2 Chronicles 12

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1ครั้นแผ่นดินของระฮับอามตั้งมั่นคง, และท่านมีกำลังขึ้นแล้ว, ท่านกับพวกยิศราเอลทั้งปวงจึงได้พากันละทิ้งพระบัญญัติของพระยะโฮวาเสีย.

2ครั้นถึงปีที่ห้าแห่งแผ่นดินกษัตริย์ระฮับอาม, ซีซัคกษัตริย์แผ่นดินอายฆุบโตก็ได้ยกมาสู้รบกับกรุงยะรูซาเลม, เพราะเหตุที่เขาพากันล่วงละเมิดต่อพระยะโฮวา.

3มีรถรบพันสองร้อยคัน, ทหารม้าหกหมื่นคน: และพลทหารตามท่านมาจากแผ่นดินอายฆุบโตนับไม่ถ้วน; มีทั้งชาติลูบีม, ซะคิยิม, และอายฆุบโต.

4เมื่อตีได้เมืองเข้มแข็งตามเขตต์แผ่นดินยูดาแล้วท่านยกมายังกรุงยะรูซาเลม.

5ซะมายาผู้พยากรณ์จงมาเฝ้ากษัตริย์ระฮับอาม, เจ้านายแผ่นดินยูดาซึ่งได้หนีซีซัคมารวบรวมกันอยู่ที่กรุงยะรูซาเลม, บอกแก่คนทั้งปวงว่า, พระยะโฮวาทรงตรัสดังนี้ว่า, “เจ้าทั้งหลายได้ละทิ้งเราเสีย, เราจึงได้ละทิ้งพวกเจ้าไว้ในมือซีซัคด้วย”

6ฝ่ายกษัตริย์กับเจ้านายทั้งปวงในพวกยิศราเอลได้ถ่อมใจลง; กล่าวว่า, พระยะโฮวาเป็นชอบธรรม.

7ครั้นพระยะโฮวาทรงทอดพระเนตรเห็นเขาถ่อมใจลง, จึงมีพระดำรัสถึงซะมายา, ทรงตรัสว่า, “เขาถ่อมใจลงแล้ว เหตุฉะนั้นเราจะไม่ล้างผลาญเขาเสีย, แต่จะทรงโปรดให้รอดบ้าง, เราจะไม่ใช่กษัตริย์ซีซัคให้เทความพิโรธของเราลงบนกรุงยะรูซาเลม.

8แต่เขาจะต้องขึ้นแก่กษัตริย์นั้น; เพื่อจะได้รู้สึกในการปฏิบัติเรา, กับการปฏิบัตินานาประเทศนั้น.”

9เมื่อซีซัคกษัตริย์แผ่นดินอายฆุบโตยกมาสู้รบกับกรุงยะรูซาเลมนั้น, ได้ริบเอาทรัพย์สมบัติที่พระวิหารของพระยะโฮวา, กับทรัพย์สมบัติที่มณเฑียรของกษัตริย์ไปเสียหมด; และทิ้งโล่ห์ทองที่กษัตริย์ซะโลโมได้สร้างไว้ไปด้วย.

10ฝ่ายกษัตริย์ระฮับอามได้นำโล่ห์ทองเหลืองแทน, มอบไว้ที่มือนายกองที่เฝ้ารักษาประตูราชวัง.

11กษัตริย์ได้เสด็จเข้าในโบสถ์วิหารของพระยะโฮวาเมื่อไร, พวกเฝ้ารักษานั้นได้ถือโล่ห์ตามเสด็จไป, แล้วส่งโล่ห์นั้นกลับคืนไว้ในห้องพวกเฝ้ารักษา.

12ครั้นระฮับอามได้ถ่อมใจลง, พระพิโรธของพระยะโฮวาก็หันไปจากท่าน, พระองค์ไม่ได้ทรงล้างผลาญทีเดียว: ด้วยในตระกูลยูดามความดีอยู่บ้าง

13กษัตริย์ระฮับอามได้ครอบครองบำรุงแผ่นดินที่กรุงยะรูซาเลมไว้มั่นคง: ครั้นเมื่อรับราชสมบัตินั้นระฮับอามมีพระชนม์ได้สี่สิบเอ็ดพรรษา, ท่านได้ครอบครองกรุงยะรูซาเลม, เมืองที่พระยะโฮวาได้ทรงเลือกไว้จากตระกูลยิศราเอลทั้งปวงให้เป็นที่จารึกพระนามของพระองค์นั้นถึงสิบเจ็ดปี. ราชมารดาท่านชื่อนาอะมาเป็นชาติอำโมน.

14ท่านได้ประพฤติชั่ว, เพราะมิได้คิดตั้งพระทัยแสวงหาพระยะโฮวา

15กิจการยังปวงของกษัตริย์ระฮับอามทั้งเบื้องต้นและเบื้องปลายนั้นก็ปรากฏอยู่ในหนังสือของซะมายาผู้พยากรณ์, และของอีโดผู้สำเร็จฌาณนั้นมิใช่หรือ? ส่วนระฮับอามกับยาราบะอามก็เป็นข้าศึกกันเสมอ.

16ระฮับอามล่วงลับไปตามปู่ย่าตายาย, เขาจึงเชิญพระศพไปประดิษฐานไว้ที่เมืองดาวิด: แล้วอะบียาราชบุตรได้ครอบครองแทน

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →