Luke 10

Thai Tok

1ทรง ส่ง พยาน เจ็ด สิบ คน ออก ไป ประกาศ ( มธ 9 : 35 - 38 ; 10 : 1 - 42 ) ภายหลัง เหตุการณ์ เหล่า นี้ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง ตั้ง สาวก อื่น อีก เจ็ด สิบ คน ไว้ และ ใช้ เขา ออก ไป ที ละ สอง คน ๆ ให้ ล่วงหน้า พระองค์ ไป ก่อน ให้ เข้าไป ทุก เมือง และ ทุก ตำบล ที่ พระองค์ จะ เสด็จ ไป นั้น

2พระองค์ ตรัส กับ เขา ว่า " การ เก็บเกี่ยว นั้น เป็นการ ใหญ่ นักหนา แต่ คน งาน ยัง น้อย อยู่ เหตุ ฉะนั้น พวก ท่าน จง อ้อนวอน พระองค์ ผู้ทรง เป็น เจ้าของ การ เก็บเกี่ยว นั้น ให้ ส่ง คน งาน มา ใน การ เก็บเกี่ยว ของ พระองค์

3ไป เถอะ ดูเถิด เรา ใช้ ท่าน ทั้งหลาย ไป ดุจ ลูก แกะ อยู่ ท่ามกลาง ฝูง สุนัข ป่า

4อย่า เอา ไถ้ เงิน หรือ ย่าม หรือ รองเท้า ไป และ อย่า คำนับ ผู้ ใด ตาม ทาง

5ถ้า ท่าน จะ เข้าไป ใน เรือน ใดๆ จง พูด ก่อน ว่า ` ให้ ความ สุข มี แก่ เรือน นี้ เถิด '

6ถ้า ลูก แห่ง สันติ สุข อยู่ ที่ นั่น สันติ สุข ของ ท่าน จะ อยู่ กับ เขา ถ้า หาไม่ สันติ สุข ของ ท่าน จะ กลับ อยู่ กับ ท่าน อีก

7จง อาศัย อยู่ ใน เรือน นั้น กิน และ ดื่ม ของ ซึ่ง เขา จะ ให้ นั้น ด้วยว่า ผู้ ทำ งาน สมควร จะ ได้ รับ ค่า จ้าง ของ ตน อย่า เที่ยว จาก เรือน นี้ ไป เรือน โน้น

8ถ้า ท่าน จะ เข้าไป ใน เมือง ใดๆ และ เขา รับรอง ท่าน ไว้ จง กิน ของ ที่ เขา ตั้ง ให้

9และ จง รักษา คน ป่วย ใน เมือง นั้น ให้ หาย และ แจ้ง แก่ เขา ว่า ` อาณาจักร ของ พระเจ้า มา ใกล้ ท่าน ทั้งหลาย แล้ว '

10การ พิพากษา อย่าง รุนแรง ( มธ 11 : 20 - 24 ) ถ้า ท่าน จะ เข้าไป ใน เมือง ใดๆ และ เขา ไม่ รับรอง ท่าน ไว้ จง ออก ไป ที่ กลาง ถนน ของ เมือง นั้น กล่าว ว่า

11` ถึง แม้ ผงคลี ดิน แห่ง เมือง ของ เจ้า ทั้งหลาย ที่ ติด อยู่ กับ เรา เรา ก็ จะ สะบัด ออก เป็น ที่ แสดง ว่า เรา ไม่ เห็น พ้อง กับ เจ้า แต่ เจ้า ทั้งหลาย จง เข้าใจ ความ นี้ เถิด คือ อาณาจักร ของ พระเจ้า มา ใกล้ เจ้า ทั้งหลาย แล้ว '

12เรา บอก ท่าน ทั้งหลาย ว่า โทษ ของ เมือง โสโดมใน วัน นั้น จะ เบา กว่า โทษ ของ เมือง นั้น

13วิบัติ แก่ เจ้า เมือง โค รา ซิ น วิบัติ แก่ เจ้า เมือง เบธไซ ดา เพราะ ถ้า การ มหัศจรรย์ ซึ่ง ได้ กระทำ ท่ามกลาง เจ้า ได้ กระทำ ใน เมือง ไท ระ และ เมือง ไซ ดอน คนใน เมือง ทั้ง สอง จะ ได้ นุ่งห่ม ผ้า กระสอบ นั่ง บน ขี้เถ้า กลับ ใจเสีย ใหม่ นาน มา แล้ว

14แต่ ใน การ พิพากษา นั้น โทษ ของ เมือง ไท ระ และ เมือง ไซ ดอน จะ เบา กว่า โทษ ของ เจ้า

15ฝ่าย เจ้า เมือง คาเปอรนาอุม ซึ่ง ได้ ถูก ยก ขึ้น เทียม ฟ้า เจ้า จะ ต้อง ลง ไป ถึง นรก ต่างหาก

