွင္မင္းႀကီးအား၊-

9``အရွင္မင္းႀကီး၊ ဤသူတို႔ျပဳခဲ့ၾကသည့္ အမွုမ်ားသည္မွားပါ၏။ သူတို႔သည္ေယရမိ အားေရတြင္းထဲသို႔ခ်ခဲ့ၾကပါၿပီ။ သူသည္ ဧကန္မုခ်အစာငတ္၍ေသရပါလိမ့္မည္။ ၿမိဳ႕တြင္း၌လည္းအစာေရစာမရွိေတာ့ ပါ'' ဟုေလၽွာက္ေလ၏။-

10ထိုအခါမင္းႀကီးသည္ဧဗဒေမလက္အား ထိုအရပ္တြင္ရွိသည့္လူသုံးေယာက္ကိုေခၚ ယူကာ ေယရမိမေသမီေရတြင္းထဲမွဆယ္ ယူေစေတာ္မူ၏။-

11ထို႔ေၾကာင့္ဧဗဒေမလက္သည္လူတို႔ေခၚကာ ထိုနန္းေတာ္ပစၥည္းသိုေလွာင္ခန္းသို႔ဝင္ၿပီး လၽွင္ ေဟာင္းႏြမ္းေသာအဝတ္စုတ္မ်ားကိုယူ ၿပီးလၽွင္ ေရတြင္းထဲ၌ရွိေသာငါ့ထံသို႔ ႀကိဳးမ်ားႏွင့္အတူခ်၍ေပးေလသည္။-

12ထိုေနာက္ဧဗဒေမလက္သည္ငါ့အား``သင့္ အားႀကိဳးမ်ားမပြန္းမရွနိုင္ေစရန္ ဤ အဝတ္စုတ္ကိုသင္၏ခ်ိဳင္းေအာက္တြင္ခံ ၍ထားေလာ့'' ဟုဆို၏။ ငါသည္ဤအတိုင္း ျပဳ၏။-

13ထိုေနာက္သူတို႔သည္ငါ့အားႀကိဳးမ်ားျဖင့္ ဆြဲ၍ေရတြင္းထဲမွကယ္ဆယ္လိုက္ၾက၏။ ထိုေနာက္ငါသည္နန္းေတာ္ဝင္းအတြင္း၌ ေနရေလသည္။

14ေဇဒကိမင္းသည္ငါ့အားဗိမာန္ေတာ္တတိယ မုခ္ေဆာင္ခန္းသို႔ေခၚယူေစၿပီးလၽွင္``သင့္အား ေမးခြန္းတစ္ခုကိုငါေမးမည္။ ငါ၏ထံမွမည္ သည့္အရာကိုမၽွထိမ္ဝွက္၍မထားႏွင့္'' ဟု ဆို၏။

15ငါက``အကယ္၍အကၽြန္ုပ္သည္မွန္ရာကို ေလၽွာက္ထားပါမူ အရွင္သည္အကၽြန္ုပ္အား ကြပ္မ်က္ပါလိမ့္မည္။ အကၽြန္ုပ္အႀကံေပး လၽွင္လည္းအရွင္ပမာဏျပဳေတာ္မူလိမ့္ မည္မဟုတ္ပါ'' ဟုေလၽွာက္ထား၏။

16သို႔ျဖစ္၍ေဇဒကိမင္းသည္ငါ့အား``ငါတို႔ ကိုဖန္ဆင္းေတာ္မူေသာထာဝရဘုရားသည္ အသက္ရွင္ေတာ္မူသည့္အတိုင္း ငါသည္သင့္ အားသတ္မည္မဟုတ္။ သင့္ကိုသတ္လိုသူတို႔ ၏လက္သို႔လည္းေပးအပ္မည္မဟုတ္'' ဟု လၽွို႔ဝွက္စြာကတိေပးေတာ္မူ၏။

17ထိုအခါငါသည္ေဇဒကိမင္းအား``ဣသ ေရလအမ်ိဳးသားတို႔၏ဘုရားသခင္အနႏၲ တန္ခိုးရွင္ထာဝရဘုရားက `သင္သည္ဗာ ဗုလုန္ဘုရင္၏မွူးမတ္တို႔ထံတြင္လက္နက္ ခ်ပါမူအသက္ခ်မ္းသာရာရလိမ့္မည္။ ဤ ၿမိဳ႕သည္လည္းမီးေလာင္ကၽြမ္းရလိမ့္မည္မ ဟုတ္။ သင္ႏွင့္သင္၏အိမ္ေထာင္စုသားမ်ား ပါအသက္ခ်မ္းသာၾကလိမ့္မည္။-

18သို႔ရာတြင္အကယ္၍သင္လက္နက္မခ် ပါမူ ဤၿမိဳ႕သည္ဗာဗုလုန္အမ်ိဳးသားတို႔ ၏လက္တြင္းသို႔က်ေရာက္ရလိမ့္မည္။ သူတို႔ သည္လည္းဤၿမိဳ႕ကိုမီးရွို႔လိုက္ၾကလိမ့္မည္။ သင္သည္သူတို႔၏ေဘးမွလြတ္ေျမာက္ရလိမ့္ မည္မဟုတ္' ဟုမိန႔္ေတာ္မူပါ၏'' ဟုေလၽွာက္ ထား၏။

19သို႔ရာတြင္ေဇဒကိမင္းက``ဗာဗုလုန္အမ်ိဳး သားတို႔ဘက္သို႔ထြက္ေျပးၾကေသာယုဒ အမ်ိဳးသားတို႔ကိုငါေၾကာက္၏။ အကယ္ ၍ငါသည္သူတို႔လက္သို႔အအပ္ခံရခဲ့ ေသာ္သူတို႔သည္ငါ့အားအျပင္းအထန္ ညႇင္းဆဲၾကလိမ့္မည္'' ဟုဆို၏။