16ผู้ ที่ ฟัง ท่าน ทั้งหลาย ก็ได้ ฟัง เรา ผู้ ที่ เกลียด ชัง ท่าน ทั้งหลาย ก็ เกลียด ชัง เรา ผู้ ที่ เกลียด ชัง เรา ก็ เกลียด ชัง ผู้ ที่ ทรง ใช้ เรา มา "

17ความ ชื่นชมยินดี ที่แท้ จริง ฝ่าย สาวก เจ็ด สิบ คน นั้น กลับ มา ด้วย ความ ปรีดี ทูล ว่า " พระองค์เจ้า ข้า ถึง ผี ทั้งหลาย ก็ได้ อยู่ ใต้ บังคับ ของ พวก ข้าพระ องค์ โดย พระ นาม ของ พระองค์ "

18พระองค์ ตรัส กับ เขา ทั้งหลาย ว่า " เรา ได้ เห็น ซา ตาน ตก จาก สวรรค์ เหมือน ฟ้าแลบ

19ดูเถิด เรา ได้ ให้ พวก ท่าน มี อำนาจ เหยียบ งู ร้าย และ แมง ป่อง และ มี อำนาจ ใหญ่ ยิ่ง กว่า กำลัง ศัตรู ไม่ มี สิ่ง หนึ่ง สิ่ง ใด จะ ทำ อันตราย แก่ ท่าน ได้ เลย

20แต่ว่า อย่า เปรม ปรีดิ์ ใน สิ่ง นี้ คือ ที่ พวก ผี อยู่ ใต้ บังคับ ของ ท่าน แต่ จง เปรม ปรีดิ์ เพราะ ชื่อ ของ ท่าน จด ไว้ ใน สวรรค์ "

21ใน โมง นั้น เอง พระ เยซู ทรง มีค วาม เปรม ปรีดิ์ ใน พระ วิญญาณ จึง ตรัส ว่า " โอ ข้า แต่ พระ บิดา ผู้ เป็น เจ้า แห่ง ฟ้า สวรรค์ และ แผ่นดิน โลก ข้าพระ องค์ ขอบพระคุณ พระองค์ ที่ พระองค์ ได้ ทรง ปิดบัง สิ่ง เหล่า นี้ ไว้ จาก คน มี ปัญญา และ คน สุขุม รอบคอบ และ ได้ ทรง เปิดเผย สิ่ง เหล่า นี้ แก่ ทารก น้อย ข้า แต่ พระ บิดา ที่ เป็น อย่าง นั้น ก็ เพราะ เป็น ที่ ชอบ พระทัย ใน สาย พระ เนตร ของ พระองค์

22พระ บิดา ของ เรา ได้ ทรง มอบ สิ่ง สารพัด ให้ แก่ เรา และ ไม่ มี ใคร รู้ ว่า พระ บุตร เป็น ผู้ ใด นอกจาก พระ บิดา และ ไม่ มี ใคร รู้ ว่า พระ บิดา เป็น ผู้ ใด นอกจาก พระ บุตร และ ผู้ ที่ พระ บุตร ประสงค์ จะ สำแดง ให้ รู้ "

23พระองค์ ทรง เหลียวหลัง ไป ทาง เหล่า สาวก ตรัส เฉพาะ แก่ พวก เขา ว่า " นัยน์ตา ทั้งหลาย ที่ ได้ เห็น การณ์ ซึ่ง พวก ท่าน ได้ เห็น ก็ เป็น สุข

24เพราะ เรา บอก ท่าน ทั้งหลาย ว่า ศาสดา พยากรณ์ หลาย คน และ กษัตริย์ หลาย องค์ ปรารถนา จะ เห็น ซึ่ง ท่าน ทั้งหลาย เห็น อยู่ นี้ แต่ เขา มิ เคย ได้ เห็น และ อยาก จะ ได้ยิน ซึ่ง ท่าน ทั้งหลาย ได้ยิน แต่ เขา มิ เคย ได้ยิน "

25ข้อ สำคัญ ที่สุด ของ พระ บัญญัติ ดูเถิด มี นัก กฎหมาย คน หนึ่ง ยืน ขึ้น ทดลอง พระองค์ ทูล ถาม ว่า " อาจารย์ เจ้าข้า ข้าพเจ้า จะ ต้อง ทำ ประการ ใด เพื่อ จะ ได้ ชีวิต นิรันดร์เป็น มรดก "

26พระองค์ ตรัส ตอบ เขา ว่า " ใน พระราชบัญญัติ มี คำ เขียน ว่า อย่างไร ท่าน ได้ อ่าน เข้าใจ อย่างไร "

27เขา ทูล ตอบ ว่า " จงรัก องค์ พระผู้เป็นเจ้า ผู้ เป็น พระเจ้า ของ เจ้า ด้วย สุดจิต สุดใจ ของ เจ้า ด้วย สุดกำลัง และ สิ้นสุด ความ คิด ของ เจ้า และ จงรัก เพื่อนบ้าน เหมือน รัก ตน เอง "