20ငါက``အရွင္သည္ထိုသူတို႔လက္တြင္းသို႔ က်ေရာက္ရလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ အရွင့္အား အကၽြန္ုပ္ျပန္ၾကားခဲ့သည့္ထာဝရဘုရား ၏ဗ်ာဒိတ္ေတာ္အတိုင္းလိုက္နာေဆာင္ရြက္ ေတာ္မူရန္အကၽြန္ုပ္ပန္ၾကားပါ၏။ ဤ အတိုင္းျပဳေတာ္မူလၽွင္အစစအရာရာ အဆင္ေျပလ်က္ အရွင္သည္အသက္ခ်မ္း သာရာရပါလိမ့္မည္။-

21သို႔ရာတြင္အကယ္၍အရွင္သည္လက္နက္ ခ်ရန္ျငင္းဆန္ေတာ္မူပါက အဘယ္သို႔ ေသာအမွုမ်ားျဖစ္ပ်က္လာလိမ့္မည္ကို ထာဝရဘုရားသည္အကၽြန္ုပ္အား ဗ်ာဒိတ္႐ူပါ႐ုံတြင္ျပေတာ္မူပါၿပီ။-

22ယုဒဘုရင္၏နန္းေတာ္တြင္က်န္ရွိသမၽွ ေသာအမ်ိဳးသမီးတို႔ကို ဗာဗုလုန္ဘုရင္ ၏မွူးမတ္မ်ားထံသို႔ထုတ္ေဆာင္သြားၾက လိမ့္မည္။ သူတို႔သည္ဤသို႔ထြက္ခြာသြား ၾကရစဥ္၊ `မင္းႀကီး၏အခ်စ္ဆုံးမိတ္ေဆြမ်ားသည္ သူ႔အားလွည့္စား၍၊သူ႔အေပၚ၌ၾသဇာလႊမ္းမိုး ၾက၏။ ယခုအခါ၊မင္းႀကီး၏ေျခတို႔သည္ရႊံ့ႏြံတြင္ ကၽြံလ်က္ေနၿပီျဖစ္၍၊ ထိုမိတ္ေဆြမ်ားသည္သူ႔အားစြန႔္ပစ္ၾကေလၿပီ' ဟုဆိုၾကလိမ့္မည္'' ဟုေလၽွာက္ထား၏။

23ထိုေနာက္ငါက``ဗာဗုလုန္အမ်ိဳးသားတို႔ သည္ အရွင္၏မိဖုရားမ်ားႏွင့္သားသမီး အေပါင္းကိုထုတ္ေဆာင္သြားလိမ့္မည္။ အရွင္ ကိုယ္တိုင္ပင္လၽွင္သူတို႔၏ေဘးမွလြတ္ ေျမာက္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ ဗာဗုလုန္ဘုရင္ ၏ဖမ္းဆီးျခင္းကိုခံရပါလိမ့္မည္။ ဤ ၿမိဳ႕သည္လည္းမီးကၽြမ္းေလာင္၍သြားလိမ့္ မည္'' ဟုေလၽွာက္ထားျပန္၏။

24ေဇဒကိမင္းသည္လည္း``ယခုငါတို႔ေျပာ ဆိုၾကသည့္စကားမ်ားကိုအဘယ္သူမၽွ မသိေစႏွင့္။ သို႔မွသာလၽွင္သင္သည္ အသက္ေဘးႏွင့္ကင္းေဝးရလိမ့္မည္။-

25ငါသည္သင္ႏွင့္စကားေျပာဆိုခဲ့ေၾကာင္း မွူးမတ္မ်ားၾကားသိၾကေသာအခါ သူတို႔ သည္သင့္၏ထံသို႔လာ၍ ငါတို႔ေျပာဆိုၾက သည့္ကိစၥကိုေမးျမန္းၾကလိမ့္မည္။ သူတို႔ က`ငါတို႔အားေျပာျပလၽွင္သင့္ကိုငါ တို႔မသတ္ပါ' ဟုကတိျပဳၾကလိမ့္မည္။-

26သို႔ေသာ္လည္းသင္သည္မိမိအသက္မေသ ရေလေအာင္ေယာနသန္၏အိမ္သို႔ျပန္၍ပို႔ ေတာ္မမူပါႏွင့္ဟူ၍သာလၽွင္ငါ့အားပန္ ၾကားေလၽွာက္ထားခဲ့ေၾကာင္းသူတို႔ကိုေျပာ ၾကားပါေလာ့'' ဟုဆို၏။-

27မွူးမတ္အေပါင္းတို႔သည္ငါ့ထံလာ၍စစ္ ေဆးေမးျမန္းၾက၏။ သို႔ရာတြင္ငါသည္ မိမိကိုမင္းႀကီးသင္ၾကားေပးထားသည့္ အတိုင္းသာလၽွင္ တိက်စြာျပန္လည္ေျဖ ၾကားလိုက္ေလသည္။ အဘယ္သူမၽွလည္း မင္းႀကီးႏွင့္ငါေျပာဆိုေသာစကားမ်ား ကိုၾကားခဲ့ရသူမရွိသျဖင့္သူတို႔သည္ အဘယ္သို႔မၽွမျပဳနိုင္ၾကေတာ့ေခ်။

28ငါသည္လည္းရန္သူ႔လက္သို႔ေယ႐ုရွလင္ ၿမိဳ႕က်ေရာက္သည့္ေန႔တိုင္ေအာင္ နန္းေတာ္ ဝင္းအတြင္း၌ေနရေလေတာ့သည္။-

← Chapter 37 Jump to: Chapter 39 →