28พระองค์ จึง ตรัส แก่ เขา ว่า " ท่าน ตอบ ถูก แล้ว จง กระทำ อย่าง นั้น แล้ว ท่าน จะ ได้ ชีวิต "

29แต่ คน นั้น ปรารถนา จะ แก้ตัว จึง ทูล พระ เยซู ว่า " แล้ว ใคร เป็น เพื่อนบ้าน ของ ข้าพเจ้า "

30คำ อุปมา เกี่ยว กับ ชาว สะ มา เรียที่ดี พระ เยซู ตรัส ตอบ ว่า " มี ชาย คน หนึ่ง ลง ไป จาก กรุง เยรูซา เล็ม จะ ไป ยัง เมือง เยรีโค และ เขา ถูก พวก โจร ปล้น โจร นั้น ได้ แย่ง ชิง เสื้อ ผ้า ของ เขา และ ทุบตี แล้ว ก็ ละทิ้ง เขา ไว้ เกือบ จะ ตาย แล้ว

31เผอิญ ปุโรหิต คน หนึ่ง เดิน ลง ไป ทาง นั้น เมื่อ เห็น คน นั้น ก็ เดิน เลย ไป เสีย อีก ฟาก หนึ่ง

32คน หนึ่ง ใน พวก เลวีก็ ทำ เหมือน กัน เมื่อ มา ถึงที่ นั่น และ เห็น แล้ว ก็ เลย ไป เสีย อีก ฟาก หนึ่ง

33แต่ ชาว สะ มา เรียคน หนึ่ง เมื่อ เดิน มา ถึง คน นั้น ครั้น เห็น แล้ว ก็ มี ใจ เมตตา

34เข้าไป หา เขา เอา ผ้า พัน บาดแผล ให้ พลาง เอา น้ำมัน กับ น้ำ องุ่น เท ใส่ บาดแผล นั้น แล้ว ให้ เขา ขึ้น ขี่ สัตว์ ของ ตน เอง พา มา ถึง โรงแรม แห่ง หนึ่ง และ รักษา พยาบาล เขา ไว้

35วัน รุ่ง ขึ้น เมื่อ จะ ไป เขา ก็ เอา เงิน สอง เด นา ริ อัน มอบ ให้ เจ้าของ โรงแรม บอก เขา ว่า ` จง รักษา เขา ไว้ เถิด และ เงิน ที่ จะ เสีย เกิน นี้ เมื่อ กลับ มา ฉัน จะ ใช้ ให้ '

36ใน สาม คน นั้น ท่าน คิดเห็น ว่า คน ไหน ปรากฏ ว่าเป็น เพื่อนบ้าน ของ คน ที่ ถูก พวก โจร ปล้น "

37เขา ทูล ตอบ ว่า " คือ คน นั้น แหละ ที่ ได้ แสดง ความ เมตตา แก่ เขา " พระ เยซู จึง ตรัส กับ เขา ว่า " ท่าน จง ไป ทำ เหมือน อย่าง นั้น เถิด "

38มาร ธาและมา รี ย์และ ต่อ มา เมื่อ พระองค์ กับ เหล่า สาวก กำลัง เดินทาง ไป พระองค์ จึง ทรง เข้าไป ใน หมู่ บ้าน แห่ง หนึ่ง มี ผู้หญิง คน หนึ่ง ชื่อ มาร ธาต้อ น รับ พระองค์ ไว้ ใน เรือน ของ เธอ

39มาร ธามีน้อง สาว ชื่อ มา รีย์ มา รี ย์ก็ นั่ง ใกล้ พระ บาท พระ เยซู ฟัง ถ้อยคำ ของ พระองค์ ด้วย

40แต่ มาร ธายุ่ง ใน การ ปรนนิบัติ มาก จึง มา ทูล พระองค์ ว่า " พระองค์เจ้า ข้า พระองค์ ไม่ สน พระทัย หรือ ซึ่ง น้อง สาว ของ ข้าพระ องค์ ปล่อย ให้ ข้าพระ องค์ ทำ การ ปรนนิบัติ แต่ คน เดียว ขอ พระองค์ สั่ง เขา ให้ มา ช่วย ข้าพระ องค์ เถิด "

41แต่ พระ เยซู ตรัส ตอบ เธอ ว่า " มารธา มารธา เอ๋ย เธอ กระวนกระวาย และ ร้อน ใจ ด้วย หลาย สิ่ง นัก

42สิ่ง ซึ่ง ต้องการ นั้น มี แต่ สิ่ง เดียว มา รี ย์ได้ เลือก เอา ส่วน ดี นั้น ใคร จะ ชิง เอา ไป จาก เธอ ไม่ ได้ "

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →